05 september 2017

BOKSGALA VAN DE EEUW IN RONSE

FOULON VERSUS VANDEVELDE (ZWAARGEWICHTEN)
MICHAUX VERSUS DEMEULEMEESTER (SNOOTIES)
KERCKHOVE VERSUS DERIEMAEKER (OUTSIDERS)




Op 30 september wordt er (weer) gebokst in Ronse. De Ronsese Sarah Renders geeft er van haar vuisten tegen wie mot wil. Ilias Achergui sluit als topsporter van Ronse de Boxing Night af bij de profs. Hij heeft negen zeges in de golden gloves. Waarvan vijf op KO. Achergui werd wereldkampioen bij de WBC jeugd. Er werd een Hongaar gevonden die hem van punchingball dienen wil.

Ronse en boksen. Een lovestory. Bij manier van schrijven natuurlijk. Dertig jaar geleden werd Ronsenaar Pascal Germyns Belgisch kampioen bij de welterprofs. Lang voor hem waren er al legendarische verhalen over de matches van Gaston Bridou, Armand Devemie en Cyriel Soubry.



Maar vooral was er breedsmoelmepper Léon Fouquet. Die had zelf ooit in Parijs op zijn wezen gekregen van Marcel Cerdan. L'amour fou van Edith Piaf. (Edith & Marcel). Met Foucquet matchte het minder daar in Parijs. Het had een titel kunnen zijn uit Le Renaisien Sonné: Il est cinq heures, Léon s’éveille.

Ik zie Foucquet nog zitten hier op de Grote Markt achter dat postloketje met zijn grijze kiel om. Een wezen als een boksmatchverslag. Je was altijd blij dat je zonder smoelschade weg kwam uit Het Postkantoor met je twaalf tembers. Foucquet oogde je na als Bukowski met een kwade dronk. Wat zat hij hier godverdomme temberst af te scheuren hij die in The Madison Square Garden had moeten staan de beide bokswanten hoog in de zevende bokshemel, na een vlotte zege tegen The Hurricane?



Iemand die veel van boksen afwist was mijn collega bij Claude Herminaire van de Frut zoals de Gazet van Antwerpen toen genoemd werd. Claude was bij de paracommando’s geweest. Voor hem was de Dodenmars als een Trage Wegen-wandelingske van de Vlaamse Ardennen Marcheerders.

Zelf leerde ik de nobele boksbeginselen van Gérard Desmijtere, onze turnleraar in ’t College van de Heilige Antonius van Padua. Op een blauwe maandag in de poësis leerde hij ons - met veel poëzie - hoe we vooral konden vermijden om met een blauw oog straks de Anabasis uit het Grieks te vertalen.



Later vervolmaakte ik mijn bokskunde tijdens middaglunches in de kantien van Het Volk met mijn maat van de sportredactie boksverslaggever Luivenaar Herman Smets die dra naar Aiaiai Puerto Rico vliegen zou voor de sneltoetsmatch van Mohammed Ali tegen Jean-Pierre Coopman, The Lion King of Flanders uit het Izegem van Geert Bourgois. Alleen al van de heerlijke bokssmoelen die Smets trok, de mond vol smos, zijn schijnbeweging boven die kom soep met Het Volk erop, waande ik me zo tussen Bébel en Alain Delon voor de match van de Argentijn Carlos Monzon en cocorico Jean-Claude Bouthier.



'Smetje', die zelf nog gebokst had, bereidde me ook zeer zorgvuldig voor op het interview dat ik had met Jean-Pierre Coopman in een achterzaalke in Izegem, voor Spectator Magazine, eigendom van De Nieuwe Gids en naderhand Het Volk. Geen boksbeweging bleef me daarbij gespaard aan het koffiezetapparaat naast de telexkamer. Toen het interview eindelijk kon doorgaan was ik al blij dat Jean-Pierre tussen de touwen daar in Izegem nu en dan een keer ook iets mocht zeggen van zijn manager Charles De Jaegher die 'hem afschermde'. Wat hij alles bijeen te zeggen had duurde even lang als zijn match tegen Ali in San Juan.



Ik dacht terug aan die historische stunt van Coopman toen ik vorige week die twee haantjes daar in Las Vegas bezig zag tegen mekaar voor hun Money Match. Wij bleven er voor op vroeger. Een boksmatch in the jungle. Ali Bombajee! Foreman, Sonny Liston, Floyd Patterson. Eerst maandenlange peptalk dat de testosteron van je scherm spat. Dan de match & the money. Dan als zeemzoet afsluitertje: zever over wederzijds respect. Als twee million dollar babies. Er mankeert hen dan enkel nog elk een canapépisserke op de schoot.

DUPONT ALS ERVAREN SCHADUWBOKSER.



'We zijn het stadsbestuur
dankbaar dat het
mee op de kar gesprongen is.'

Zeggen de organisatoren van de Ronse Boxing Night in het Rosco vandaag in Het Nieuwsblad. Misschien is dat bestuur van Ronse gewoon al wat aan het oefenen: voor 2018. Zelf kijk ik al uit naar dat Boksgala van de eeuw.



Jan Foulon versus Wim Vandevelde. Categorie zwaargewichten.
Pol Kerckhove versus Gunther Deriemaeker bij de outsiders.
Ignace Michaux versus Aaron Demeulemeester. Bij de Snooties.

Bij de Leading Ladies:
Brigitte Van Houtte versus Isabelle Van Laethem
Myriam De Feyter (Green Berets ) versus Sylvie Miclotte (Red Ronse).

