19 april 2018

VRIJ BLIJVEND

HAND IN HAND:
VROUW & MAATSCHAPPIJ




Voor de Engelse filosoof Thomas Hobbes (1588-1679) worden we van nature gedreven door passie. Die uiten we in verlangen en afkeer. Goed is wat ons bevredigt, slecht wat ons afkeer inboezemt. In deze natuurstaat zijn we zelfzuchtige wezens, gericht op handhaving en lotsverbetering. Voor Hobbes is zo’n samenleving volstrekt onleefbaar. Door onze bereidheid tot vechten om onze macht uit te breiden en te verzekeren wordt ons leven volkomen wreedaardig en is de mens een wolf voor zijn medemens. Of zoals de Romeinse schrijver Plautus het in zijn toneelstuk Asinaria schrijft: lupus est homo homini.

Vanuit onze angst om een gewelddadige dood te sterven, sluiten we noodgedwongen onderling een contract. Daarbij doen we vrijwillig afstand van onze vrijheid en onze natuurlijke rechten om ons te onderwerpen aan de hogere macht, vertegenwoordigd door de staat. Hobbes noemt die de Leviathan naar de naam van een reusachtig bijbels zeemonster. De staat wordt met zijn monopolie op geweld een noodzakelijk kwaad dat de oorlog van allen tegen allen aan banden legt. Goed is de wil van deze oppermacht. Om elke vorm van anarchie onmogelijk te maken, laat Hobbes de leiding over de gemeenschap berusten bij een absoluut soeverein. John Locke (1632-1704) die vaak wordt beschouwd als de grondlegger van het – filosofisch - liberalisme wijst echter prompt dat quasi ongeremd absolutisme van soeverein en staat af.

Hij pleit
voor het doen
primeren
van rede
op religie.


Universele waarheid

Hoogst relevant tegenover de waan van de dag vind ik Giovanni Pico della Mirandola (1463-1494). Deze Italiaanse renaissancehumanist is vooral bekend van zijn Oratio de dignitate hominis. Bij de 99 stellingen die hij in 1486 wil verdedigen in Rome betrekt hij zowel de joodse kabbala als de Arabische filosofie. Zijn oratio zal hij nooit mogen uitspreken: de paus vindt 7 stellingen 'onorthodox', 6 ervan 'dubieus'.

Pico della Mirandola gelooft in één universele waarheid die gedeeltelijk te vinden is in allerlei systemen. Hierin legt hij de basis voor zijn tolerantie. In de kosmos heeft de mens de plaats die hij zelf verovert. Die mens kan ontaarden in dierlijk gedag, maar kan zich ook verheffen. Tegenwoordig, beste Pico, zijn dieren met hun 'dierlijk gedrag' als levende wezens vaak beter af dan mensen met hun splinterbommen en zenuwgas. Doch dit terzijde. Mooi aan Pico della Mirandola vind ik dat hij zich als een van de weinige renaissancefilosofen verzet tegen astrologie: omdat ze de mens als geestelijk wezen afhankelijk maakt van sterren.

Terwijl die mens
eigenlijk zelf
zijn lot in
eigen hand heeft.


Hand in Hand

Bij de commotie over handjes drukken van vrouwen denk ik met respect terug aan een paar fantastische vrouwen, die mét of zonder mannelijke handdruk, onze wereld op hun manier wat beter mooier en in alle gevallen menswaardiger hebben gemaakt.

Lucienne Herman-Michielsen, die grondwettelijke erkenning afdwong voor vrijzinnigen naast de al bestaande van de erkende erediensten. Die ook samen met Roger Lallemand in april 1990 ondanks verzet en de omstreden stap-opzij-truc van koning Boudewijn met een wisselmeerderheid de wettelijke regeling voor abortus onder bepaalde omstandigheden geregeld heeft gekregen.

Minister van Staat Miet Smet die Vrouw & Maatschappij opricht. Die het tot eerste staatssecretaris voor Leefmilieu schopt. Die de Maatschappelijke Emancipatie op de agenda van de macho Wetstraat tilt.

Paula D’Hondt die voor haar immens werk als Koninklijk Commissaris voor Migrantenbeleid t zeer terecht zowel de Ark Prijs van het Vrije Woord als de Prijs voor Democratie krijgt.

Al die vrouwen
die druk ik
bij deze de hand.


Impressies & Percepties.
(Illustratie Frank Derie)

12 april 2018

BOEKVERBRANDING IN RONSE

NA ZIJN PROVOCEREND
APART LOKETTENVOORSTEL:

ERIK TACK WIL
NU OOK VERSCHRALING
FRANSTALIG BOEKENAANBOD
IN RONSESE BIB




In een pagina vullend interview met Frans Crols, voormalig directeur van Trends in ’t Pallieterke toont Ronsies raadslid Erik Tack (Vlaams Belang) het achterste van zijn tong over zijn discriminerend voorstel tot aparte loketten voor Franstaligen in zijn geboortestad. Tack wou er BDW en de N-VA en hun partners van CD&V en Open VLD een keer toe dwingen de onderling afgesproken taalvrede met premier Charles Michel op te blazen.

Hoogst explosief is alvast dat Erik Tack
nu ook ‘een minimum aan Franstalige boeken’
zegt te willen overhouden in de Ronsese bib.
U leest het goed.

Winterreise
door het Ronsese
leesaanbod.


'Dokter Tack, zo meldt ons 't Pallieterke, 'is een kunstliefhebber met een hart voor de schilderkunst van de zestiende en de zeventiende eeuw. Na jaren pianolessen, die tot weinig hebben geleid, legt hij zich toe op zang en voert met een bevriende pianist (de nieuwe directeur van de Academie Vlaamse Ardennen Pascal De Vreese-svc) de liederencyclus Winterreise van Franz Schubert op.

Hieronder een overzicht van het zo genoemd 'Salamiplan' van deze kunstminnende en hoogst verfijnde Franse boekenbanner.

