13 oktober 2017

VROUW AAN HET ROER VAN RONSE?

SPIJKERHARDE STEMBUSAFSPRAAK BIJ N-VA
DIENT AMBITIE VAN JAN FOULON BIJ CD&V




N-VA Schepen van Toerisme Brigitte Vanhoutte (51) is kandidate voor de sjerp. Hiermee is ze de eerste vrouw in de geschiedenis van de Hermesstad die bovenaan een lijst staat en een gooi doet naar het burgemeesterschap. Voor haar bestuur sluit ze geen enkele potentiële coalitiepartij uit: op het Vlaams Belang na. Ook voor de socialisten van Ronse houdt ze de deur op een kier.

Veel marge heeft ze daarin overigens niet. Net zoals in Antwerpen slaapt de CD&V hier ‘in het midden van het bed’ tussen de vorige bestuurspartner en de huidige. De gesprekken open houden komt neer op het warm houden van alle kookpotjes. De kans dat de socialisten als derde noodzakelijke coalitiepartners hun retour in het bestuur van Ronse kunnen maken, is verre van denkbeeldig. Veel zal afhangen van de honger naar mandaten van de diverse potentiële partners.

Op de tweede plaats van de N-VA lijst (enkel de top drie werd vanmiddag bekend gemaakt in Tennis Club Park) staat Wim Vandevelde (48). De OCMW-voorzitter wil met zijn keuze voor plaats twee consequent op een correcte manier en met volle inzet zijn dubbelengagement blijven honoreren. Als sales manager tegenover zijn werkgever en als gedreven Ronsenaar tegenover zijn kiezers en de stad die hem dierbaar is.

De derde kandidaat op de lijst is de populaire Aaron Demeulemeester (28), drijvende kracht achter onder meer The Lucky Seven, Villa Portois en debuterend bokser met of zonder blauw oog. Als de N-VA na de verkiezing aan zet, is gaat Brigitte Vanhoutte hoe dan ook ronduit zélf voor het burgemeesterschap. Ongeacht de uitslag van haar medekandidaten op de lijst. Zoveel is duidelijk en onderling ook formeel afgesproken. Ook al halen die meer stemmen. Aaron Demeulemeester kan daar perfect mee leven. (‘Je ne demande rien.’) Carte blanche dus voor de ambitieuze advocate Brigitte Vanhoutte die eerder overstapte van de CD&V, geremd als ze zich daar naar haar eigen zeggen voelde door de rivaliserende kliekjes en hun spelletjes.

DRIEBAND ROND RONSESE DRIEKLEUR:
STRATEGO VOOR GEVORDERDEN




Sleutelvraag is hoe sterk Luc Dupont met zijn onderling hopeloos kibbelende kandidaten Jan Foulon en Ignace Michaux en hun outsider Joris Vandenhoucke uit de verkiezingen komt. Een mogelijk scenario is dat Luc Dupont in een nieuw bestuursakkoord met de N-VA na een paar jaar de sjerp doorgeeft aan Brigitte Vanhoutte.

Een andere mogelijkheid is dat de CD&V na de verkiezingen genoeg heeft aan een coalitie met de S-PA-Groen en Open VLD en de N-VA buitenspel wordt 'gespeeld'. Luc Dupont kan dan burgemeester van Ronse blijven. Tot er eindelijk witte rook door de schoorsteen komt voor diens opvolging als paus van de lokale CD&V.

Al versterkt de formele stembusovereenkomst rond de sjerp voor Brigitte Vanhoutte bij de N-VA gek genoeg tegelijk onrechtstreeks de positie van Jan Foulon als de - intern - zelfverklaarde opvolger van Luc Dupont. Al dan niet als grootste stemmentrekker voor de CD&V na Dupont. (Hèt twistpunt tussen Jan Foulon en Ignace Michaux in de strijd om de opvolging).

Een derde scenario wordt dan dat Ronse in de volgende bestuursperiode achtereenvolgens gestuurd wordt door maar liefst drie elkaar opvolgende burgemeesters: Dupont-Foulon-Vanhoutte. Voor elk wat wils. Of de Ronsenaar vrede kan nemen met dergelijke prijsuitdeling is maar zeer de vraag.

Bij alle bovengenoemde opties is de gooi naar het burgemeesterschap door Brigitte Vanhoutte hoe dan ook het beste wat de socialisten van Ronse kon overkomen als retourticket naar het bestuur. Ook voor Jan Foulon bij CD&V : in zijn long run naar de sjerp van Ronse.

10 oktober 2017

N-VA RONSE GAAT VOOR SJERP

MANIFEST VOOR RONSE



De plek. Ze staat bol van lokale symboliek. Het Parc Lagache. Waar het volk van Ronse ooit zijn voetbalgoden onder de kastanjebomen naar hogere voetbalregionen schreeuwde. Afgelopen zomer scooterde ik er als een early bird nog een keer langs. Het Chalet du Parc lag er tot mijn ontzetting tegen de vlakte. Ik dropte de vele herinneringen in mijn rugzak, bij de andere illusies van alles wat een leven in Ronse mooi maakt. Ik reed door richting Prinskouter. No Satisfaction.