Scheidsrechter is de ervaren schaduwbokser Luc Depont.
Tom Deputter mag de bloemekees geven.
’t Gaat wreed kampen. Wedden?

(Foto: Ronsese bokslegende Léon Foucquet tegen Marcel Cerdan in Parijs & Léon Foucquet by Michel Provost.)

30 augustus 2017

RONSENAAR BEN JE MET HET HART .




Zullen wij hier wel vrolijk fluitend de kinderen terug naar school brengen. Gestraft zijn we. Nog voor het nieuwe schooljaar begon. Ouders, leerkrachten, leerlingen. Alle Ronsenaars tuupe. Met zijn allen samen doorverwezen naar de laatste bank.

Goed bezig zijn jullie, Ronsese wellustelingen van de macht. De collaterale schade van jullie mediatiek georkestreerd ‘vakantieverhaaltje’ blaast ons, Ronsenaars tuupe, naar het verdomhoekje.

Perfide netwerkers achter de schermen zijn jullie. Daar één keer bovenuit stijgen, het lukt jullie maar niet. Grote strategen van het eigen gelijk zijn jullie. Verder geraken jullie niet. Goed bezig Ronse te laten stikken in de vergeetputten van jullie oude politieke cultuur. Virtuozen van de electoralistische middelmaat. Goed bezig zijn jullie aldus Ronse deze keer terminaal te laten verdampen. Finaal van de kaart te vegen.

Wat een gemiste kans alweer voor Ronse! Nooit eerder was hier nochtans zoveel talent bijeen om onze stad na vijftig jaar halfslachtige voogdij uit de klei van de petite politique politicienne te trekken met een eigen krachtige Ronsese agenda. Vernieuwing waar kan. Verandering waar moet. Duurzaam en rechtvaardig. Niemand aan de kant. Met of zonder dure geprivatiseerde zorgwoningen van Triadant voor de nu al verontruste Ronsenaars in de groep Ge zaut vaan Ronse oos ge. Maar neen dus. Allemaal te simpel. Te idealistisch allicht. Jullie maken van ons Ronsese ideaal een scheldwoord.

Eén welgemikte lek. En voor de zoveelste keer krijgen we weer die oh zo voorspelbare vermaledijding van de stad.
Ronse. Van dégoutante geweldcultuur destijds in Terzake naar de nu te mijden schoolkoerkes, zie de Franse zender A 2 vanochtend.

Reuzen van de middelmaat zijn jullie. Kunnen wij het als Ronsenaars Herman en vice-premier Alexander De Croo van Brakel, Waals minister Jean-Luc Crucke van Frasnes, Philippe Willequet van Kluisbergen, Joris Nachtergaele van Maarkedal, Vlaams parlementslid Marnic Demeulemeester van Oudenaarde nog langer kwalijk nemen dat ze ondertussen zelf maar voort scoren met hun eigen grootse plannen voor hun fusies en centrumsteden ten koste van de totaal kaalpluk en de plundering van Ronse? Wat zouden we nog.

Met al jullie achterbakse steekspelletjes verdienen jullie eigenlijk niks beter dan de figurantenrol die jullie zelf met jullie eigen stad Ronse voor hebben. Er zijn geen woorden voor om te beschrijven hoe groot jullie aandeel wel is - overheen straks vijf generaties - in de lamentabele kroniek van de aangekondigde fusiedood van Ronse. In 2018 weer andere en betere? Ach laat maar. Doe maar. Speel maar voort jullie politieke machtsspelletjes. Nu eens met de ene dan weer met de andere. We zien het ondertussen wel...We zien Ronse verder achteruit gaan. Dag aan dag.

Maar deze stad opgeven, nooit. Blijven geloven in het Ronse van alle kinderen: op schoolkoeren, theaterplanken, sportvelden, feestjes, dansvloeren. Hoop is wat ons rest. Hoop en vertrouwen in de kracht van het goede. Ronsenaar dat ben je met het hart. Maakt niet uit wie je bent.

Op het college van de Heilige Antonius van Padua, nadat de subregent 'Boeddha' iedereen collectief vanuit zijn grote studie naar de winterse sneeuwkoer had verbannen op kouwelijke strafexpeditie, restte ons met zijn allen als verzet één machtig verweer. Ons aanzwellend niet te stoppen collectief zoemend protest.

22 augustus 2017

BRIEFGEHEIMEN

ADIEU ANNIETSIE



Triest en opgelucht. Dat je nu eindelijk de eeuwige rust vindt. Nadat het leven je vroegtijdig compleet vast zette, genadeloos tackelde . Jij dat ooit zo spitante blauwe godenkind van Ronse. Jij, het enfant terrible van die grote Ronsese liberale generatie. Met de onvervangen chef de file Emile, woelwater Albert en je goede vriendin Claire Vandenhole. Pardoes kozen de Ronsenaars je tot hun populairste blauwe alles behalve lauwe leading lady. Meer dan 1500 kiezers. Gaspedaal tegen de plank. Altijd. Advocaat. Schepen. Flitsende Alfa. La vita e bella. Maar vooral een groot hart. Op de tong. Altijd. Tu passes ou tu casses. Brokkenpilote van het spontane spreken en van het leven als instant belevenis. We deelden dezelfde geboortedag. 15 februari 1950. Ik lachte het weg : tja, Annietse, een ongeluk komt nooit alleen. Lachen, je deed het zo graag en ik zag je zo graag lachen. Op onze gedeelde verjaardag belde je me altijd op. In je sappigste Ronsies.