Tack: 'Om de twee maanden moet er een facet van de taalfaciliteiten verdwijnen in Ronse. Dus, bijvoorbeeld geen berichten meer bestemd voor de bevolking in de twee talen. Geen taalexamens meer voor de leerkrachten van de basisscholen die in Ronse lesgeven en vast benoemd willen worden, hoewel dat geen gemeentelijke bevoegdheid is. De tweetalige wegaanduidingen, die de indruk van diepgaande tweetaligheid wekken, moeten weg. Het taalexamen Frans voor het gemeentepersoneel, waardoor zeer dikwijls waardevolle kandidaten niet in aanmerking komen, dient geschrapt te worden. Door de faciliteiten vormt Ronse een politiezone van één gemeente, met problemen om het kader in te vullen. Weg daarmee. In de bibliotheek is er een minimum aan Franstalige boeken, wat voor de stadskas van Ronse een extra besteding is in vergelijking met de buurgemeenten. Je vindt hier geen vestigingen van intergemeentelijke samenwerkingsverbanden, met gevolgen voor de kwalitatieve tewerkstelling. En ga zo maar door. Ik wil systematisch schijven snijden van de salami die de taalfaciliteiten zijn.'

Tot zover de salami van Tack.

DE LAATSTE DOET HET LICHT UIT.

Eric Tack komt met zijn salami aardig in de buurt van die andere beruchte Ronsenaar: professor Hendrik Vuye de gewezen Kamerfractievoorzitter van de N-VA die nu met zijn eigen dissidente minifractie Vuye-Wouters zijn opvolger Peter De Roover het vuur aan de schenen legt en de N-VA communautair onder druk zet.

Op het anti-Franstalige boekenvoorstel van Tack na dan, zo mag bij deze tenminste verhoopt worden. Hendrik Vuye is namelijk zelf...prof staatsrecht aan Franstalige faculteiten. Zo niet dimmen de Lumières samen met de duizend lichtjes van Ronse op één lentenacht in de Nacht und Nebel van het obscurantisme.

De zogeheten 'zachte' Vlaams-Nationalisten (om hun lokale stichter Paul Carteus hier te citeren) spinnen overigens op dit moment een nogal mistig 'strikkend' web rond de achterban van de taal-extremistische die hards (eerst rond Hendrik Vuye, nu rond Vlaams Belanger Erik Tack). Dit kadert volkomen in hun poging om vooral de macht van CD&V Ronse rond roestvrij burgemeester Luc Dupont, boegbeeld van de Ronsese verbondenheid maar een keer te breken. Surfend op de gunstige opiniepelingen. De N-VA Ronse ronselt met dat achterbaks gespin, om een geladen titel van wijlen Louis De Lentdecker te parafraseren ‘Tussen twee vuren’.

Nu de socialisten na een oppositiekuur in hun werkplaatsen en onder witte lentebomen naar hun tweede adem happen en Groen Ronse met zijn nieuwe Ronsenaars uit Antwerpen en Gent met traag voortschrijdend inzicht communautair zwaar leergeld betaalt, krijgt de door Alexander De Croo weer verenigde Open VLD Ronse hier een unieke kans om de vrije gedachte de rechtmatige plaats terug te geven die in Ronse blijkbaar nu aan een zware zonsverduistering toe is.

09 april 2018

Les Lumières Tamisées.



Claire Demortier, Carlos Anckaert, dokter Jean-Marie Hospied en de andere pioniers van Groen Ronse (dan nog Agalev) verslikken zich bij deze in hun wereldkoffie.

‘Pour la toute première fois,
les écologistes de Groen Ronse
se présentent seuls
aux élections communales’.

Zo staat het er, in een zeven kastanjebomen verslindend alle bussenblad van Groen Ronse vanochtend.

In tijden van Twitter is kennis van voorgeschiedenis dus niet langer relevant. Schatte Andy Warhol het wereldberoemd wezen nog in op vijftien minuten, dan wordt hij ondertussen voorbijgesneld door het hic et nunc van elkeen zijn flitsmoment eeuwige roem. Wie nog perspectief zoekt, kan het schudden. Groen Ronse surft bijgevolg dan ook maar - wars van enige Ronsese voorkennis - vrolijk voort in beau langage .

Ave’ dessus
des poils comme ça,
de ci de là m’fi.


De protestbrief van burgemeester Orphale Crucke tegen de Sint-Michielsakkoorden van premier Jean-Luc Dehaene, de brief van burgemeester Luc Dupont aan premier Yves Leterme, de motie van het huidig stadsbestuur aan premier Charles Michel : à la poubelle tout ça. Ziehier het addertje onder het groene gras:

‘Vous connaissez
des Renaisiens non-Belges
qui peuvent
voter en octobre?’

(Bij onze ingoede poësisleraar Hedwig Rosselle kregen we hiervoor een ‘plus est en vous’. Maar bon, soit).

Groen probeert dus eigenlijk met dat Frans alle Albanezen en Chinezen en de eenentachtig (81) andere nationaliteiten van Ronse te lijmen voor oktober.. in de taal van Les Fourberies de Scapin.

Je zal hier maar Pool wezen. Of gaat het Groen in werkelijkheid vooral om de mensen van den ‘bassin méditerranéen’: doorgaans meer vertrouwd met de francofonie van mijn personal hero Albert Camus?

Groen wil dat het stadsbestuur van Ronse bovendien ook nog eens zèlf zo’n lijmcampagne opstart (op onze kosten dus) en hiervoor samenwerkt: ondermeer met de lege kerken en volle moskeeën van Ronse. Bij deze gaat De Verlichting even uit. Les Lumières Tamisées pour les besoins de la cause?