De dag. Hij staat vol dramatiek. Vrijdag 13. Voor al wie op zo'n vermaledijde dag een dierbare heeft weten dood gaan een dag vol gemengde gevoelens. Geluk en ongeluk wonen in hetzelfde straatje. Maar voor wie sterkte put uit tegenkanting ook een dag van moed, volharding en nieuwe doorstart. Want wat je niet neerlegt…

De inzet. N-VA Ronse presenteert vrijdag 13 oktober in het Park (let op de k) haar Top 3 voor de gemeenteraadsverkiezingen volgend jaar. In-clu-sief haar kandidaat voor het burgemeesterschap.

Nieuwe geldstromen voor Ronse

De sjerp van Ronse wordt hier sinds jaar en dag vastberaden en ogenschijnlijk onverstoorbaar getorst door Luc Dupont. Zijn partij de CD&V ruilde bij de vorige bestuursbesprekingen na een nachtelijke vaudeville van coalitiepartner. Haalde de N-VA in het schepencollege en stuurde de sossen wandelen, na 83 jaar bestuur.

Sindsdien is er veel donker water door de Beekstraat gevloeid. De sossen likken geduldig hun wonden onder leiding van hun oudgediende fidele kameraad Freddy Verkruyssen. Gunther Deriemaeker settelt zich daarbij als de nieuwe sterke man van het ABVV. Pol Kerckhove werpt zich op als de patron, torst de fakkel van vrijzinnig Ronse en de lokale logebroeders van wie de enen voormalig benoemingskanon Walter Kerckhove genegen zijn, de anderen vrijbuiter en kiezerskanon Orphale Crucke als hun persoonlijke kiezerstrofee blijven claimen.

De balans. N-VA en CD&V schreven de afgelopen jaren het verhaal van een kijvend doch blijvend bestuurlijk koppel. Naar buiten met of zonder glimlach samen op de foto. In de eigen entourage: wederkerige wrevel en groot wantrouwen. Maar verandering kwam er inderdaad wel. De zorg geraakt gaandeweg - met of zonder klacht - geprivatiseerd. De oude macht van het Glorieux-bastion van Caritas & co verschuift naar de nieuwe geldstromen ondermeer van Sint-Vincentius. De ware krachttoer is deze geruisloze machtsverschuiving naar nieuwe netwerken met zeer veel geld. Verandering komt er ook door het loswrikken van vers geld van Brussel en Vlaanderen voor Ronse.

Muiterij op de stoomboot

Als kapitein van zijn stoomboot vol snoepjes voor Ronse wordt burgemeester Luc Dupont ondertussen geconfronteerd met muiterij van zijn eigen matrozen. De razend ambitieuze judoka Jan Foulon die als een winner ronduit gaat voor winst op de tatami van Ronse steekt zijn ambitie niet weg. Vindt alles wat hem daarbij dienen kan fantastisch op Facebook. Allen daarheen. Ignace Michaux laat zich als zeer populaire Ronsenaar en selfmade niet imponeren door de neerbuigende attitude van de 'gestudeerden'. Zijn street university is de wereldbol en Ronse is zijn wereld. Michaux gaat voluit voor de wil van de kiezer en gaat die wil hard verzilveren. Sportleraar Joris Vandenhoucke kiest in deze onderlinge vernielende tweestrijd voor de derde weg van de goedmoedige wijsheid en de sportieve blijheid. Abderrahim Lahlali rekent op het schepenlint dat hem zes jaar geleden was beloofd maar niet gegeven. Luc Dupont staat bij dit alles voor wat CD&V voorzitter Wouter Beke hem formeel vraagt: aanblijven. Nog een keer opkomen. De muiterij in eigen rangen onder controle houden. De partij aan het roer van Ronse.

Een uiterst gedreven Ronsenaar.

Wie zich bij dat wespennest afvraagt of de N-VA met OCMW-voorzitter Wim Vandevelde, in tandem met schepen Brigitte Vanhoutte, al dan niet de stap zet naar de missie die voor hem al langer in de sterren boven de Klijpe geschreven staat, botst tegelijk op de sleutelvraag in dit verhaal: wie van de bestuurlijke partners (de vorige of de huidige) zal het meest te bieden hebben op basis van de kiezerswil om Dupont zijn sjerp te laten voort dragen met een werkbare bestuursmeerderheid? Alles zal daarbij in de weegschaal worden gegooid. De karakters, de incidenten, de sympathieën, de aversie, de lang niet-verteerde overstappen, het uitgeleefde zichzelf heruitvindend socialisme, het enge bitsige nationalisme, het rampzalige neo-unitarisme dat Ronse vast zet en een fusie in de weg staat.

Wim Vandevelde is een uiterst gedreven Ronsenaar. Als hij al in iets extreem kan worden genoemd, is het in zijn onvoorwaardelijke liefde voor Ronse. De ultieme zet die zijn partij de sjerp opleveren kan bij de gratie van de Ronsese kiezer is een sterk Manifest voor Ronse .
Voor een open, rechtvaardig en duurzaam persoonlijk volkomen taaltolerant maar bestuurlijk ronduit Vlaams Ronse dat hiermee eindelijk klaar gestoomd wordt voor de nieuwe fusiegolf.