'Schtéphane, me zoan weire ’n joerkie ouwer hein'.
'Joo’m, Annietsie. Me goen bienenwaat begienen roosten'.
'Maa’ k aafkomen? Mei 'n fleeskie naatighied, teigen da roosten?'
'Tuurloak daade.'
'Maag Claire uuk meikomen?'
('Madame Claire'. Door mijn vermaledijde pen tot de adelstand verheven als La Marquise du Beau Langage).
'Evidemment.'

Op een nacht belde je me op. Of ik langs komen kon naar je flat aan het station. Je had een dringende mededeling. Ik dacht: misschien verneem ik nog wat. Een zoveelste scheur, altijd boel en bazar bij de blauwe. Je stortte alleen maar je hart uit. Een beetje smoorverliefd: op mijn boezemvriend. Zo waren er wel meer in die periode. Op die boezemvriend bedoel ik. Ik luisterde geduldig. Geeuwend. En vertrok. Jij gesust, ik doodmoe. Het zou weer vroeg dag zijn. En een loodzware bovendien op de krant.

Annietsie, ik vernam je verlossing uit alle lijden vanmiddag op mijn koersvelo ter hoogte van de Middelloop, flank Patersberg. Buiten adem, het hart in de klikschoenen. Doe de groeten aan mijn mama, ze mocht je. Ze vond je heel oprecht. En mijn mama vergiste zich daar niet in. De enige reprimande die ik ooit van haar kreeg omtrent al mijn geschrijf ging over jou.

‘Waarom pak je Annietsie zo hard aan? Ze doet toch haar best als schepen?’

Zeg mama dat ze gelijk had. Je deed je best. Maar het beste is nu eenmaal nooit goed genoeg voor het door ons beiden zo geliefd Ronse. Velen met mij zullen je guitigheid, vrolijkheid en spontaneïteit in je beste jaren nu voor altijd missen.

Voor de onwaarschijnlijk moedige manier waarop je met grote menselijke waardigheid je zware lot hebt gedragen, had Pico della Mirandola zijn pluimhoed diep neer gezwaaid. Rust in vrede.


Aan Annie Blanckaert. Ere-advocaat.
Gewezen schepen van Ronse. Attachant personage.


(Afscheid vrijdag 11 u in kapel Woonzorgcentrum De Linde).

WAREN WE DAN WIETIES?



De tijd van de waanzin
gaat maar door.
Nieuwe godsdienstwaanzin
vervangt de oude.

Zijn wij dan, de wat rebelse al bij al brave jongens van het gezegend jaar des Heren 1968 met als halfgod de bard en toekomstige Nobelprijswinnaar Literatuur Bob Dylan dan al die jaren gewoon naïeve weldenkende politiek correcte wieties geweest?

Wieties, nog zo’n onbestemd verzamelwoord. Past perfect bij ketters en geuzen.

Waar staan we vandaag met ons zo genaamd ‘multicultureel’ wel denken?

We wilden toch zo flink zijn.

We wilden onze eigen vrijheid van denken en spreken afdwingen voor eenieder.

We wilden het recht op verscheidenheid zo hard claimen en verdedigen dat we onderweg de weg kwijt geraakt zijn.

Wij met ons grenzeloos respect voor de ander.

We verwarden culturele verscheidenheid met multiculturalisme.

We wilden zo correct zijn, dat we de discriminatie positief op haar kop gingen zetten.

We zagen niet hoe we aldus het ene erfgoed inruilden voor het andere.

Hoe we al de foute dingen die we altijd in het eigen erfgoed zo hard hadden bestreden – het dogmatisch domdenken, de inquisitie - nu wel gemakzuchtig met mooipraterij en dure woorden door de vingers zagen voor een ander.

Want we waren als de pest voor alles wat ons opnieuw dreigde vast te pinnen aan de rechterkant, of aan de linkerkant.

We wilden onze nieuwe koers houden aan de zelfkant van onze eigen ommegang. Rechtdoor in het midden van de hobbelige zandwegel . Onderweg naar onszelf.

We zagen verscheidenheid als een verrijking.

Tot we door kregen dat we ondertussen de ogen dicht knepen voor hetzelfde onrecht dat we altijd hadden bestreden aan de donkerste kant van ons eigen cultureel erfgoed.

We bestreden de onverdraagzaamheid in ons Oude Avondland.

In onze geavanceerde maatschappij tolereerden we daarentegen de nieuwe multiculturele import- tweederangs status van de vrouw.

Zonder dat we er oog voor hadden of er erg in zagen, begonnen we dingen te aanvaarden die totaal niet klopten met onze initiële nobele bedoelingen.
We gingen vanzelfsprekend zwemmen op aparte uren.

We haalden zo de door ons bestreden apartheid zelf weer binnen.

Vanuit onze viscerale afkeer voor al dan niet verkapt racisme, werden we gaandeweg stekeblind voor hetzelfde hermetisch zwart als dat van voorheen.

Nu door andere religies dan de onze.

Het is daarom goed
in ’t eigen hert te kijken
nu we samen onze aloude
ommegang gaan.

Fragment uit ‘Hermes’.
(www.beatrijs.be)

21 augustus 2017

RONSESE KLEUTERS IN MEDIASTORM



Volgens Het Laatste Nieuws en De Morgen slaan de leraren ‘in een school in Ronse’ alarm omdat zelfs kleuters er al onder invloed lijken te staan van een extremistische stroming binnen de islam. Dat zou blijken uit een intern document dat HLN kon inkijken. En dat hier inmiddels ook op mijn desk is komen binnen waaien.

Ze noemen andere kinderen 'varkens’ en ‘ongelovigen’. 'Met de vinger over de keel maken ze moordbewegingen'.