Ik vrees dat ‘Dany Pompier’ zoiets niet echt ziet zitten. Zo te lezen aan een post van hem op Facebook in een reactie op een bericht van de Ronsese N-VA schepen Wim Vandevelde over een zogeheten ‘Islampartij’ die aparte bussen voor mannen en vrouwen wil. Dany windt er heu geen doekjes om. Dany ziet (bij wijze van schrijven) maar één alleenzaligmakende oplossing: ‘Stemverbod aan mensen met een islam geloof'.

Dany Pompier? Connais pas? Ken je voorgeschiedenis, Groen Ronse. Dany en zijn marchandise, dat zijn de diepste spicks & specks van Ronse. De speekies en de leekies de Renaix. Dany staat ondertussen zelf wel elk jaar vroom met zijn eigen geloof in de heiligenpostuurkens die hij er aan de pelgrims slijt, naast de kapel van Kerselare. Tja elk zijn geloof in zijn kiezers en zijn kalanten.

Ien Ronse ees dat iet. Of zoals Albert, één van de legendarische knechten van het Sint-Antoniuscollege, in zijn eigen koetertaaltje had gemopperd: 'La commerce reprend'.

26 maart 2018

VRIJBLIJVEND

HOUDBAARHEIDSDATUM



Het ouder worden zit je op de hielen. Als een stalker die zich aan geen enkel afstandsgebod houdt. Daarvoor niet eens kan worden aangeklaagd.

Intenser dan ooit wordt, met de voortschrijdende jaren, het genot van het goed gesprek. Misschien ook het genoegen dingen voor jezelf en voor anderen op te schrijven. Maar het goed gesprek gaat mis wanneer niemand nog luistert en er op de vele mensen die iets te vertellen hebben (op Facebook, Instagram, Messenger zeg het maar) door de veelheid van meningen nog slechts weinigen zitten te wachten om hun oor te lenen voor hét echte gesprek.

Van onschatbare betekenis bij het ouder worden is de vriendschap.
Vertrouwdheid is de schoonheid van de vriendschap.
Vriendschap voor een mens van wie je niets verlangt, niets verwacht.
Met wie je simpelweg graag samen bent.

Hanna Arendt constateert op haar 67ste dat er in haar vriendenkring al velen dood zijn. Deze transformatie van haar wereld vol vertrouwde gezichten ziet ze als een woestenij bevolkt met allemaal vreemde gezichten. In december ’73 schrijft ze daarover naar haar vriendin Mary McMarthy. Ze heeft het over ontbladering en van ontbossing van haar wereld. Het is niet dat ze zich zélf uit de wereld terugtrekt: het is veeleer haar wereld die gaandeweg verdwijnt.

*

Je eigen duiding
van het leven
is het hoogste gerechtshof
van je bestaan.

Jezelf zijn en blijven altijd.
Met je gevoelens en je wil.
Met je bewustzijn en je gedachten
die inhoud krijgen door
je sociaal en cultureel vormingsproces.
Noem het voortschrijdend inzicht.

De kern van je persoonlijkheid als relationeel universum.
Botsend op de grenzen van taal.
Overgeleverd aan taalspelen, beelden en symbolen.
Als een taalkundig palimpsest.

Met alleen je eigenheid
als innerlijke kracht,
als maatstaf van je eigen wil
die bepaalt of je
in overeenstemming leeft
met je diepste natuur.

**

Er zijn drie regels
voor het schrijven
van een roman.
Jammer genoeg weet niemand
welke het zijn.

(W.Somerset Maugham).

Schrijf door je wanhoop heen.
Herstel wat anderen
belachelijk hebben gemaakt.
Deel je woede.
Verzet je.

Dat het klein is,
hoeft niet te betekenen
dat het niet
universeel zou zijn.
Maak het gewone subliem.

Er kan je veel
ontnomen worden
– zelfs je leven –
maar niet:
je verhalen erover.

Zoek het universele
in het plaatselijke
en reis omgekeerd.

Overstijg het persoonlijke.
Maak je sterk:
voor je verbeelding.
Je spreekt niet
namens de mensen
maar met de mensen.

Vertrouw je lezer.

***

De planeet is geen eigendom
van de nu levenden maar
een erfenis van de doden
bestemd voor de nog ongeborenen.

Elke generatie
heeft de bodem,
de zeeën en de luchten
in bruikleen,
is deze verschuldigd
aan de volgende.

‘Een kleine filosofie van het ouder worden’. Willem Schmid. De Bezige Bij.
‘De kunst van het ouder worden’. Joep Dohmen & Jan Baars. Ambo.Anthos.
‘De ziel. Een cultuurgeschiedenis’. Ole Martin Hystad. Athenaeum-Polak & Van Gennep.
‘Brieven aan een jonge schrijver’. Colum Mccann. ‘De Harmonie’.


VRIJBLIJVEND.
Impressies & Percepties.
Dagboek. Copyright Stef Vancaeneghem

08 maart 2018

SELECTIEF GEHEUGEN



DJU PYGMALION.
DJU TOCH.


Geheeld van
scheve hersenkronkels
en van zielenpijn.


Moet je alles bewaren? Of kies je voor de tabula rasa met al je ouwe papieren, boeken, foto’s, brieven, documenten? Wat moet je ermee met al die paperassen die je alleen maar scherper confronteren met de opdringerige eeuwigheid om je heen in brieven, foto’s, boeken?

Op stap met Jan Schodts in de Wetstraat.
Onderweg met Mark Van Lombeek in de koers.
Op de set van de Leeuw van Vlaanderen met Hugo Claus en Julien Schoenaerts.