Ronse zit op twee sporen. Enerzijds wordt er hard gewerkt aan publieke renovatie (stadstuin, ververij, Hoge Mote, Oude Vrijheid, nieuw zwembad ) en de aantrek van investeerders (Naessens, Thiers). Anderzijds wordt Ronse compleet bestuurlijk kaal geplukt, steeds verder ontmanteld en geplunderd door Brussel (belastingkantoor, vredegerecht).

Ronse heeft hoge nood aan een krachtig eigen Ronsies verhaal dat het gekibbel onder bestuurlijke partners, de contraproductieve concurrentie onder kandidaten, de machtshonger van partijen en netwerken, kalotenclubs en logeklieken overstijgt in het belang van alle Ronsenaars bijeen. Wie dat masterplan lanceert en dragen kan, heeft de sleutel van het stadhuis en de toekomst van Ronse in handen.

08 oktober 2017

DE VEREFFENAARS VAN RONSE

DE VEREFFENAARS VAN RONSE



Terwijl Vlaanderen in een subliem filmpje net voor het tv-verslag van de Hotondcross bewonderen kan hoe ontroerend mooi Ronse is, verschijnt er in de populaire Facebookgroep ‘Ge zaut vaan Ronse oos ge’(een aanrader) een fotomontage van iemand uit Brugge die ons wil doen geloven dat het station van Ronse te koop staat.

‘Pappie Flock’, joviale Ronsenaar forever, reageert hierop spontaan met zijn hartenkreet: ‘Dat ze dan meteen maar het stadhuis van Ronse verkopen ook’.

Beter krijg ik het niet gezegd. Uitgerekend op een dag waarop Ronse het beste van zichzelf toont (diep respect voor Luc Vandenabeele en zijn vzw Ronse Koerst) krijg je als Ronsenaar dergelijke digitale fake-shit omtrent het oudste station van het vasteland over je heen.

Dit nadat we door het besluit van Justitieminister Koen Geens om het Ronsese Vredegerecht naar Geraardsbergen te verhuizen als Ronsenaars met zijn allen de boom zijn ingejaagd. De echte tragiek is dat we tijdens deze systematische ontmanteling van Ronse zoet gehouden worden door de zielige hoeraberichten van de tijdelijk gewichtigen.

Alles draaien ze daarbij in de mix met dat ene trommeltje: ziet eens hoe goed IK toch bezig ben. Stem vooral voor mij en geen ander in oktober 2018. En drummen op de foto bij elk windeke dat over Ronse waait.

Vraag hen ondertussen vooral niet die persoonlijke egotrip één keer te overstijgen om samen naast dat Strategisch Plan voor de Stad ook een Masterplan voor Ronse op de nieuwe landskaart uit te knobbelen en te dragen. Samen.

Wat zouden ze? Ze gunnen mekaar het licht in de ogen niet. De grootste minachting de ene voor de andere. Gelardeerd via de eigen netwerken en klieken.

Het meest vernederende beeld omtrent deze zichzelf vernietigende Ronsese non-politiek, het absolute point of no return in de opportunistische schaamteloosheid is een foto waarbij ze zich zelfgenoegzaam laten opnemen in de Orde van Manneken Pis van Geraardsbergen .

Dit terwijl ze ondertussen de Ronsenaars letterlijk de boom in laten jagen. Ronsenaars die met hun Vredegerecht voortaan naar Geraardsbergen (doch eerst even Brakel) en voor de rest ter plekke ‘sous l’arbre’ worden gestuurd. Zoals in de donkerste tijden. Toen er recht werd gesproken onder den boom aan - de bij eendagstoeristen - overbekende Boekzitting.

En dan? Nu uitpakken met een Masterplan voor Ronse dat ondertussen misschien een Noodplan voor 9600 kan genoemd worden. Waarin de ontmanteling van Ronse na een halve eeuw voogdij en vernedering eindelijk een halt wordt toegeroepen. Waarin geanticipeerd wordt op de nieuwe fusiegolf die 9600 van de kaart vegen zal.

(Illustratie: Maquette Station Ronse door Vincent Gyselinck).

04 oktober 2017

HERMES VAN RONSE TOT ROME



Een delegatie onder leiding van de Ronsese schepen van de Fiertel Ignace Michaux is gisteren twee uur lang ontvangen door de Belgische ambassadeur van de Heilige Stoel en de Belgische ambassadeur in Rome. Stadsconservator en historicus Eric Devos gaf er zijn stappenplan te kennen voor de erkenning van de Fiertelommegang als Unesco Werelderfgoed.

De Romeinse gastheren waren zeer onder de indruk van de eruditie en grondige aanpak voor deze vraag tot erkenning. Ook de Ronsese KUL-prof Anne-Françoise Morel woonde de ontmoeting bij.