Zo staat het er. Het nieuws is in de loop van de dag overgenomen en breed uitgesmeerd door de nationale media. Kinderen van Ronse worden er in opgevoerd als krijgertjes op de schoolkoer, die schoolkoer zelf als voortijdige huwelijksmarkt voor later.

Het interne verslag van de Dr.Ovide Decroly-kleuterscholen in Ronse, dat HLN kon inkijken, dateert van afgelopen schooljaar. Onder de titel ‘Indoctrinatie bij kleuters’ beschrijft een juf het problematische gedrag van kinderen uit haar klas. Het verslag was volgens de schooldirectie bedoeld als een voorlopige bevraging met het oog op passende opvolging. De lek oogstte een storm reacties en commentaren, ook op de sociale media. Een greep uit de bevraging:

'Arabische verzen uit de Koran citeren tijdens de speeltijd', zo begint de opsomming.
'Niet naar school komen omdat onze schoolvisie niet past binnen de geloofsovertuiging'.
'Op vrijdag niet naar school komen om godsdienstige redenen'.
'Een kleuter heeft al een vriend in Marokko waar ze later mee zal trouwen'.
'Een meisje weigert om een jongen een hand te geven en om naast een jongen in de rij te staan'.

In het verslag gaat het verder ook over 'moordbedreigingen door een kind uitgesproken aan 'ongelovigen', andere kinderen ‘varkens’ noemen en met de vinger aan de keel bewegingen maken.

'Bij gesprekken met de ouders stelt men vast dat die hun kind steunen en ermee lachen', klinkt het.

VANOCHTEND WERD IN DEZE BLOG GEVRAAGD OM EEN SNELLE REACTIE VAN DE RONSESE SCHEPEN VAN ONDERWIJS,INTEGRATIE EN DIVERSITEIT.
VANAVOND IS DIE ER GEKOMEN. ZIJ HET IN EEN REACTIE VAN BURGEMEESTER LUC DUPONT VERANTWOORDELIJK VOOR DE VEILIGHEID. HIERDOOR WORDT HET DEBAT OVER DE HEISA HELEMAAL OPENGETROKKEN NAAR HET GEDIVERSIFIEERD MAATSCHAPPELIJK WEEFSEL VAN RONSE. DE VERKIEZINGSKOORTS WORDT HIERMEE EEN EERSTE KEER OPGE(S)METEN BINNEN DE COALITIE
.

BURGEMEESTER LUC DUPONT:

Ronse was vandaag in de media naar aanleiding van de problematiek van radicaliserende kleuters. De burgemeester werd hiervan via de zorgcoördinator van de school en de lokale politie op de hoogte gesteld eind juni. Daarop werd reeds op 4 juli de Lokale Integrale Veiligheidscel, die belast is met de opvolging van radicalisering, samen geroepen om dit probleem in alle discretie te bespreken en de juiste omvang ervan in kaart te brengen. De experte die dit probleem opvolgt voor het gemeenschapsonderwijs was daarbij eveneens aanwezig.

De manier van aanpak werd er besproken samen met de te nemen maatregelen. De burgemeester bracht daarover vandaag op het schepencollege verslag uit. De betrokken families worden opgevolgd door de bevoegde instanties, teneinde elke vorm van radicalisering een halt toe te roepen.
In harmonie samenleven kan enkel zonder radicalisering.

Burgemeester, Luc Dupont.

17 augustus 2017

PLEIDOOI VOOR POLYVALENT PODIUM



Theater VTV wil met voorzitter Geert Desmijtere, ondervoorzitter Koen Lauwereyns, artistiek directeur Donaat Deriemaeker en secretaris Karen Wilpart van de Volksbond een Open Cultuurhuis maken. De ooit so called Christen Volksbond is sedert 1998 eigendom van de bier uitzetter. De oude idealen Vlaams Christelijk en Sociaal zijn meegegeven met het leeggoed of al langer verhuisd naar het Sociaal Centrum aan de overkant. De andere grote verenigingen die met VTV de geschiedenis van den Tap schreven zijn opgedoekt. Het belet politici niet de Volksbond nog altijd te claimen als hun eigen visvijver. Den Tap als potpourri in de grote viswedstrijd naar kiezers. Vroeg of laat wacht VTV zelf finaal een totaal nieuwe toekomst extra muros als Den Tap wordt doorverkocht aan een of andere projectontwikkelaar. Laat ons zeggen De Nieuwe Haard .

Dat VTV - in afwachting - bruist van de plannen om de geprivatiseerde Tap open te breken naar andere verenigingen als Open Cultuurhuis is mooi maar gaat lang niet ver genoeg. Ronse barst van jong en al langer jong podiumtalent. Dat VTV die 'voor kleinschalige culturele projecten' naar den Tap wil halen is overigens al een keer 'kleinschalig' geprobeerd. Zonder succes. Want altijd is er wel een egotripper die dat met een of andere zelf bedachte kronkel in de weg staat. Afblokken van de ander, tot meerdere eer en glorie van zichzelf in de glansrol.

In het Masterplan van Ronse staat de bouw gepland van een polyvalente podiumkunstentempel in de site van de Ververij. Ik heb tijdens de congéweken her en der eens nagevraagd voor wanneer dat dan is. ‘Tegen het eind van de volgende legislatuur’ zo verzekerde me onder meer Schepen van Cultuur Joris Vandenhoucke, vanuit zijn bloedhete Italiaanse villegiatuur. In werkelijkheid is daar nog niks over beslist. De bouw van een administratief centrum ten stadhuize zal zeker één van de prioritaire projecten worden voor het nieuwe bestuur.