Onderweg naar het boek dat ik herlezen wil van Claus bots ik op het opus van Ooggetuige Johan Anthierens, zorgvuldig bijeengebracht door de schrandere Brigitte Raskin samen met Karel Anthierens. Als een burcht tegen de tijd die lang vergleden is. In dat boek vind ik dan weer de laatste foto genomen op de redactie van Spectator door mijn - dan al doodzieke - broer Johan: een foto van hoofdredacteur Jefke Anthierens onze persoonlijke betere taalprof. Ik denk eraan, tussen twee te ledigen dozen door, wanneer er tijdens de generale repetitie van Pygmalion door Theater Voor Taal en Volk tussen twee dedju’s door een stilte valt. Moet ik echt nog alles houden van wat ik van VTV hier in kartonnen dozen zitten heb aan Tavi- en andere relieken? Wat moet ik met deze berg van papier die me gaandeweg overmeestert, er me hopeloos confronterend aan herinnert hoe lang het ondertussen ook alweer geleden is dat Madleeneki dood ging: zo mooi, zo blond en zo doodziek. Samen stil vanop dat balkon naar één van haar opvolgsters kijken onder de luidruchtigheid alom. Herinneringen van papier weg doen is een tweede keer afscheid nemen van wat nooit terugkomt. Dus probeer ik zorgvuldig te selecteren meestal toch nog maar eventjes te houden. We zien wel, maak ik mezelf wijs. Op zoek naar een goed vakantieboek voor een vriend, bots ik op de rekken hier op een parel van Piet de Moor, ooit mijn minzame schrijfbroeder bij Spectator. Blijf er alweer in haken. Zo mooi en zo scherp toch die pen van Piet.

In de wespentaille
van de zandloper
lichten de schubben
van de tijd even op.

Iedereen is zijn
eigen zwarte doos.

Soms ga ik wandelen en gebeurt er niets.
Dan schrijf ik op wat me niet overkomt.


En deze hier die hard aankomt, nu de schrijfvloer om me heen bij gebrek aan lege rekken gaandeweg gevuld geraakt met leesvoer van zielenknijpers allerhande:

Er is niet alleen de naïviteit van de filosofische tekst, maar ook de systematische vlucht van de filosofen uit de werkelijkheid. Peter Sloterdijk vergelijkt hun positie met die van maffiosidochters wier levensgeluk gebaseerd is op het feit dat zij gehuld blijven in een wolk van onwetendheid omtrent de oorsprong van de vaderlijke welstand.

Wegblazen die wolk van onwetendheid, in afwachting van de grote versnipperaar voor mezelf? Het afscheid van elk boek, elk papiertje elke foto ligt lastig en wordt zwaar overwogen. Elke basketploeg op de Steenbrugge wordt weer opgesteld. Elk Gevuigoode Mandoline-lied weer geblazen met het muilschuiverke uit de blikken trommel. Elk scoutskamp met de Ridders van de Fiertel doe ik over. Elke klasfoto ga ik weer helemaal af. De doden worden geteld en forever warm gekoesterd. Elke redactie opnieuw samengesteld. Dedju, Pygmalion. Dju toch. Je hebt geen idee wat tijd vermaalt. Met zijn allen zitten ze hier weer voor even bijeen springlevend in mijn schrijfstekje. Een stoet klasgenoten, collega's, schrijvers, toneelspelers, muzikanten, kunstenaars. Zien ze me hier in mijn eentje altijd maar voort tikken tegen mijn tijd en hun sterren op.

En attendant
le zwarte gat.


Hun tijd zit er al op. De mijne glijdt snel weg in hun richting. Letter na letter. Tot er op een dag geen greep meer is, op de lettergrepen. De nagenoeg zevenhonderd Pluspunten die ik op mijn vrije dagen voor het lokale verschijnsel Plus geschreven heb zijn, zo lees ik hier vandaag door de voormalige hoofdredacteur ervan Robert Hoebeke plechtig overgemaakt aan de Geschied-en Oudheidkundige Kring. Dedju dedju Luc Lamon je bent er even weer, de zelf gedraaide kankerstok onveranderlijk in de monkelende mondhoek.

Aan mijn zoektocht naar ‘Hermes’ en het eindeloos snuffelen in de vaak versnipperde historische bronnen over de Romeinse stadsprefect en patroon van Ronse heb ik hoe dan ook het diepste respect overgehouden voor de stille vorsers van de Kring en hun vaak onwaarschijnlijke opzoekingen in stoffige scriptoria. Als waren het personages van Umberto Eco in ‘De Naam van de Roos’ of van Marguerite Yourcenar in ‘Hermetisch Zwart’ . Mooi, maar of dat de tijd tegenhoudt?

In Gent val ik vanuit knagend heimwee nog een keer binnen in onze aloude journalistenstek The Bridge onder de kathedraal en zie ‘God grijpt in’ zoals Jef Anthierens had gelachen. Onverwacht blij weerzien met mijn oudste broer Pol die, na alle Russen en na wie al niet, nu vooral veel Simenon leest:

‘Want al die filosofie
en psychologie,
het is niet echt mijn ding'.
(Vertaal: 'Eat this, kleine. Er gaat niks boven poëzie. Jij nu, met je rusteloze zoektocht naar zingeving').

Weer thuis bij de voortzetting van mijn grote schoonmaak valt er (echt waar wie kan zoiets bedenken tenzij de god die overal ingreep en toch niet bestond van Jefke ) uit een boek één van de gedichten die Pol me met regelmaat in zijn kalligrafisch handschrift laat geworden per post.

Fiertel.

…Zijn heilige botjes hebben sindsdien vanuit het gulden schrijn,
menig inboorling, en volk van ver in het ronde,
geheeld van scheve hersenkronkels en van zielenpijn,
en –mits boete en dukaten – geabsolveerd van vele zonden.

Laat ons daarom weer fiertelen gaan voor de duizendste keer,
ondanks nazi’s ooit, of nu soms ’t slechte weer,
de magische cirkel trekken die ons redden moet,
van rampspoed of ’t storten van onschuldig bloed.


Ik denk dat ik de gedichten van Pol hou.
Al de rest: tabula rasa.


Dan langs de
groene vingers van Ronse
voorbij de Populieren
naar het Muziekbos
blijven schrijven
over wat me
niet overkomt.

