17 juli 2017

DAGBOEK 9600

HET STATION
VAN RONSE
OP EEN SCHAALTJE




Het heeft – de naar Brussel uitgeweken - die hard Ronsenaar Vincent Gyselinck naar eigen zeggen en bij manier van spreken zweet bloed en tranen gekost. Maar nu is het helemaal klaar. Zijn uniek schaalmodel van het station van Ronse. De verlichting (de leuchtsies) met de onnavolgbare hulp van een maat inbegrepen.

Ik geef mijn lezers het resultaat hier mee in primeur.
Mooi mooi. Voor de kenners:  de schaal is HO (1/87).

Vincent is de kleinzoon van wijlen de lichtelijk legendarische Gaston: een van de boegbeelden van (ook wijlen) Club Ronse en gemeenteraadslid voor (eveneens wijlen) Patria.

Het huzarenstuk van Vincent verdient volgens mij een expo naar aanleiding van de inhuldiging van de zo te horen zeer ambitieuze renovatie van de hele stationsbuurt. Met aansluitend een nieuw knooppunten-kruispunt aan de Pessemiers-brug tussen Vlaamse Ardennen en Collines voor fietsers en wandelaars.

11 juli 2017

DAGBOEK 9600

HET VERRAAD VAN
DE VOLKSBOND
DOOR CD&V RONSE




'Een heel erg fijne Vlaamse feestdag gewenst, op deze 11de juli!'

Dat meldt ons Patrice Dutranoit, CD&V voorzitter van Ronse vanochtend op zijn Facebookpagina.

Of die Vlaamse feestdag in Ronse vandaag 'fijn' kan zijn, is maar de vraag. 'Heel erg' dat wel. De wens staat onder de wollige leeuw hierboven. Tegenover zoveel hypocrisie wil ik de fidele bloglezer mijn reactie op die Facebookpost van de CD&V-voorzitter niet onthouden:

'Je ne vous comprends pas'. Om jezelf te citeren tegenover een Nederlands sprekende interviewer in de Volksbond. Wil de CD&V er eindelijk eens mee stoppen warm en koud te blazen om kiezers te lokken? Dit lijkt me een goede dag om ermee te beginnen.

Dit is niet persoonlijk beste Patrice. Wel vanuit diepe verontwaardiging vanwege een francofiele taalhoffelijke Vlaamse Ronsenaar en Volksbonder van geboorte.

Voor Taal en Kiezers? Jullie verraad aan de aloude Volksbond-idealen dat Volksbonders van nu en vroeger tot in hun graf schoffeert, zal ervoor zorgen dat jouw partij de macht die jullie zo dierbaar is in ijltempo verkwanselt aan onderlinge rivaliteit en aan jouw symbolisch oh zo wollige leeuw hierboven.

De idealen van de Volksbond huur je niet in voor halfslachtige volksverlakkerij. Daarmee lok je je nieuwe beoogde kiezers nu zelf in de werklozenval. En Ronse mee in de broze koopkracht en immo.

En zoals Luc Dupont het zelf ooit schreef in zjjn brief aan Leterme: af van de bestuurlijke klem die Ronse belet te groeien zoals Kluisbergen, Oudenaarde, Frasnes, Zingem, Maarkedal enz.

Tuupe voor een open hartelijk gastvrij correct taalhoffelijk Vlaams Ronse.

06 juli 2017

DAGBOEK 9600

VOOR TAAL EN KIEZER



Natuurlijk hoort het Vredegerecht in Ronse te blijven. Waar is de petitie, dat ik ze teken. Wat hebben we met onze miserie in Geraardsbergen verloren? Wie bedenkt zoiets? Hoe kan dat toch, telkens weer opnieuw? Al die Ronsese diensten - belastingen, dekenaat - worden ons keer op keer afgepakt omdat de bestuurders van Ronse geen eensluidend verhaal brengen, tenzij nu met eindelijk toch wat gemeenteraadsprotest. Doorgaans breien de Ronsese gewichtigen van het moment liever voort aan hun eigen patchwork van elkaar neutraliserende verhalen. Al naar gelang het machtsnetwerk dat hen beloont met macht, jobs en vette mandaten.