Voor minder dan een polyvalente podiumkunstenzaal kan al wie de hele Ronsese polyvalente podiumscène genegen is in elk geval niet gaan. Het moeten niet altijd nieuwe zwembaden, oude brouwerijen of prachtige Hoge Moten zijn. Als Ronse zichzelf respecteert als toekomstige centrumstad van de nieuwe fusiegolf die er - straks allicht verplicht - zit aan te komen, is zo'n podiumtempel een must. Waar streekgenoten hun kunsten - dans, muziek, musical, theater - kunnen tonen. Waar hen in prima omstandigheden een platform wordt geboden om hun talent te etaleren. Wie weet om er dan later professioneel mee door te stromen naar Brussel, Amsterdam, Parijs, Londen. Ook audiovisuele kunsten moeten daarin dan hun plaats krijgen. Het is Nicolas Provost niet Een Ronsenaar in New York met zijn machtige beeldmagie die me hierin tegenspreken zal.

Meer over VTV op: www.theatervtv.be

17 juli 2017

STATION OP EEN SCHAALTJE



Het heeft – de naar Brussel uitgeweken - die hard Ronsenaar Vincent Gyselinck naar eigen zeggen en bij manier van spreken zweet bloed en tranen gekost. Maar nu is het helemaal klaar. Zijn uniek schaalmodel van het station van Ronse. De verlichting (de leuchtsies) met de onnavolgbare hulp van een maat inbegrepen.

Ik geef mijn lezers het resultaat hier mee in primeur.
Mooi mooi. Voor de kenners:  de schaal is HO (1/87).

Vincent is de kleinzoon van wijlen de lichtelijk legendarische Gaston: een van de boegbeelden van (ook wijlen) Club Ronse en gemeenteraadslid voor (eveneens wijlen) Patria.

Het huzarenstuk van Vincent verdient volgens mij een expo naar aanleiding van de inhuldiging van de zo te horen zeer ambitieuze renovatie van de hele stationsbuurt. Met aansluitend een nieuw knooppunten-kruispunt aan de Pessemiers-brug tussen Vlaamse Ardennen en Collines voor fietsers en wandelaars.

28 mei 2017

ADIEU MADAME MARIE-MATHILDE



Of ze écht de oudste perscorrespondente was, laat ik in het midden. Marie-Mathilde Ketels is niet meer. De courtoisie gebiedt me haar leeftijd niét mee te geven. On va dire: ze was op weg naar de eeuwigheid. Letterlijk en figuurlijk.

Het joyeus journaille van Ronse
van vroeger en nu is in de rouw.

Op de Fiertel wachtte ze ons jaar na jaar op in de buurt van de Kruistegod van Woettripont en Monsieur Le Prince d’Hesigneul de Béthune & d'Huppeldepup en zijn gratis verworven peperkoek. Ik zie ze daar zitten voor me in haar picknick plooistoeltje à l'ombre des gloires du moment. Met voor ieder van ons een koel glaasje Rosé d’Anjou uit haar Cuvée Frigobox in de autokoffer van Marie-Ange of Jean-Yves haar twee kinderen. Bij wijze van eigen tradition. Ach, ze had er al zovelen zien komen en gaan, gewichtigen van het moment.

Ze gaat nu onze herinnering in met haar eeuwige minzame glimlach. Ronse verliest een punttaart goedheid, openheid en zachtheid.
In haar geliefde Ronsese Persbond putte ze al haar onwrikbaar onbetwist gezag uit haar immer verzoenende taal. Die van het hart. Haar eigen idioom? Een onnavolgbare mix van Schuun Vloms, Ronsies en Beau-Langage.

Ik meende eigenlijk dit Dag Boek hier pas op te starten na deze zomer van ‘Hermes’. Straks dan weer helemaal klaar voor nieuwe schrijfavonturen in de marge van de waan. Doch nood breekt wet. Voor haar onderbreek ik even mijn godsvrede om Hermes. Neem ik mijn pen hier nu alweer even ter hand, ietwat eerder dan gepland. Met iets van haar zachtmoedigheid voor altijd mee in de inkpot.

Adieu Madame,
je t’aimais bien.
Tavi Buuneklaker: uuk.


Mor, Madame
noog 'n klien
vroogske
't es veuren de
Courrier de l'Escaut:

Hoe goette gij
daadde nui
an de Ronseniers
ver-ex-pli-kai-ren?


(Foto met dank aan Rebecca - Clémentine - Verhellen).

12 mei 2017

HERMES & DE KANUNNIK

INTEGRALE TOESPRAAK
KANUNNIK PASTOOR
ANDRE DE WOLF
OVER 'HERMES'

Ronse.
St.-Hermescrypte
Vrijdag 5 mei 2017.



Als echte, geboren en getogen Ronsenaar en meer dan 50 jaar trouwe fiertelganger en jarenlange voorbidder achter het schrijn zou ik willen zeggen, wij Ronsenaars en allen die Ronse nog steeds graag zien leven dezer dagen op een wolkje… met onze stad die open bloeit en dit niet alleen met de heroplevende “Vrijheid”. Maar heel in het bijzonder ook met die tintelingen rond ons aller Ronse met zijn Fiertel en Sint-Hermes, voor mij… excuses Stéphane, Stef nog steeds Sint …. Heilige Hermes.