‘Het verdriet staat niet alleen’. Hugo Claus. Een leven in verhalen. De Bezige Bij. Verzameld door Mark Schaevers.
‘Johan Anthierens’. ‘Niemands Meester, niemands knecht’. Autobiografische teksten. Bezorgd door Brigitte Raskin in samenwerking met Karel Anthierens. Uitgeverij Van Halewyck.
‘Lettergrepen’. Piet de Moor. Van Gennep.
'Onuitgegeven gedichten'. Pol Vancaeneghem. Uit mijn privécollectie.

06 maart 2018

BRIEFGEHEIMEN

RONSENAAR RUDY:
REKENING KOMT ZO




Spontane onthaalhoffelijkheid is voor Ronsenaars vanzelfsprekend. Ze is levenslang gegarandeerd. Positief correcte wieties zijn we. Nu en dan krijgen we daarvoor een stamp onder onze kont. Bij wijze van dikke merci. Door het bijzonder taalstatuut van Ronse telkens weer opnieuw te bezigen als politieke truc om onze stad klein te houden en ondertussen vrolijk te plunderen, maken jullie zelf gaandeweg van Ronse die ene onverzettelijke enclave uit verhalen van Astérix en Obelix. Met jullie hautaine houding als gretig graaiende buren (graaien: naar onze fabrieken, onze immo, onze transfer-subsidies voor jullie ontsluiting die de onze ondertussen blokkeert) schrijven jullie zèlf in versneld tempo het scenario dat er nu in ijltempo zit aan te komen. Bij deze de Oscar voor het worst case scenario. Het hoefde voor ons niet in die mate. Maar jullie vragen er zelf om. De miljoenen euro die de Ronsenaars een halve eeuw ontzegd werden, staan hier bij elke Ronsese burgemeester en ere-burgemeester voor altijd in het geheugen. Rekening komt zo.

Systematische bestuurlijke hinder.
Gemiste groei en gemiste bloei.
Gemiste schaalvergroting.
Gemist fusiegeld.
Plundering van diverse diensten.

Elke euro die aldus al vijftig jaar lang uit de zakken van de Ronsenaars werd geschud tot meerdere eer en glorie van elders, wordt bij deze opgelijst voor die ene mega-schadeclaim: de onvermijdelijke inhaalbeweging die Wallo-Brux & Vlaanderen samen Ronse verschuldigd zijn. Ronse heeft evenveel grondwettelijk recht op bloei en groei als al zijn fusieburen.

Met links of rechts extremisme en populisme heeft dat allemaal en helemaal niks te maken. Sans moi. Wel met schrijnende armoede, torenhoge werkloosheid, foute cijfers alom. Veel meer dan die nationalistische romantiek uit de tijd van Johann Gottfried Herder (1744-1803, check) en de navenante grote verhalen over natie en identiteit, is taal voor de jonge Ronsese generaties een middel voor een goede ontmoeting, mooie menselijke meerwaarde, connectie, een fijn chatgesprek, een correcte deal. En vooral: vooruitgang, bloei, vrijheid, blijheid.

Ronse is een vredige stad. De schaarse incidenten die er in Ronse waren, konden we exact inschatten aan de paar camions met prachtige gendarmerie-paarden en sporadische importrellen door mensen die in bussen van elders waren gekomen, om hier op een blauwe zaterdag een straatbord af te vijzen of een Duitse cameraman het ziekenhuis in te slaan. Dan vlug naar het voetbal. Niks mee te maken als Ronsenaars.

En zie, alweer wordt vandaag de oude politieke trukendoos bovengehaald waaruit elke partij, elk netwerkje, elke schreeuwer van extreemrechts, elke ideologische dweper van extreemlinks, elke intellectuele importopportunist van Groen zijn eigen programma komt etaleren om van Ronse het hippe Berlijn te maken of de werklozen in busjes naar de West-Vlaanders op transport te zetten om aldus de werkloosheid van Ronse op te lossen. Vooral om zich eens te profileren bij het kiezerspubliek op de kap van alle onthaalhoffelijke Ronsenaars tuupe. Seen that. Been there. Same old story. Same old song.

Ronse Vlaams,
Vlaamser,
Vlaamst .
Renaix Bilingue,
Multilingue,
Mais c’est
dingue.


Het opbod is als de erfenis van Johnny Halliday waarbij eenieder zijn zegje doet en dan: bedankt voor uw media-ààààndacht. Tot slot van deze brief dit ene vraagje. Als u het niet laten kan om in de media samen met Waals minister Jean-Luc Crucke van het gefusioneerde Frasnes uit te halen naar de mensen van jullie geboortestad Ronse (‘Ils peuvent toujours courir, ze keunen olted lupen’ zoals onlangs in Le Vif/L'Express), als jullie toch zo hoog van de toren menen te moeten blazen dat jullie geen faciliteiten nodig hebben om de vele Vlamingen in jullie overigens prachtig Pays des Collines van Frasnes tot Doornik ter wille te zijn: waarom claimen jullie die dan ondertussen wel zo hard voor Ronse? Ha bon.

Aan Rudy Demotte, Minister-President
van de Federatie Wallo-Brux.
Ronsenaar van geboorte.

02 maart 2018

BESTEMMING RONSE

HOE GROEN RONSE
HET EXTREMISME DIENT




Door ondoordacht het recht op grondwettelijke bestuurlijke rechtvaardigheid voor Ronse te beantwoorden met naïeve Franstalige communicatie uit de tijd van bonpapa bereikt Lech Schelfhout, de nieuwe kopman van Groen Ronse exact het omgekeerde van wat hij als taalhoffelijk mens ongetwijfeld beoogt. Zowel Vlaams Belang als Défi komen alweer om de hoek zwaaien met hun versleten vendels uit de tijd van ‘Renaix Bilingue’.