Meerderheid versus oppositie.
Octopus Dei versus Grootoosten.
Glorieux versus Sint-Vincentius.
Ga zo maar door.


Ondertussen gaat het met onze Ronsese diensten van kwaad naar Geraardsbergen en erger . Voorbeeld? Luc Dupont schrijft met veel poeha zijn brief naar de premier om te zeggen dat Ronse een Vlaamse stad is. Dat het uit moet zijn met het halfslachtig taalstatuut van Ronse. Dat hij af wil van de bestuurlijk beklemmende voogdij.

Ondertussen gaat hij een paar weken geleden alweer plat op de buik als bilinguistisch burgemeester… voor een afgehuurde Volksbondzaal vol nieuwe Ronsenaars. Daarbij de door hem ooit aangeklaagde foute perceptie van tweetalige stad (met navenante werklozenval, lage koopkracht, broze immo) zelf vrolijk voedend .

Zielig hoe hij daar doodgemoedereerd met al zijn companen en een paar Nederlands onkundige gekozenen de hele voorgeschiedenis van de Christen Volksbond negeert in de taal van Molière voor die paar nieuwe kiezers meer of minder.

Met taalhoffelijkheid heeft dat niks te maken. Taalhoffelijk ben je in je persoonlijke communicatie.

Ook op afgehuurde planken van de Volksbond hoor je je verantwoordelijkheid te dragen tegenover diegenen die je hier zijn voorgegaan met hun levenslange strijd en hun lang gefnuikte idealen. Diezelfden aan wie je je eigen burgemeesterssjerp dankt.

Ik ken een paar Tapisten incluis hun tegenstrevers van de Volksunie die zich omdraaien in hun graf tegenover zoveel plat opportunisme.

06 juni 2017

DAG BOEK

THE SKY IS THE PHILIPPE



In ‘De Ronsenaar’ schreef Jan Verroken zich ooit bijna de pleuris tegen de verbranding van pitch, zwaar vervuilende olieresten uit Féluy, in de Centrale van Kluisbergen. Sedert zaterdag is dat definitief ROK-geschiedenis.

ROK, vraagt u? De nieuwe codenaam op verkeersborden voor zwaar vrachtvervoer uit Kroatië dat hopeloos verloren naar bedrijvennummers zoekt in de indrustriezones van Ronse-Oudenaarde-Kluisbergen. Bijvoorbeeld via het vaste verskeersinfacrt van de Beukenlaan in Ronse.

Naar die oude pitch-verbrandingsgoven van Ruien hoeven ze alvast niet langer te zoeken. Die is zaterdagmiddag zelf opgegaan in een laatste gigantische stofwolk. Vanuit zijn Bentley cabrio onder een sneeuwwitte strohoed bestatigde Tavi's maatje Willy Naessens zelf hoe deskundig al die dynamietstaven de oude pitch-schoorstenen vanuit de koker voor goed tegen de vlakte deden vliegen.

De nieuwe eigenaar van de vroegere site is ‘Global Estate Herpelgem’. Dat is een mondvol Engels voor...Philippe Willequet en een paar vennoten. Philippe Willequet is behalve global investeerder en fideel Fiertelganger ook zijn halve leven lang al burgemeester van Kluisbergen. Ga er maar van uit dat heel Kluisbergen daar beter van wordt. Philippe Willequet zelf hopelijk ook.

Ik zie het al mooi voor me hoe Kluisbergen the place to be wordt voor allemaal nieuwe nummertjes op de K van die ROK-borden. En wat verderop: een jachthaventje voor global investeerders die vanop de Schelde vanuit glimmende Riva’s naar de Ronde van Vlaanderen worden geloodst. Bovenop het VIP-dorp Kwaremont. The sky is the Philippe.