Waarom zou dat zo zijn dat we nu als Ronsenaars en Sint- Hermes vrienden op een wolkje leven? Daar zijn meerdere goede redenen voor, maar er zijn er wel twee heel bijzondere. Er is eerst de afronding van het prachtwerk van onze stadsconservator Eric Devos met de recente publicatie “De Sancto Hermete Martyre De iconografie van Sint Hermes tot ca. 1500”. Dit boek is de kroon op het werk van wat wij een “opus” van circa 800 blz. mogen noemen over de geschiedenis van Ronse en zijn Fiertel met Sint- Hermes. Ik houd eraan publiekelijk Eric Devos van harte te feliciteren en te danken voor dit tot en met historisch gedocumenteerd en gefundeerd oeuvre.
En ten tweede: vandaag vieren wij de blijde geboorte van “Hermes” van Stef Vancaeneghem, het tiende werk van onze bekende schrijver auteur. De auteur Stef die in hoge mate schatplichtig is aan het gedegen, historisch betrouwbaar werk van onze stadsconservator Eric Devos. Ook in Ronse wordt dit nog al eens in het Engels gezegd, zijn “research”. Deze twee publicaties kunnen als pijlers dienen op de moeizame weg naar de erkenning door de Unesco van de Fiertel als Werelderfgoed.


De presentatie van “Hermes” is geen gemakkelijke klus voor mij, omdat dit boek “Hermes” zo overduidelijk autobiografisch is en tevens dood eerlijk, zo getekend door wat te lezen staat op de kaft van het mooi uitgegeven boek: “Hermes is tevens en niet in het minst de balans van een levenslange filosofische zoektocht naar zingeving en betekenis”.

Stef, het is een boeiend, scherpzinnig, vlijmscherp ja uitdagend werk geworden. Zo bijzonder leerrijk ook, het is één stuk bruisende, maar zo vaak tragische geschiedenis van Ronse. Jammer dat wij destijds in ons geliefd Sint Antonius college de Ronsische geschiedenis niet op die wijze hebben gekregen. Graag deze suggestie, misschien zou men werk kunnen maken van het herschrijven, van een hertaling van de geschiedenis van Ronse door de eeuwen heen aan de hand van dit boek “Hermes” en het basiswerk van onze stadsconservator Eric Devos. Het zou kunnen helpen om de boeiende maar ook tragische geschiedenis van Ronse te her situeren in Vlaanderen, in België en in Europa. Immers, het samenleven van generaties van mensen is ook in Ronse nooit “simpel” geweest…tijden van oorlogen, sociale onrust en vrede hebben mekaar afgewisseld, maar steeds heeft Ronsiesche de mens, dat “mensje” , dat stipje in de kosmos zich opgericht. De mens en alleen de mens van alle levende wezens, voor mij, door God geschapen met verstand, kan dit doen. Onze bekende professor filosofie in Leuven, Albert Dondeyne zegde het eenvoudig: “de mens is een denkend,
na-denkend wezen, hij kan alles nader bedenken… hij kan filosoferen …” en dat is het wat Stef zo graag, zo overvloedig en zo heerlijk goed doet in zijn” Hermes”.

Maar hij deed en doet dat blijkbaar ook tijdens het stappen in de Fiertel ommegang. Stef gaat uit overtuiging mee op bedevaart als een bekennende, meermaals in het boek zich uitende “agnost”. …wellicht gaat hij daarom niet ten zegen in Louise Marie, misschien wel in Lorette, omdat zelfs bij Stefaan, Maria nog een boontje voorheeft op die grote Heilige Hermes. Nu dit prachtig kapelletje van Lorette uit 1664 is waarlijk een eeuwen oude parel aan de dietse kroon, en moet ten alle prijze behouden en beschermd worden, ook als rust en gebedsmoment voor de Fiertel dragers.

Deze “Hermes” presenteren in zo een korte tijdsspanne laat niet toe dat ik hier een kritische analyse maak hoofdstuk per hoofdstuk. Kritiek komt zoals professor Dondeyne het ons ook duidelijk maakt, van “krinein” dwz. bewust het positieve en het negatieve stellen, op onze dagen wordt het vaak herleid tot het laatste, nl. eenzijdig negatieve kritiek.

Waarde lezeressen en lezers van “Hermes”, jullie mogen jullie verwachten aan een taaie brok filosofische belezenheid, bepaalde inzichten worden scherp, heel scherp, ja tot op het bot gebracht. Zo kennen we onze auteur, maar het gebeurt steeds “in het perspectief van een continue, zo eerlijk mogelijke bevraging én van de existentiële, de bestaans verwondering”. Zo is er bijvoorbeeld de rake, imponerende, historische schets van de tragische strijd tussen de rede en de dogmatiek ten tijde van Galilei en anderen. Graag hier een typisch Stefiaanse invulling van deze eeuwige problematiek …als nadenkende, nader bedenkende mensen zijn we hem daar dankbaar voor:

“Wie vandaag achter het schrijn en de bellen aanloopt als bedevaarder torst dus ook de hele geschiedenis mee van die eeuwenlange worsteling tussen de rede en dogmatiek”…

en dan volgt er iets wat tot diep nadenken stemt :

“de Fiertelbedevaarder geeft die eeuwen lange traditie door. Daarbij dansend op de slappe koord, tussen mystiek en wetenschappelijke vooruitgang, tussen wonder en verwondering”.

Indringend mooi schrijft Stef aansluitend deze duiding van wat de Fiertel voor hem oproept:

“Wat de Ommegang voor mij zo mooi maakt doorheen de duisternis van dogmatiek en het licht van de rede is alles wat een mens van deze tijd rest aan mysterie en schoonheid van het landschap en de natuur om zich heen, in de klanken van de bellen. In Trommel en Fluitje die de Sint Hermesgilde voorgaan. In het Fierteldeuntje van de Brandweer. In de “Missa in Honorem Sancti Hermetis op het Schijvenorgel van de Sint-Hermeskerk…”.