Ondertussen kunnen we er met zijn allen lijdzaam op toezien hoe Tack en wat rest van zijn Vlaams Belang in de Ronsese raad doodgemoedereerd uitpakt met zijn apart loketten-voorstel voor de Franstaligen. Waarbij Tack carambole speelt met zowel de N-VA als CD&V voor een doodgeboren motie en een eerste klas begrafenis ervan in de Kamer. Dit als voorlopig zoveelste aflevering van de vaudeville die Ronse nu al een halve eeuw in de harde vernieling houdt.

Terwijl Lech Schelfhout aldus flagrant blind blijft voor één van de hoofdoorzaken van de Ronsese armoede, wel integendeel liever lichtzinnig uitpakt met lang achterhaalde Franstalige electorale communicatie negeert hij het enige echte probleem rond de faciliteiten: de taalstatutaire bestuurlijke klem met navenante armoedeval die Ronse belet te groeien en te bloeien.

Vind één Ronsenaar die daar overheen wil stappen anno 2018.
Vind één Ronsenaar die het normaal vindt dat hij voor zijn taalhoffelijkheid al een halve eeuw beloond wordt met een boete van 13 miljoen euro. Vind één Ronsenaar die met deze schandalige achteruitstelling vrede nemen kan.

Je kan in Ronse met mooie woorden de armoede bestrijden en de volkspleintjes verfraaien. Het blijft window dressing zo lang de politieke partijen hun grote federale thema’s blijven verhalen op de achteruitstelling van dit stadje dat ze samen in de klem houden. Wat dat betreft heeft alvast de Open VLD hieruit de enige juiste conclusie getrokken door ronduit voor een Vlaams taalhoffelijk Ronse te gaan. Geen kleine verdienste voor wie de bewogen lokale liberale omzwervingen kent.

Snel zal blijken hoever N-VA Ronse meegaat in het perfide spel van het Vlaamse separatisme ter plekke. Houdt de N-VA van Brigitte Vanhoutte en Wim Vandevelde maar ook van de grenzeloos populaire Aaron Demeulemeester het hier op de rechtmatige Ronsese eis tot afschaffing van de faciliteiten gekoppeld aan wettelijk gegarandeerde taalhoffelijkheid ? Of gaat het er alleen maar om de extreemrechtse kiezers van Tack in te palmen in oktober: in ruil voor diens stek bij de N-VA op de parlementaire lijst voor 2019 nu Ronsenaar Hendrik Vuye daar weg is? Geen antwoord is er ook een.


Door aldus te licht heen te stappen over een subtieler doordacht standpunt omtrent de faciliteiten speelt Schelfhout gek genoeg in de kaart van het donkerste extremisme dat op een dag Filip Dewinter met zijn cohorte naar Ronse bracht waarbij een Duits cameraman van ZDF op de markt de kliniek werd ingeklopt met een kaakbreuk. Een prima verslag daarover van collega Marc Deventer voor Het Volk moet gemakkelijk digitaal op te diepen zijn. Ronse is hoe dan ook veel te mooi om de toekomst van deze stad in het groenste dal van Vlaanderen over te laten aan het extreme verhaal van elders en van vroeger.

Als Schelfhout met zijn groene lijst voor de rest mee surft op de golven van verontwaardiging over de verkeersdoden en behalve op de verkeersveiligheid ook inspeelt op het in Ronse belangrijke zorgdebat wacht Groen hier hoe dan ook een sterke doorstart.

(Lech Schelhout geeft ondertussen zijn kortstondig voorzitterschap alweer door aan Myriam De Feyter die zelf de tweede plaats op de lijst bezet. Meer over de kandidaten van Groen op: https://www.groenronse.be/ onze_mensen

Bestemming Ronse.
Verkiezingsblogboek.

26 februari 2018

SELECTIEF GEHEUGEN

HUGO CLAUS
IN DE VERGETELHEID?

SUITE FLAMANDE...



Naar aanleiding van de Claus-expo's in Brussel en Antwerpen wordt in de krantenbijlagen gesuggereerd dat Hugo Claus nog geen tien jaar na zijn dood (op 19 maart 2008) al een onbekende is op school, werk van hem schaars op de rekken. Marc Didden, curator van de Claus-expo ‘Con Amore’ in Bozar werd zelf door Claus op ons netvlies vereeuwigd als Gigi op de motor, schitterend in ‘Het Sacrament’, de filmbewerking van ‘Omtrent Deedee’. Didden, zelf maker van het incontournable ‘Brussels by night’ gaf Thomas, de oudste zoon van Claus nog les als docent in Sint-Lucas Brussel. Didden heeft zijn ex-leerling nu gevraagd of hij nog iets van zijn vader had dat hij kon bijdragen? Neen dus. Thomas is de zoon van Claus met Elly Overzier uit de periode toen de schrijver met de Nederlandse actrice in Nukerke woonde. Het koppel woonde hier in een vierkantshoeve onderaan Tenhole, een tijdlang bewoond door Paul Béatse (de auteur van de lokale familiesaga ‘De Bé’s) en nog niet zo lang doorverkocht als 'de woning van Hugo Claus' vermelding in De Standaard incluis.

Thomas zelf woont tegenwoordig hier in Ronse. Een beminnelijk en bescheiden mens die nooit en nergens zelf uitpakt met zijn beroemde pa en oude meubelen opknapt aan ‘De Rode Mutse’. Het sleutelverhaal dat hij na diens dood zelf over zijn vader schreef werd door de zelfverklaarde valse pausjes van de literaire kritiek zoniet doodgezwegen dan wel compleet gekraakt en vermaald als zaagsel in de harde vernieling. De rechtmatige onderliggende postume kreet van Thomas om vaderliefde werd daarbij toen straal genegeerd.