28 mei 2017

DAG BOEK

ADIEU MADAME
MARIE-MATHILDE
KETELS




Of ze écht de oudste perscorrespondente was, laat ik in het midden. Marie-Mathilde Ketels is niet meer. De courtoisie gebiedt me haar leeftijd niét mee te geven. On va dire: ze was op weg naar de eeuwigheid. Letterlijk en figuurlijk.

Het joyeus journaille van Ronse
van vroeger en nu is in de rouw.

Op de Fiertel wachtte ze ons jaar na jaar op in de buurt van de Kruistegod van Woettripont en Monsieur Le Prince d’Hesigneul de Béthune & d'Huppeldepup en zijn gratis verworven peperkoek. Ik zie ze daar zitten voor me in haar picknick plooistoeltje à l'ombre des gloires du moment. Met voor ieder van ons een koel glaasje Rosé d’Anjou uit haar Cuvée Frigobox in de autokoffer van Marie-Ange of Jean-Yves haar twee kinderen. Bij wijze van eigen tradition. Ach, ze had er al zovelen zien komen en gaan, gewichtigen van het moment.

Ze gaat nu onze herinnering in met haar eeuwige minzame glimlach. Ronse verliest een punttaart goedheid, openheid en zachtheid.
In haar geliefde Ronsese Persbond putte ze al haar onwrikbaar onbetwist gezag uit haar immer verzoenende taal. Die van het hart. Haar eigen idioom? Een onnavolgbare mix van Schuun Vloms, Ronsies en Beau-Langage.

Ik meende eigenlijk dit Dag Boek hier pas op te starten na deze zomer van ‘Hermes’. Straks dan weer helemaal klaar voor nieuwe schrijfavonturen in de marge van de waan. Doch nood breekt wet. Voor haar onderbreek ik even mijn godsvrede om Hermes. Neem ik mijn pen hier nu alweer even ter hand, ietwat eerder dan gepland. Met iets van haar zachtmoedigheid voor altijd mee in de inkpot.

Adieu Madame,
je t’aimais bien.
Tavi Buuneklaker: uuk.


Mor, Madame
noog 'n klien
vroogske
't es veuren de
Courrier de l'Escaut:

Hoe goette gij
daadde nui
an de Ronseniers
ver-ex-pli-kai-ren?


(Foto met dank aan Rebecca - Clémentine - Verhellen).

12 mei 2017

HERMES

INTEGRALE TOESPRAAK
KANUNNIK PASTOOR
ANDRE DE WOLF
OVER 'HERMES'

Ronse.
St.-Hermescrypte
Vrijdag 5 mei 2017.



Als echte, geboren en getogen Ronsenaar en meer dan 50 jaar trouwe fiertelganger en jarenlange voorbidder achter het schrijn zou ik willen zeggen, wij Ronsenaars en allen die Ronse nog steeds graag zien leven dezer dagen op een wolkje… met onze stad die open bloeit en dit niet alleen met de heroplevende “Vrijheid”. Maar heel in het bijzonder ook met die tintelingen rond ons aller Ronse met zijn Fiertel en Sint-Hermes, voor mij… excuses Stéphane, Stef nog steeds Sint …. Heilige Hermes.

Waarom zou dat zo zijn dat we nu als Ronsenaars en Sint- Hermes vrienden op een wolkje leven? Daar zijn meerdere goede redenen voor, maar er zijn er wel twee heel bijzondere. Er is eerst de afronding van het prachtwerk van onze stadsconservator Eric Devos met de recente publicatie “De Sancto Hermete Martyre De iconografie van Sint Hermes tot ca. 1500”. Dit boek is de kroon op het werk van wat wij een “opus” van circa 800 blz. mogen noemen over de geschiedenis van Ronse en zijn Fiertel met Sint- Hermes. Ik houd eraan publiekelijk Eric Devos van harte te feliciteren en te danken voor dit tot en met historisch gedocumenteerd en gefundeerd oeuvre.
En ten tweede: vandaag vieren wij de blijde geboorte van “Hermes” van Stef Vancaeneghem, het tiende werk van onze bekende schrijver auteur. De auteur Stef die in hoge mate schatplichtig is aan het gedegen, historisch betrouwbaar werk van onze stadsconservator Eric Devos. Ook in Ronse wordt dit nog al eens in het Engels gezegd, zijn “research”. Deze twee publicaties kunnen als pijlers dienen op de moeizame weg naar de erkenning door de Unesco van de Fiertel als Werelderfgoed.