Dit laatste stukje “Hermes” herlezend krijg je dik heimwee naar vroeger en is er de pijn omdat je niet meer mee kunt stappen achter het schrijn, op die 32.6 km lange tocht door dat schuune Roonse .

Stef het is bijzonder boeiend, ja intrigerend om die bekende Fiertelroute met zijn vaste ankerpunten en rustplaatsen via uw beschrijvingen en …filosofische duidingen te herbeleven. ..want plots dacht ik onze auteur van “Hermes” en goede vriend Stef is geboren in 1950 … het jaar van mijn plechtige communie waar ik voor het eerst met de fiets van mijn mama de Fiertel mocht uitrijden… en tussen 1951 en 1957 ieder jaar als KSA-er de Fiertel mocht doen, jammer genoeg niet als Ronsische scout, “Ridder van de Fiertel” (ze zijn terug in de Fiertel gekomen sinds een paar jaar) maar ook vele jaren lang, de onderpastoor van Sint Hermes parochie vervangende, talloos vele Onze Vaders en Wees Gegroeten biddende achter het schrijn al dan niet met een goed werkende megafoon…waar gij Stef ooit nog een leuk en uitdagend stukje over geschreven hebt…

Want geachte toehoorders en jullie allen toekomstige enthousiaste lezers en lezeressen, laat jullie niet afschrikken door deze ballade van tussentittels die je in “Hermes” te verwerken krijgt in deze bijzondere verzorgde uitgave . De titel van het eerste deel van het boek is: “In het licht van de eeuwigheid”. Onderaan iedere bladzijde in deze bijzonder verzorgde uitgave kun je “In het licht van de eeuwigheid” nog eens bemediteren. Laten we samen even de Fiertelomgang in gedachte doen, de bekende route met zijn ankerpunten en rustplaatsen volgend en die rake tussentittels tot ons laten doordringen.

Verwondering.
Van zwerfgoed tot erfgoed.
De koralen van de Muziekberg.
De Galgenroute.
Mystieke Mix.
Twitter @ Pontifex.
De Schreeuw.
Rituelen rond de Waanzin.
Deus ex Machina.
Grensoverschrijdend gedrag.
Pure schoonheid.
Ravages rond Hermes.
Het Heilig Vuur.
Wilde Maagdekens en Slekkentrekkers.


In elk van deze brokjes mooie literatuur en poëzie, kan ik slechts één landing maken voor een moment van aandachtig stil worden bij de woorden van Stef: “Verwondering-bewondering”, en jawel “In het licht van de eeuwigheid”… voor mij persoonlijk, de eeuwige God.
Door de mij toegemeten tijd gedwongen kies ik er maar eentje uit voor ons hier vanavond, het komt uit het stukje: “Pure schoonheid”. Mijn goede vriend Wim Vancoppenolle, ons aller Tavi, zal zo dadelijk als derde stukje dit ook even voorlezen.

“Deze Fiertel is een bedevaart uit het vergane verleden in dit al te harde heden, onderweg naar het zeer onzekere morgen.
Gisteren is weg, maar niet helemaal.
Zoveel van gisteren zit in ons hart. Wat ons rest, zijn de essentiële oliën van het leven. De kwintessens van een bestaan. Als een parfum dragen we als bedevaarders een verleden vol ervaringen met andere mensenlevens met ons mee.
Het ware Fiertel-gevoel valt nog met de mooiste metaforen niet te beschrijven .
De Fiertel is een allegorie van het Ware, het Goed en het Schone. Je moet het zelf beleven: niet één keer, keer op keer.
Wie zelf nooit achter de bellen aan stapt, mist het magisch-realisme op stapschoenen achter het schrijn.
Hermes overstijgt met zijn relieken zowel zijn eigen mythe als de waan van de dag en de schone schijn. Dit is het echte mirakel van Hermes. Dat hij er vandaag nog altijd helemaal staat. Dat hij meer dan ooit zoveel losweekt”.


Goede vrienden, dit eerste deel van “Hermes”, “In het licht van de eeuwigheid” biedt meerdere vlijmscherpe analyses tussen dogma en fundamenteel wetenschappelijk onderzoek . Dit alles is boeiend en uitdagend geschreven, soms daardoor wat al te eenzijdig. Graag daarom een tweede suggestie: “Hermes” dit laatste werk over Ronse en zijn Fiertel vraagt uit zichzelf om een open dialoog over de prangende historische, filosofische en religieuze vragen rond de Fiertel, de Fiertelommegang met zijn commercialiserings-en banaliseringen tendensen in een ver verleden, maar ook vandaag de dag, door Stef raak geduid als Ronde van Vlaanderen toestanden….

Onze eeuwenoude Fiertelommegang wordt in het “Heilig Vuur” van deel 1 een heel mooie toekomst toegewenst:

“Het is daarom een gerust stellende gedachte dat er hard werk wordt gemaakt van de Fiertel als absoluut te vrijwaren Werelderfgoed .

Dit zo houden en koesteren. Wat telt, is the spirit. Als alles wegvalt, rest ons enkel deze laatste houvast waarvan het symbool de draagstoel onder het schrijn is.

Onverzettelijk en onwrikbaar zullen we zijn, als het erom gaat ons mooiste erfgoed te koesteren en door te geven aan de beginnertjes om ons heen.