Nu na, tien jaar later, krijgt Thomas eindelijk het begrip dat hem toen flagrant ontzegd werd door de literaire mandarijnen van dienst. En dat begrip komt niet van om het even wie. Hilde Van Mieghem, curator van de Antwerpse Claus-expo ‘Achter vele Maskers’ in De Morgen dit weekend : ‘De relatie tussen Hugo en zijn zonen was heel getroebleerd. Ik denk dat Thomas erg geleden heeft onder het gemis van zijn vader. Hugo was geen vader, hij schrijft dat ook in een van zijn dagboeken. Die vrouwen (Elly Overzier, mama van Thomas en Sylvia Kristel, mama van Arthur- svc.) wilden een kind, en hij heeft hun dat gegeven, maar van in het begin maakt hij duidelijk dat zijn werk voor alles zou gaan. Zoals dat bij zoveel kunstenaars het geval is.’ Voila c’est écrit et c’est dit. Een vader missen, dàt ken ik als levenslange vaderloze. Daar bekom je nooit van.

Naar aanleiding van zijn dichterlijke tour Suite Flamande streek Hugo Claus met zijn hele gezelschap ooit neer in het huis van ere-burgemeester van Ronse Orphale Crucke aan de Ommeganck. Het gezelschap: Veerle Dewit, Guido Lauwaert organisator en heerlijk woelwater, dichter Remco Campert, kunstenaar en schrijver Pjeroo Roobjee (de papa van Merel De Vilder beiden woonachtig alhier), Simon Korteweg de toenmalige uitgever van De Morgen. Hugo Claus was toen de alom gevierde Prins der Letteren. Pjeroo kreeg as usual eenieder aan de slappe lach met één van zijn onvergetelijke geïmproviseerde hilarante eindeloos uitwaaierende tafelspeeches. Onder tafel dus. Al kan het bij Campert ook van die ene borrel teveel geweest zijn, tegen het ochtendgloren.

Maar zie alles gaat dus voorbij. Wat blijft er over na het 'Feest zonder einde'? In de ‘Kunst van het ouder worden’ schrijft de Amerikaanse Sandra Lee Bartky over het vergaan van netwerken.

‘Gaandeweg gaan de oorspronkelijke leden van ons netwerk dood of met pensioen. Dan verdwijnt ons circuit of netwerk, of richt het zich op andere onderwerpen. Er sluiten zich jonge mensen bij aan die de organisatie een richting uit willen sturen waar wij het misschien niet mee eens zijn’. De oude strijdbaarheid lijkt te verdwijnen, ook als de problemen die ons strijdbaar maakten nog niet zijn opgelost'.

Zeer herkenbaar voor wie de ravages van dat selectief geheugenverlies in eigen kring en alom capteert. VRT-legende Karel Hemmerechts (de hoogst erudiete papa van Kristien) vertelde me in een interview daaromtrent ooit hoezeer hij onder de indruk was van de filosoof Romano Guardini (auteur van ‘Tijdperken des levens’).

Romano Guardini: ‘Uit dat gevoel van vergankelijkheid, komt ook iets voort dat op zichzelf positief is, namelijk de steeds duidelijker bewustwording van datgene wat niet vergaat, wat eeuwig is. In die mate waarin een mens innerlijke overwinningen behaalt, wordt hij transparant voor de zin der dingen. Niet doordat hij actief wordt, maar door wat hij uitstraalt’.

Geldt compleet voor Claus tien jaar later. Hugo Claus mag dan nog - vijf jaar voor zijn zelf gekozen ‘uitstap’ - in volle glorie getackeld zijn door de eindigheid van het volle leven als hij tijdens de tournee van Saint-Amour in Leuven zijn eigen gedichten niet meer voorgelezen krijgt en van het podium stapt. Op dat moment is zijn oeuvre al geschreven : onomkeerbaar grandioos en groots.

Zo oneindig veel meer
dan dat ene gedichtje
gefluisterd
op het kussen
in het oor van
je geliefde.


Dat leraren er ook maar aan denken hem uit het collectief geheugen te verbannen zegt meer over Het Verdriet van Vlaanderen en de ondraaglijke lichtheid van diegenen die hem zeggen te willen verbannen dan over de banneling zelf .

Leve Hugo Claus in onze diepste Verwondering.

‘Selectief Geheugen’. Digitaal dagboek.
Illustratie: met Claus en Spectator-collega Carlos Alleene op de set van ‘Vrijdag’ in Brussel.
Foto: Johan Vancaeneghem.

19 februari 2018

CYNISME DAT RONSE KAPOT MAAKT

HOE DEMOTTE EN JL CRUCKE
HELEMAAL IN DE KAART
SPELEN VAN HET RONSESE EXTREMISME




Rudy Demotte is minister-president van de Federatie Wallo-Brux. Hij is ook burgemeester van Tournai. Jean-Luc Crucke is Waals minister. Hij is ook burgemeester van Frasnes. Beiden zijn Ronsenaars van geboorte.

In Le Vif/L'Express reageren ze op de rechtmatige pogingen van hun collega-burgemeester Luc Dupont om Ronse uit een bestuurlijk wurgend taalstatuut te halen dat hun geboortestad al een halve eeuw belet te groeien en te bloeien. Hun reactie?

'Ze meugen altijd lupen hè'. (JL Crucke).
'Ze meu'en oltet lujpn'. (Rudy Demotte).


Met dit vernederend cynisme en dat hautain weglachen van de Ronsese verzuchtingen spelen Demotte en Crucke hier in de kaart van het donkerste lokettenextremisme. Het zal hen allicht bloedsossiesse wezen.

Ze ontzeggen bovendien de Ronsenaars de schaalvergroting die ze ondertussen gretig voor zichzelf opeisen. JL Crucke wil aan de ene kant dat de ontsluiting van Ronse op zijn grondgebied tegengehouden wordt. Hij verwacht wel (zoals vorige week nog in Vers L’Avenir) een financiële inbreng van de Ronsese belastingbetaler voor zijn nieuwe school van Dergneau.