De presentatie van “Hermes” is geen gemakkelijke klus voor mij, omdat dit boek “Hermes” zo overduidelijk autobiografisch is en tevens dood eerlijk, zo getekend door wat te lezen staat op de kaft van het mooi uitgegeven boek: “Hermes is tevens en niet in het minst de balans van een levenslange filosofische zoektocht naar zingeving en betekenis”.

Stef, het is een boeiend, scherpzinnig, vlijmscherp ja uitdagend werk geworden. Zo bijzonder leerrijk ook, het is één stuk bruisende, maar zo vaak tragische geschiedenis van Ronse. Jammer dat wij destijds in ons geliefd Sint Antonius college de Ronsische geschiedenis niet op die wijze hebben gekregen. Graag deze suggestie, misschien zou men werk kunnen maken van het herschrijven, van een hertaling van de geschiedenis van Ronse door de eeuwen heen aan de hand van dit boek “Hermes” en het basiswerk van onze stadsconservator Eric Devos. Het zou kunnen helpen om de boeiende maar ook tragische geschiedenis van Ronse te her situeren in Vlaanderen, in België en in Europa. Immers, het samenleven van generaties van mensen is ook in Ronse nooit “simpel” geweest…tijden van oorlogen, sociale onrust en vrede hebben mekaar afgewisseld, maar steeds heeft Ronsiesche de mens, dat “mensje” , dat stipje in de kosmos zich opgericht. De mens en alleen de mens van alle levende wezens, voor mij, door God geschapen met verstand, kan dit doen. Onze bekende professor filosofie in Leuven, Albert Dondeyne zegde het eenvoudig: “de mens is een denkend,
na-denkend wezen, hij kan alles nader bedenken… hij kan filosoferen …” en dat is het wat Stef zo graag, zo overvloedig en zo heerlijk goed doet in zijn” Hermes”.

Maar hij deed en doet dat blijkbaar ook tijdens het stappen in de Fiertel ommegang. Stef gaat uit overtuiging mee op bedevaart als een bekennende, meermaals in het boek zich uitende “agnost”. …wellicht gaat hij daarom niet ten zegen in Louise Marie, misschien wel in Lorette, omdat zelfs bij Stefaan, Maria nog een boontje voorheeft op die grote Heilige Hermes. Nu dit prachtig kapelletje van Lorette uit 1664 is waarlijk een eeuwen oude parel aan de dietse kroon, en moet ten alle prijze behouden en beschermd worden, ook als rust en gebedsmoment voor de Fiertel dragers.

Deze “Hermes” presenteren in zo een korte tijdsspanne laat niet toe dat ik hier een kritische analyse maak hoofdstuk per hoofdstuk. Kritiek komt zoals professor Dondeyne het ons ook duidelijk maakt, van “krinein” dwz. bewust het positieve en het negatieve stellen, op onze dagen wordt het vaak herleid tot het laatste, nl. eenzijdig negatieve kritiek.

Waarde lezeressen en lezers van “Hermes”, jullie mogen jullie verwachten aan een taaie brok filosofische belezenheid, bepaalde inzichten worden scherp, heel scherp, ja tot op het bot gebracht. Zo kennen we onze auteur, maar het gebeurt steeds “in het perspectief van een continue, zo eerlijk mogelijke bevraging én van de existentiële, de bestaans verwondering”. Zo is er bijvoorbeeld de rake, imponerende, historische schets van de tragische strijd tussen de rede en de dogmatiek ten tijde van Galilei en anderen. Graag hier een typisch Stefiaanse invulling van deze eeuwige problematiek …als nadenkende, nader bedenkende mensen zijn we hem daar dankbaar voor:

“Wie vandaag achter het schrijn en de bellen aanloopt als bedevaarder torst dus ook de hele geschiedenis mee van die eeuwenlange worsteling tussen de rede en dogmatiek”…

en dan volgt er iets wat tot diep nadenken stemt :

“de Fiertelbedevaarder geeft die eeuwen lange traditie door. Daarbij dansend op de slappe koord, tussen mystiek en wetenschappelijke vooruitgang, tussen wonder en verwondering”.