Vandaag is er onder meer een bezoek gepland aan de catacomben waar het tweede leven van Hermes als martelaar begon. In november bezoekt de ambassadeur de crypte en de Sint-Hermeskerk in Ronse.



Vandaag start ook het internationaal congres 'The Saints of Rome'. Eric Devos is er door het organiserend comité geselecteerd als spreker. Zijn lezing heeft als titel ‘Tracing the Itinerary of Saint-Hermes: Iconography as an Indicator of the Whereabouts of a Roman Martyr’.

Voor dit congres wordt vanuit de Ronsese Werkgroep Fiertel-Unesco een proposal ingediend rond het wetenschappelijk onderzoek naar Sint-Hermes, dat hij de voorbije tien jaar deed en dat inmiddels ca. 1.000 bladzijden beslaat.

Duimen voor de delegatie én de erkenning: dat zeker.

05 september 2017

BOKSGALA VAN DE EEUW IN RONSE

FOULON VERSUS VANDEVELDE (ZWAARGEWICHTEN)
MICHAUX VERSUS DEMEULEMEESTER (SNOOTIES)
KERCKHOVE VERSUS DERIEMAEKER (OUTSIDERS)




Op 30 september wordt er (weer) gebokst in Ronse. De Ronsese Sarah Renders geeft er van haar vuisten tegen wie mot wil. Ilias Achergui sluit als topsporter van Ronse de Boxing Night af bij de profs. Hij heeft negen zeges in de golden gloves. Waarvan vijf op KO. Achergui werd wereldkampioen bij de WBC jeugd. Er werd een Hongaar gevonden die hem van punchingball dienen wil.

Ronse en boksen. Een lovestory. Bij manier van schrijven natuurlijk. Dertig jaar geleden werd Ronsenaar Pascal Germyns Belgisch kampioen bij de welterprofs. Lang voor hem waren er al legendarische verhalen over de matches van Gaston Bridou, Armand Devemie en Cyriel Soubry.



Maar vooral was er breedsmoelmepper Léon Fouquet. Die had zelf ooit in Parijs op zijn wezen gekregen van Marcel Cerdan. L'amour fou van Edith Piaf. (Edith & Marcel). Met Foucquet matchte het minder daar in Parijs. Het had een titel kunnen zijn uit Le Renaisien Sonné: Il est cinq heures, Léon s’éveille.

Ik zie Foucquet nog zitten hier op de Grote Markt achter dat postloketje met zijn grijze kiel om. Een wezen als een boksmatchverslag. Je was altijd blij dat je zonder smoelschade weg kwam uit Het Postkantoor met je twaalf tembers. Foucquet oogde je na als Bukowski met een kwade dronk. Wat zat hij hier godverdomme temberst af te scheuren hij die in The Madison Square Garden had moeten staan de beide bokswanten hoog in de zevende bokshemel, na een vlotte zege tegen The Hurricane?



Iemand die veel van boksen afwist was mijn collega bij Claude Herminaire van de Frut zoals de Gazet van Antwerpen toen genoemd werd. Claude was bij de paracommando’s geweest. Voor hem was de Dodenmars als een Trage Wegen-wandelingske van de Vlaamse Ardennen Marcheerders.

Zelf leerde ik de nobele boksbeginselen van Gérard Desmijtere, onze turnleraar in ’t College van de Heilige Antonius van Padua. Op een blauwe maandag in de poësis leerde hij ons - met veel poëzie - hoe we vooral konden vermijden om met een blauw oog straks de Anabasis uit het Grieks te vertalen.



Later vervolmaakte ik mijn bokskunde tijdens middaglunches in de kantien van Het Volk met mijn maat van de sportredactie boksverslaggever Luivenaar Herman Smets die dra naar Aiaiai Puerto Rico vliegen zou voor de sneltoetsmatch van Mohammed Ali tegen Jean-Pierre Coopman, The Lion King of Flanders uit het Izegem van Geert Bourgois. Alleen al van de heerlijke bokssmoelen die Smets trok, de mond vol smos, zijn schijnbeweging boven die kom soep met Het Volk erop, waande ik me zo tussen Bébel en Alain Delon voor de match van de Argentijn Carlos Monzon en cocorico Jean-Claude Bouthier.



'Smetje', die zelf nog gebokst had, bereidde me ook zeer zorgvuldig voor op het interview dat ik had met Jean-Pierre Coopman in een achterzaalke in Izegem, voor Spectator Magazine, eigendom van De Nieuwe Gids en naderhand Het Volk. Geen boksbeweging bleef me daarbij gespaard aan het koffiezetapparaat naast de telexkamer. Toen het interview eindelijk kon doorgaan was ik al blij dat Jean-Pierre tussen de touwen daar in Izegem nu en dan een keer ook iets mocht zeggen van zijn manager Charles De Jaegher die 'hem afschermde'. Wat hij alles bijeen te zeggen had duurde even lang als zijn match tegen Ali in San Juan.