Alsof de 13,5 miljoen euro die de Ronsenaars ontzegd zullen worden bovenop een halve eeuw bestuurlijke meerkost vanwege een voorbijgestreefd taalstatuut op basis van een talentelling uit 1947 nog niet volstaan.



Wat bij dit alles steekt, is dat het bijzonder statuut van Ronse een grondwettelijk opgedrongen onrecht inhoudt voor alle Ronsenaars tuupe. En wat nog veel meer steekt, zijn dergelijke cynische politieke spelletjes daaromtrent die Ronse in de diepste armoe duwen met de hoogste instroom (20 percent), de hoogste werkloosheid (11 percent), navenante broze koopkracht en administratieve leegloop.

JL Crucke en Rudy Demotte spelen op die manier het donkerste doemdenken van de Ronsese extreme rechterzijde met haar walgelijke hidden agenda's in de kaart. Wat de op dat vlak hoogst respectabele vader minister van State Louis Michel en zijn zoon Charles hiervan vinden, is maar zeer de vraag. JL Crucke en Rudy Demotte kwetsen de taalhoffelijke Ronsenaars voor wie er maar één weg is: gegarandeerde taalhoffelijkheid voor eenieder en niemand aan de kant. Voor alle duidelijkheid: Open VLD Ronse stemde altijd mee met Dupont. Zowel diens brief naar premier Leterme destijds als de motie onlangs...

Zolang politiek Ronse niet unisono in het verzet gaat tegen het grondwettelijk onrecht dat Ronse sinds 1963 wordt aangedaan, blijven we in de zak zitten en blijven we de speelbal van dergelijke schaamteloze politieke kroko’s met hun machtsspelletjes en hun misleidende mooiste glimlach op de Bommels. En de Ronsenaars bij dit alles ondertussen?

'Ils peuvent toujours courir'.

09 februari 2018

BESTEMMING RONSE

RONDOM LUC DUPONT



Een professionele topmoderator: Jeroen Reygaert. Een vlekkeloze organisatie: het hippe Rondom-team . Vliegende reporter Stijn Delabie in de zaal. Een volle Volksbond met cartoonist Glenn als geniale deus ex machina. Daar bovenop Lamaar, voor de ambianceliedjes. Meer heb je echt niet nodig om dit verkiezingsjaar in te zetten met een smaakmakend en spraakmakend debat. Geen betere kennismaking met alle grote thema’s die er voor Ronse toe doen.

Privatisering van de zorg.
Afschaffing van de faciliteiten.
Mobiliteit en veiligheid.
Hoge werkloosheid.
Aanpak commerciële binnenstad.
Geen onderwerp werd uit de weg gegaan.

Zeer overtuigend en vanuit een indrukwekkende dossierkennis gaf burgemeester Luc Dupont iedereen helemaal het nakijken waar het erop aan kwam de uitdagingen, verzuchtingen en plannen van Ronse ter tafel te gooien. Kordaat verdedigde hij daarbij zijn derde burgemeestersmandaat, toonde hij zich helemaal paraat om er nog zes jaar bij te doen.

Verrassingen die waren er ook. Bij monde van hun derde kandidaat op de lijst voor oktober Koen Haelters leverden de Ronsese socialisten een (redelijk genante) publieke sollicitatie af aan Dupont en CD&V voor hun terugkeer naar het bestuur. Heimwee naar 83 jaar bestuursweelde.

De tweede verrassing kwam er toen Luc Dupont onthulde dat Ronse voortaan voluit opteert voor een synchrone aansluiting van de N60 op de zuiderring. Dat plan voor de volledige ontlasting van het zwaar vervoer was in het eindeloze feuilleton rond de N60 wat ondergesneeuwd. Goed dat het nu weer helemaal op de prioriteitenlijst wordt getorst.

Kopvrouw op de N-VA lijst Brigitte Vanhoutte nam in een knap pleidooi voor Ronse opvallend vaak het CD&V sleutelwoord ‘verbondenheid’ in de mond. Ze nam ook openlijk afstand van die contraproductieve polariserende opgeklopte persheisa rond zogeheten geradicaliseerde kleuters in Ronse. Het zegt veel over haar diepste wens om Ronse mee door de zwaarste uitdagingen heen te loodsen en helemaal op de kaart te zetten. Mèt de steun van Vlaamse en federale excellenties.

Tom Deputter wil de Open VLD zien doorgroeien naar de sterke stek van weleer en er is voor hem dan ook geen enkele reden om deze positief gepercipieerde bestuursverantwoordelijkheid af te geven. Doorgaan is de blauwe boodschap. Scherp en kalm verduidelijkte hij daarbij het liberale verlanglijstje in verband met de opcentimes en veiligheid op straat in alle betekenissen.

Groen Ronse harkte zwaar in op het beleid . Voorzitter Lech Schelfhout deed met het grove geschut waarbij hij persoonlijke aanvallen aan het adres van Luc Dupont niet schuwde, alle argumenten uit zijn goedkope Chinese kast haalde en snoeihard uithaalde naar schepen Wim Vandevelde. De PVDA hield het bij monde van Robin Tonniau op de bekende idealistische bijwijlen utopische Raoul Hedebouw retoriek.

Voor elk wat wils dus. Al ziet het er niet meteen naar uit dat Ronse na de verkiezingen ingrijpend anders zal worden bestuurd dan vandaag. Luc Dupont steekt er heel overtuigend met kop en schouders bovenuit als kandidaat om zichzelf op te volgen. Om dat extra te verduidelijken kreeg hij bovendien solidair al zijn tenoren op de CD&V-lijst netjes naast mekaar bijeen op de eerste rij. Vlaams Belang stuurde zijn kat. Volgens tekenaar Glenn mét doktersbriefje. Ze werd opgevangen in een apart loket, voor katten.

Bestemming Ronse. Onafhankelijk Verkiezingsdagboek.