Indringend mooi schrijft Stef aansluitend deze duiding van wat de Fiertel voor hem oproept:

“Wat de Ommegang voor mij zo mooi maakt doorheen de duisternis van dogmatiek en het licht van de rede is alles wat een mens van deze tijd rest aan mysterie en schoonheid van het landschap en de natuur om zich heen, in de klanken van de bellen. In Trommel en Fluitje die de Sint Hermesgilde voorgaan. In het Fierteldeuntje van de Brandweer. In de “Missa in Honorem Sancti Hermetis op het Schijvenorgel van de Sint-Hermeskerk…”.

Dit laatste stukje “Hermes” herlezend krijg je dik heimwee naar vroeger en is er de pijn omdat je niet meer mee kunt stappen achter het schrijn, op die 32.6 km lange tocht door dat schuune Roonse .

Stef het is bijzonder boeiend, ja intrigerend om die bekende Fiertelroute met zijn vaste ankerpunten en rustplaatsen via uw beschrijvingen en …filosofische duidingen te herbeleven. ..want plots dacht ik onze auteur van “Hermes” en goede vriend Stef is geboren in 1950 … het jaar van mijn plechtige communie waar ik voor het eerst met de fiets van mijn mama de Fiertel mocht uitrijden… en tussen 1951 en 1957 ieder jaar als KSA-er de Fiertel mocht doen, jammer genoeg niet als Ronsische scout, “Ridder van de Fiertel” (ze zijn terug in de Fiertel gekomen sinds een paar jaar) maar ook vele jaren lang, de onderpastoor van Sint Hermes parochie vervangende, talloos vele Onze Vaders en Wees Gegroeten biddende achter het schrijn al dan niet met een goed werkende megafoon…waar gij Stef ooit nog een leuk en uitdagend stukje over geschreven hebt…

Want geachte toehoorders en jullie allen toekomstige enthousiaste lezers en lezeressen, laat jullie niet afschrikken door deze ballade van tussentittels die je in “Hermes” te verwerken krijgt in deze bijzondere verzorgde uitgave . De titel van het eerste deel van het boek is: “In het licht van de eeuwigheid”. Onderaan iedere bladzijde in deze bijzonder verzorgde uitgave kun je “In het licht van de eeuwigheid” nog eens bemediteren. Laten we samen even de Fiertelomgang in gedachte doen, de bekende route met zijn ankerpunten en rustplaatsen volgend en die rake tussentittels tot ons laten doordringen.

Verwondering.
Van zwerfgoed tot erfgoed.
De koralen van de Muziekberg.
De Galgenroute.
Mystieke Mix.
Twitter @ Pontifex.
De Schreeuw.
Rituelen rond de Waanzin.
Deus ex Machina.
Grensoverschrijdend gedrag.
Pure schoonheid.
Ravages rond Hermes.
Het Heilig Vuur.
Wilde Maagdekens en Slekkentrekkers.


In elk van deze brokjes mooie literatuur en poëzie, kan ik slechts één landing maken voor een moment van aandachtig stil worden bij de woorden van Stef: “Verwondering-bewondering”, en jawel “In het licht van de eeuwigheid”… voor mij persoonlijk, de eeuwige God.
Door de mij toegemeten tijd gedwongen kies ik er maar eentje uit voor ons hier vanavond, het komt uit het stukje: “Pure schoonheid”. Mijn goede vriend Wim Vancoppenolle, ons aller Tavi, zal zo dadelijk als derde stukje dit ook even voorlezen.