Ik dacht terug aan die historische stunt van Coopman toen ik vorige week die twee haantjes daar in Las Vegas bezig zag tegen mekaar voor hun Money Match. Wij bleven er voor op vroeger. Een boksmatch in the jungle. Ali Bombajee! Foreman, Sonny Liston, Floyd Patterson. Eerst maandenlange peptalk dat de testosteron van je scherm spat. Dan de match & the money. Dan als zeemzoet afsluitertje: zever over wederzijds respect. Als twee million dollar babies. Er mankeert hen dan enkel nog elk een canapépisserke op de schoot.

DUPONT ALS ERVAREN SCHADUWBOKSER.



'We zijn het stadsbestuur
dankbaar dat het
mee op de kar gesprongen is.'

Zeggen de organisatoren van de Ronse Boxing Night in het Rosco vandaag in Het Nieuwsblad. Misschien is dat bestuur van Ronse gewoon al wat aan het oefenen: voor 2018. Zelf kijk ik al uit naar dat Boksgala van de eeuw.



Jan Foulon versus Wim Vandevelde. Categorie zwaargewichten.
Pol Kerckhove versus Gunther Deriemaeker bij de outsiders.
Ignace Michaux versus Aaron Demeulemeester. Bij de Snooties.

Bij de Leading Ladies:
Brigitte Van Houtte versus Isabelle Van Laethem
Myriam De Feyter (Green Berets ) versus Sylvie Miclotte (Red Ronse).

Scheidsrechter is de ervaren schaduwbokser Luc Depont.
Tom Deputter mag de bloemekees geven.
’t Gaat wreed kampen. Wedden?

(Foto: Ronsese bokslegende Léon Foucquet tegen Marcel Cerdan in Parijs & Léon Foucquet by Michel Provost.)

30 augustus 2017

RONSENAAR BEN JE MET HET HART .




Zullen wij hier wel vrolijk fluitend de kinderen terug naar school brengen. Gestraft zijn we. Nog voor het nieuwe schooljaar begon. Ouders, leerkrachten, leerlingen. Alle Ronsenaars tuupe. Met zijn allen samen doorverwezen naar de laatste bank.

Goed bezig zijn jullie, Ronsese wellustelingen van de macht. De collaterale schade van jullie mediatiek georkestreerd ‘vakantieverhaaltje’ blaast ons, Ronsenaars tuupe, naar het verdomhoekje.

Perfide netwerkers achter de schermen zijn jullie. Daar één keer bovenuit stijgen, het lukt jullie maar niet. Grote strategen van het eigen gelijk zijn jullie. Verder geraken jullie niet. Goed bezig Ronse te laten stikken in de vergeetputten van jullie oude politieke cultuur. Virtuozen van de electoralistische middelmaat. Goed bezig zijn jullie aldus Ronse deze keer terminaal te laten verdampen. Finaal van de kaart te vegen.

Wat een gemiste kans alweer voor Ronse! Nooit eerder was hier nochtans zoveel talent bijeen om onze stad na vijftig jaar halfslachtige voogdij uit de klei van de petite politique politicienne te trekken met een eigen krachtige Ronsese agenda. Vernieuwing waar kan. Verandering waar moet. Duurzaam en rechtvaardig. Niemand aan de kant. Met of zonder dure geprivatiseerde zorgwoningen van Triadant voor de nu al verontruste Ronsenaars in de groep Ge zaut vaan Ronse oos ge. Maar neen dus. Allemaal te simpel. Te idealistisch allicht. Jullie maken van ons Ronsese ideaal een scheldwoord.

Eén welgemikte lek. En voor de zoveelste keer krijgen we weer die oh zo voorspelbare vermaledijding van de stad.
Ronse. Van dégoutante geweldcultuur destijds in Terzake naar de nu te mijden schoolkoerkes, zie de Franse zender A 2 vanochtend.

Reuzen van de middelmaat zijn jullie. Kunnen wij het als Ronsenaars Herman en vice-premier Alexander De Croo van Brakel, Waals minister Jean-Luc Crucke van Frasnes, Philippe Willequet van Kluisbergen, Joris Nachtergaele van Maarkedal, Vlaams parlementslid Marnic Demeulemeester van Oudenaarde nog langer kwalijk nemen dat ze ondertussen zelf maar voort scoren met hun eigen grootse plannen voor hun fusies en centrumsteden ten koste van de totaal kaalpluk en de plundering van Ronse? Wat zouden we nog.

Met al jullie achterbakse steekspelletjes verdienen jullie eigenlijk niks beter dan de figurantenrol die jullie zelf met jullie eigen stad Ronse voor hebben. Er zijn geen woorden voor om te beschrijven hoe groot jullie aandeel wel is - overheen straks vijf generaties - in de lamentabele kroniek van de aangekondigde fusiedood van Ronse. In 2018 weer andere en betere? Ach laat maar. Doe maar. Speel maar voort jullie politieke machtsspelletjes. Nu eens met de ene dan weer met de andere. We zien het ondertussen wel...We zien Ronse verder achteruit gaan. Dag aan dag.