Als mijn persoonlijke interpretatie van het Hermes-verhaal hen daarbij op de weg helpt, dan heeft mijn lange leestocht, mijn research en puzzelwerk zijn doel bereikt." (Hermes blz. 189)



Het tweede deel van dit boek “Hermes” staat onder de sprekende tittel: “Hermes in extremis”. Hier plaatst onze goede vriend Stef een slotakkoord op hoog niveau.

“Hermes in extremis” biedt een dramatische dialoog tussen de blinde Salome, die christen-gelovig is geworden en die Hermes “ziende wil maken” door hem los te maken van de Romeinse goden. De furieuze en tragische reactie van Hermes op de pogingen tot bekering door Paus Alexander, Salome en Theodora wordt hier tentatief, tot reflectie dwingend beschreven.

“Het bloed van onze martelaren, is het zaad voor de nieuwe christenen. De mensen hebben nood aan een persoonlijke God die zich hun lot echt aantrekt.

Hoor de zelfverklaarde paus Alexander bezig. Alsof er wat mis is met onze eigen goden. Volgens Theodora zouden alleen nog enkele aristocraten van de senaat zich vinden in de oude Platonische leer en de Aristotelische Ethica Nicomachea. En alleen de boeren zouden zich hardnekkig vastklampen aan onze traditionele goden”.

In de twee prachtige redevoeringen van Quirinus en keizer Hadrianus wordt de keuze voor de doodsstraf van Hermes, de val van Hermes in bijzonder dramatische bewoordingen beschreven. Het moeten kiezen voor de doodsstraf met onthoofding voor Hermes, de goede vriend van keizer Hadrianus, plaatst de keizer voor een zwaar gewetens conflict. Keizer Hadrianus laat Hermes, “Jij, mijn maat voor altijd” het palmares zien van het Rome en het wereldrijk dat zij samen gebouwd hebben. Keizer Hadrianus prijst Hermes, zijn stadsprefect van Rome, om zijn vele, vele rijke gaven”. En toch, keizer Hadrianus kan niet ontkomen aan de gruwelijke keuze waar in de mensengeschiedenis zo vaak mensen voor stonden. Keizer Hadrianus richt zich aldus tot Hermes:

“Je zet met de rug tegen de muur. Je dwingt me ertoe dingen te doen waarvoor een ander dan ik zijn handen in onschuld wassen zou. Maar ik ben behalve je vriend ook je keizer. Vergeet dat niet.

Jouw nieuwe geloof is een dwaasheid. Een verderfelijk bijgeloof. Iets voor slaven en onontwikkelde lieden. … Ik vraag het je als vriend, als strijdmakker, als je keizer en voor de allerlaatste keer.

Zweer je geloof af.
Offer aan onze goden.

Doe het me niet aan dat ik uitgerekend tegen jou de hoogste straf moet uitspreken. Ik geef je nog een etmaal de kans. Ik gun je de tijd om je mening te herzien. Ik bied je bovendien de mogelijkheid, als je toch koppig wil blijven, om er zelf uit te stappen. Met waardigheid. Als een echte stoïcijn. Meer kan ik voor jou, met de beste wil van de wereld, niet meer doen”.

Zo werd Hermes stadsprefect van Rome …Heilige Hermes, martelaar …patroon van onze stad Ronse.

Slotwoord:

Stef nen “dieken proficiat” voor dit prachtwerk “Hermes”. Je schrijft zelf dat dit een verslag is van uw 50 jarige schrijftocht langs de oevers van uw Ronsische roots.


Dank, dank Stef voor dit prachtwerk en ja,…zelfs tot deze morgen, bij mijn ontbijt koffie, heb je mij nog eens dik verrast met één van de mooiste duidingen van je boek “Hermes”. Jawel, in “ Het Nieuwsblad”, katern Vlaamse Ardennen Vrijdag 5 mei 2017 blz. 4, kan men lezen en ik citeer heel graag :

“Hermes is vooral ook mijn ultieme liefdesverklaring aan Ronse, mijn stad. Ik steun er Ronse mee als stap naar het Werelderfgoed dat de Fiertel moet worden. Die is voor mij, net als voor veel Ronsenaars, heilig. Nooit is Ronse mooier dan op een Fierteldag”.

Kanunnik Pastoor André De Wolf

ZATERDAG 13 MEI
VANAF 15 U BIJ
BOEKHANDEL BEATRIJS




Ik signeer 'Hermes'
zaterdag 13 mei
om 15 u in
Boekhandel Beatrijs Oudenaarde.


Foto's met dank aan Fabrice Gevaert.

01 mei 2017

HERMES VANAF ZATERDAG



'Hermes' is vanaf
zaterdag 6 mei - voor 20 euro - verkrijgbaar:

In Oudenaarde bij de uitgever van 'Hermes':

Boekhandel Beatrijs.
Hoogstraat, 77
Bestellingen kunnen vanaf nu via: 055/314477
Ik signeer bij Beatrijs op Zaterdag 13 mei
vanaf 15 u tot 17u.


In Ronse:

Papershop
Michel Vandenhende, Rooseveltplaats.
Op naam gesigneerde exemplaren op aanvraag.

Bookshop
Gregory Van Stals, Ninovestraat.
Op naam gesigneerde exemplaren op aanvraag.

Ronsese Dienst voor Toerisme,
'Spaans Kasteel', Bruul/Priesterstraat.
Op naam gesigneerde exemplaren op aanvraag.


Voor alle duidelijkheid:
Ik verkoop zelf géén exemplaren.

Deze foto is genomen aan de Rijkswachtdreef in Louise-Marie. Met dank aan Fabrice Donkerwolcke.

07 april 2017

OP HET RITME VAN DE BELLEN