“Deze Fiertel is een bedevaart uit het vergane verleden in dit al te harde heden, onderweg naar het zeer onzekere morgen.
Gisteren is weg, maar niet helemaal.
Zoveel van gisteren zit in ons hart. Wat ons rest, zijn de essentiële oliën van het leven. De kwintessens van een bestaan. Als een parfum dragen we als bedevaarders een verleden vol ervaringen met andere mensenlevens met ons mee.
Het ware Fiertel-gevoel valt nog met de mooiste metaforen niet te beschrijven .
De Fiertel is een allegorie van het Ware, het Goed en het Schone. Je moet het zelf beleven: niet één keer, keer op keer.
Wie zelf nooit achter de bellen aan stapt, mist het magisch-realisme op stapschoenen achter het schrijn.
Hermes overstijgt met zijn relieken zowel zijn eigen mythe als de waan van de dag en de schone schijn. Dit is het echte mirakel van Hermes. Dat hij er vandaag nog altijd helemaal staat. Dat hij meer dan ooit zoveel losweekt”.


Goede vrienden, dit eerste deel van “Hermes”, “In het licht van de eeuwigheid” biedt meerdere vlijmscherpe analyses tussen dogma en fundamenteel wetenschappelijk onderzoek . Dit alles is boeiend en uitdagend geschreven, soms daardoor wat al te eenzijdig. Graag daarom een tweede suggestie: “Hermes” dit laatste werk over Ronse en zijn Fiertel vraagt uit zichzelf om een open dialoog over de prangende historische, filosofische en religieuze vragen rond de Fiertel, de Fiertelommegang met zijn commercialiserings-en banaliseringen tendensen in een ver verleden, maar ook vandaag de dag, door Stef raak geduid als Ronde van Vlaanderen toestanden….

Onze eeuwenoude Fiertelommegang wordt in het “Heilig Vuur” van deel 1 een heel mooie toekomst toegewenst:

“Het is daarom een gerust stellende gedachte dat er hard werk wordt gemaakt van de Fiertel als absoluut te vrijwaren Werelderfgoed .

Dit zo houden en koesteren. Wat telt, is the spirit. Als alles wegvalt, rest ons enkel deze laatste houvast waarvan het symbool de draagstoel onder het schrijn is.

Onverzettelijk en onwrikbaar zullen we zijn, als het erom gaat ons mooiste erfgoed te koesteren en door te geven aan de beginnertjes om ons heen.

Als mijn persoonlijke interpretatie van het Hermes-verhaal hen daarbij op de weg helpt, dan heeft mijn lange leestocht, mijn research en puzzelwerk zijn doel bereikt." (Hermes blz. 189)



Het tweede deel van dit boek “Hermes” staat onder de sprekende tittel: “Hermes in extremis”. Hier plaatst onze goede vriend Stef een slotakkoord op hoog niveau.

“Hermes in extremis” biedt een dramatische dialoog tussen de blinde Salome, die christen-gelovig is geworden en die Hermes “ziende wil maken” door hem los te maken van de Romeinse goden. De furieuze en tragische reactie van Hermes op de pogingen tot bekering door Paus Alexander, Salome en Theodora wordt hier tentatief, tot reflectie dwingend beschreven.

“Het bloed van onze martelaren, is het zaad voor de nieuwe christenen. De mensen hebben nood aan een persoonlijke God die zich hun lot echt aantrekt.

Hoor de zelfverklaarde paus Alexander bezig. Alsof er wat mis is met onze eigen goden. Volgens Theodora zouden alleen nog enkele aristocraten van de senaat zich vinden in de oude Platonische leer en de Aristotelische Ethica Nicomachea. En alleen de boeren zouden zich hardnekkig vastklampen aan onze traditionele goden”.