Maar deze stad opgeven, nooit. Blijven geloven in het Ronse van alle kinderen: op schoolkoeren, theaterplanken, sportvelden, feestjes, dansvloeren. Hoop is wat ons rest. Hoop en vertrouwen in de kracht van het goede. Ronsenaar dat ben je met het hart. Maakt niet uit wie je bent.

Op het college van de Heilige Antonius van Padua, nadat de subregent 'Boeddha' iedereen collectief vanuit zijn grote studie naar de winterse sneeuwkoer had verbannen op kouwelijke strafexpeditie, restte ons met zijn allen als verzet één machtig verweer. Ons aanzwellend niet te stoppen collectief zoemend protest.

22 augustus 2017

BRIEFGEHEIMEN

ADIEU ANNIETSIE



Triest en opgelucht. Dat je nu eindelijk de eeuwige rust vindt. Nadat het leven je vroegtijdig compleet vast zette, genadeloos tackelde . Jij dat ooit zo spitante blauwe godenkind van Ronse. Jij, het enfant terrible van die grote Ronsese liberale generatie. Met de onvervangen chef de file Emile, woelwater Albert en je goede vriendin Claire Vandenhole. Pardoes kozen de Ronsenaars je tot hun populairste blauwe alles behalve lauwe leading lady. Meer dan 1500 kiezers. Gaspedaal tegen de plank. Altijd. Advocaat. Schepen. Flitsende Alfa. La vita e bella. Maar vooral een groot hart. Op de tong. Altijd. Tu passes ou tu casses. Brokkenpilote van het spontane spreken en van het leven als instant belevenis. We deelden dezelfde geboortedag. 15 februari 1950. Ik lachte het weg : tja, Annietse, een ongeluk komt nooit alleen. Lachen, je deed het zo graag en ik zag je zo graag lachen. Op onze gedeelde verjaardag belde je me altijd op. In je sappigste Ronsies.

'Schtéphane, me zoan weire ’n joerkie ouwer hein'.
'Joo’m, Annietsie. Me goen bienenwaat begienen roosten'.
'Maa’ k aafkomen? Mei 'n fleeskie naatighied, teigen da roosten?'
'Tuurloak daade.'
'Maag Claire uuk meikomen?'
('Madame Claire'. Door mijn vermaledijde pen tot de adelstand verheven als La Marquise du Beau Langage).
'Evidemment.'

Op een nacht belde je me op. Of ik langs komen kon naar je flat aan het station. Je had een dringende mededeling. Ik dacht: misschien verneem ik nog wat. Een zoveelste scheur, altijd boel en bazar bij de blauwe. Je stortte alleen maar je hart uit. Een beetje smoorverliefd: op mijn boezemvriend. Zo waren er wel meer in die periode. Op die boezemvriend bedoel ik. Ik luisterde geduldig. Geeuwend. En vertrok. Jij gesust, ik doodmoe. Het zou weer vroeg dag zijn. En een loodzware bovendien op de krant.

Annietsie, ik vernam je verlossing uit alle lijden vanmiddag op mijn koersvelo ter hoogte van de Middelloop, flank Patersberg. Buiten adem, het hart in de klikschoenen. Doe de groeten aan mijn mama, ze mocht je. Ze vond je heel oprecht. En mijn mama vergiste zich daar niet in. De enige reprimande die ik ooit van haar kreeg omtrent al mijn geschrijf ging over jou.

‘Waarom pak je Annietsie zo hard aan? Ze doet toch haar best als schepen?’

Zeg mama dat ze gelijk had. Je deed je best. Maar het beste is nu eenmaal nooit goed genoeg voor het door ons beiden zo geliefd Ronse. Velen met mij zullen je guitigheid, vrolijkheid en spontaneïteit in je beste jaren nu voor altijd missen.

Voor de onwaarschijnlijk moedige manier waarop je met grote menselijke waardigheid je zware lot hebt gedragen, had Pico della Mirandola zijn pluimhoed diep neer gezwaaid. Rust in vrede.


Aan Annie Blanckaert. Ere-advocaat.
Gewezen schepen van Ronse. Attachant personage.


(Afscheid vrijdag 11 u in kapel Woonzorgcentrum De Linde).

WAREN WE DAN WIETIES?



De tijd van de waanzin
gaat maar door.
Nieuwe godsdienstwaanzin
vervangt de oude.

Zijn wij dan, de wat rebelse al bij al brave jongens van het gezegend jaar des Heren 1968 met als halfgod de bard en toekomstige Nobelprijswinnaar Literatuur Bob Dylan dan al die jaren gewoon naïeve weldenkende politiek correcte wieties geweest?

Wieties, nog zo’n onbestemd verzamelwoord. Past perfect bij ketters en geuzen.

Waar staan we vandaag met ons zo genaamd ‘multicultureel’ wel denken?

We wilden toch zo flink zijn.

We wilden onze eigen vrijheid van denken en spreken afdwingen voor eenieder.

We wilden het recht op verscheidenheid zo hard claimen en verdedigen dat we onderweg de weg kwijt geraakt zijn.

Wij met ons grenzeloos respect voor de ander.

We verwarden culturele verscheidenheid met multiculturalisme.

We wilden zo correct zijn, dat we de discriminatie positief op haar kop gingen zetten.

We zagen niet hoe we aldus het ene erfgoed inruilden voor het andere.

Hoe we al de foute dingen die we altijd in het eigen erfgoed zo hard hadden bestreden – het dogmatisch domdenken, de inquisitie - nu wel gemakzuchtig met mooipraterij en dure woorden door de vingers zagen voor een ander.

Want we waren als de pest voor alles wat ons opnieuw dreigde vast te pinnen aan de rechterkant, of aan de linkerkant.

We wilden onze nieuwe koers houden aan de zelfkant van onze eigen ommegang. Rechtdoor in het midden van de hobbelige zandwegel . Onderweg naar onszelf.

We zagen verscheidenheid als een verrijking.

Tot we door kregen dat we ondertussen de ogen dicht knepen voor hetzelfde onrecht dat we altijd hadden bestreden aan de donkerste kant van ons eigen cultureel erfgoed.

We bestreden de onverdraagzaamheid in ons Oude Avondland.

In onze geavanceerde maatschappij tolereerden we daarentegen de nieuwe multiculturele import- tweederangs status van de vrouw.

Zonder dat we er oog voor hadden of er erg in zagen, begonnen we dingen te aanvaarden die totaal niet klopten met onze initiële nobele bedoelingen.
We gingen vanzelfsprekend zwemmen op aparte uren.

We haalden zo de door ons bestreden apartheid zelf weer binnen.

Vanuit onze viscerale afkeer voor al dan niet verkapt racisme, werden we gaandeweg stekeblind voor hetzelfde hermetisch zwart als dat van voorheen.

Nu door andere religies dan de onze.

Het is daarom goed
in ’t eigen hert te kijken
nu we samen onze aloude
ommegang gaan.

Fragment uit ‘Hermes’.
(www.beatrijs.be)

21 augustus 2017

RONSESE KLEUTERS IN MEDIASTORM



Volgens Het Laatste Nieuws en De Morgen slaan de leraren ‘in een school in Ronse’ alarm omdat zelfs kleuters er al onder invloed lijken te staan van een extremistische stroming binnen de islam. Dat zou blijken uit een intern document dat HLN kon inkijken. En dat hier inmiddels ook op mijn desk is komen binnen waaien.

Ze noemen andere kinderen 'varkens’ en ‘ongelovigen’. 'Met de vinger over de keel maken ze moordbewegingen'.

Zo staat het er. Het nieuws is in de loop van de dag overgenomen en breed uitgesmeerd door de nationale media. Kinderen van Ronse worden er in opgevoerd als krijgertjes op de schoolkoer, die schoolkoer zelf als voortijdige huwelijksmarkt voor later.

Het interne verslag van de Dr.Ovide Decroly-kleuterscholen in Ronse, dat HLN kon inkijken, dateert van afgelopen schooljaar. Onder de titel ‘Indoctrinatie bij kleuters’ beschrijft een juf het problematische gedrag van kinderen uit haar klas. Het verslag was volgens de schooldirectie bedoeld als een voorlopige bevraging met het oog op passende opvolging. De lek oogstte een storm reacties en commentaren, ook op de sociale media. Een greep uit de bevraging:

'Arabische verzen uit de Koran citeren tijdens de speeltijd', zo begint de opsomming.
'Niet naar school komen omdat onze schoolvisie niet past binnen de geloofsovertuiging'.
'Op vrijdag niet naar school komen om godsdienstige redenen'.
'Een kleuter heeft al een vriend in Marokko waar ze later mee zal trouwen'.
'Een meisje weigert om een jongen een hand te geven en om naast een jongen in de rij te staan'.

In het verslag gaat het verder ook over 'moordbedreigingen door een kind uitgesproken aan 'ongelovigen', andere kinderen ‘varkens’ noemen en met de vinger aan de keel bewegingen maken.

'Bij gesprekken met de ouders stelt men vast dat die hun kind steunen en ermee lachen', klinkt het.

VANOCHTEND WERD IN DEZE BLOG GEVRAAGD OM EEN SNELLE REACTIE VAN DE RONSESE SCHEPEN VAN ONDERWIJS,INTEGRATIE EN DIVERSITEIT.
VANAVOND IS DIE ER GEKOMEN. ZIJ HET IN EEN REACTIE VAN BURGEMEESTER LUC DUPONT VERANTWOORDELIJK VOOR DE VEILIGHEID. HIERDOOR WORDT HET DEBAT OVER DE HEISA HELEMAAL OPENGETROKKEN NAAR HET GEDIVERSIFIEERD MAATSCHAPPELIJK WEEFSEL VAN RONSE. DE VERKIEZINGSKOORTS WORDT HIERMEE EEN EERSTE KEER OPGE(S)METEN BINNEN DE COALITIE
.

BURGEMEESTER LUC DUPONT:

Ronse was vandaag in de media naar aanleiding van de problematiek van radicaliserende kleuters. De burgemeester werd hiervan via de zorgcoördinator van de school en de lokale politie op de hoogte gesteld eind juni. Daarop werd reeds op 4 juli de Lokale Integrale Veiligheidscel, die belast is met de opvolging van radicalisering, samen geroepen om dit probleem in alle discretie te bespreken en de juiste omvang ervan in kaart te brengen. De experte die dit probleem opvolgt voor het gemeenschapsonderwijs was daarbij eveneens aanwezig.

De manier van aanpak werd er besproken samen met de te nemen maatregelen. De burgemeester bracht daarover vandaag op het schepencollege verslag uit. De betrokken families worden opgevolgd door de bevoegde instanties, teneinde elke vorm van radicalisering een halt toe te roepen.
In harmonie samenleven kan enkel zonder radicalisering.

Burgemeester, Luc Dupont.

17 augustus 2017

PLEIDOOI VOOR POLYVALENT PODIUM



Theater VTV wil met voorzitter Geert Desmijtere, ondervoorzitter Koen Lauwereyns, artistiek directeur Donaat Deriemaeker en secretaris Karen Wilpart van de Volksbond een Open Cultuurhuis maken. De ooit so called Christen Volksbond is sedert 1998 eigendom van de bier uitzetter. De oude idealen Vlaams Christelijk en Sociaal zijn meegegeven met het leeggoed of al langer verhuisd naar het Sociaal Centrum aan de overkant. De andere grote verenigingen die met VTV de geschiedenis van den Tap schreven zijn opgedoekt. Het belet politici niet de Volksbond nog altijd te claimen als hun eigen visvijver. Den Tap als potpourri in de grote viswedstrijd naar kiezers. Vroeg of laat wacht VTV zelf finaal een totaal nieuwe toekomst extra muros als Den Tap wordt doorverkocht aan een of andere projectontwikkelaar. Laat ons zeggen De Nieuwe Haard .

Dat VTV - in afwachting - bruist van de plannen om de geprivatiseerde Tap open te breken naar andere verenigingen als Open Cultuurhuis is mooi maar gaat lang niet ver genoeg. Ronse barst van jong en al langer jong podiumtalent. Dat VTV die 'voor kleinschalige culturele projecten' naar den Tap wil halen is overigens al een keer 'kleinschalig' geprobeerd. Zonder succes. Want altijd is er wel een egotripper die dat met een of andere zelf bedachte kronkel in de weg staat. Afblokken van de ander, tot meerdere eer en glorie van zichzelf in de glansrol.

In het Masterplan van Ronse staat de bouw gepland van een polyvalente podiumkunstentempel in de site van de Ververij. Ik heb tijdens de congéweken her en der eens nagevraagd voor wanneer dat dan is. ‘Tegen het eind van de volgende legislatuur’ zo verzekerde me onder meer Schepen van Cultuur Joris Vandenhoucke, vanuit zijn bloedhete Italiaanse villegiatuur. In werkelijkheid is daar nog niks over beslist. De bouw van een administratief centrum ten stadhuize zal zeker één van de prioritaire projecten worden voor het nieuwe bestuur.

Voor minder dan een polyvalente podiumkunstenzaal kan al wie de hele Ronsese polyvalente podiumscène genegen is in elk geval niet gaan. Het moeten niet altijd nieuwe zwembaden, oude brouwerijen of prachtige Hoge Moten zijn. Als Ronse zichzelf respecteert als toekomstige centrumstad van de nieuwe fusiegolf die er - straks allicht verplicht - zit aan te komen, is zo'n podiumtempel een must. Waar streekgenoten hun kunsten - dans, muziek, musical, theater - kunnen tonen. Waar hen in prima omstandigheden een platform wordt geboden om hun talent te etaleren. Wie weet om er dan later professioneel mee door te stromen naar Brussel, Amsterdam, Parijs, Londen. Ook audiovisuele kunsten moeten daarin dan hun plaats krijgen. Het is Nicolas Provost niet Een Ronsenaar in New York met zijn machtige beeldmagie die me hierin tegenspreken zal.

Meer over VTV op: www.theatervtv.be

17 juli 2017

STATION OP EEN SCHAALTJE



Het heeft – de naar Brussel uitgeweken - die hard Ronsenaar Vincent Gyselinck naar eigen zeggen en bij manier van spreken zweet bloed en tranen gekost. Maar nu is het helemaal klaar. Zijn uniek schaalmodel van het station van Ronse. De verlichting (de leuchtsies) met de onnavolgbare hulp van een maat inbegrepen.

Ik geef mijn lezers het resultaat hier mee in primeur.
Mooi mooi. Voor de kenners:  de schaal is HO (1/87).

Vincent is de kleinzoon van wijlen de lichtelijk legendarische Gaston: een van de boegbeelden van (ook wijlen) Club Ronse en gemeenteraadslid voor (eveneens wijlen) Patria.

Het huzarenstuk van Vincent verdient volgens mij een expo naar aanleiding van de inhuldiging van de zo te horen zeer ambitieuze renovatie van de hele stationsbuurt. Met aansluitend een nieuw knooppunten-kruispunt aan de Pessemiers-brug tussen Vlaamse Ardennen en Collines voor fietsers en wandelaars.