In de twee prachtige redevoeringen van Quirinus en keizer Hadrianus wordt de keuze voor de doodsstraf van Hermes, de val van Hermes in bijzonder dramatische bewoordingen beschreven. Het moeten kiezen voor de doodsstraf met onthoofding voor Hermes, de goede vriend van keizer Hadrianus, plaatst de keizer voor een zwaar gewetens conflict. Keizer Hadrianus laat Hermes, “Jij, mijn maat voor altijd” het palmares zien van het Rome en het wereldrijk dat zij samen gebouwd hebben. Keizer Hadrianus prijst Hermes, zijn stadsprefect van Rome, om zijn vele, vele rijke gaven”. En toch, keizer Hadrianus kan niet ontkomen aan de gruwelijke keuze waar in de mensengeschiedenis zo vaak mensen voor stonden. Keizer Hadrianus richt zich aldus tot Hermes:

“Je zet met de rug tegen de muur. Je dwingt me ertoe dingen te doen waarvoor een ander dan ik zijn handen in onschuld wassen zou. Maar ik ben behalve je vriend ook je keizer. Vergeet dat niet.

Jouw nieuwe geloof is een dwaasheid. Een verderfelijk bijgeloof. Iets voor slaven en onontwikkelde lieden. … Ik vraag het je als vriend, als strijdmakker, als je keizer en voor de allerlaatste keer.

Zweer je geloof af.
Offer aan onze goden.

Doe het me niet aan dat ik uitgerekend tegen jou de hoogste straf moet uitspreken. Ik geef je nog een etmaal de kans. Ik gun je de tijd om je mening te herzien. Ik bied je bovendien de mogelijkheid, als je toch koppig wil blijven, om er zelf uit te stappen. Met waardigheid. Als een echte stoïcijn. Meer kan ik voor jou, met de beste wil van de wereld, niet meer doen”.

Zo werd Hermes stadsprefect van Rome …Heilige Hermes, martelaar …patroon van onze stad Ronse.

Slotwoord:

Stef nen “dieken proficiat” voor dit prachtwerk “Hermes”. Je schrijft zelf dat dit een verslag is van uw 50 jarige schrijftocht langs de oevers van uw Ronsische roots.


Dank, dank Stef voor dit prachtwerk en ja,…zelfs tot deze morgen, bij mijn ontbijt koffie, heb je mij nog eens dik verrast met één van de mooiste duidingen van je boek “Hermes”. Jawel, in “ Het Nieuwsblad”, katern Vlaamse Ardennen Vrijdag 5 mei 2017 blz. 4, kan men lezen en ik citeer heel graag :

“Hermes is vooral ook mijn ultieme liefdesverklaring aan Ronse, mijn stad. Ik steun er Ronse mee als stap naar het Werelderfgoed dat de Fiertel moet worden. Die is voor mij, net als voor veel Ronsenaars, heilig. Nooit is Ronse mooier dan op een Fierteldag”.

Kanunnik Pastoor André De Wolf

ZATERDAG 13 MEI
VANAF 15 U BIJ
BOEKHANDEL BEATRIJS




Ik signeer 'Hermes'
zaterdag 13 mei
om 15 u in
Boekhandel Beatrijs Oudenaarde.


Foto's met dank aan Fabrice Gevaert.

01 mei 2017

HERMES VANAF ZATERDAG



'Hermes' is vanaf
zaterdag 6 mei - voor 20 euro - verkrijgbaar:

In Oudenaarde bij de uitgever van 'Hermes':

Boekhandel Beatrijs.
Hoogstraat, 77
Bestellingen kunnen vanaf nu via: 055/314477
Ik signeer bij Beatrijs op Zaterdag 13 mei
vanaf 15 u tot 17u.


In Ronse:

Papershop
Michel Vandenhende, Rooseveltplaats.
Op naam gesigneerde exemplaren op aanvraag.

Bookshop
Gregory Van Stals, Ninovestraat.
Op naam gesigneerde exemplaren op aanvraag.

Ronsese Dienst voor Toerisme,
'Spaans Kasteel', Bruul/Priesterstraat.
Op naam gesigneerde exemplaren op aanvraag.


Voor alle duidelijkheid:
Ik verkoop zelf géén exemplaren.

Deze foto is genomen aan de Rijkswachtdreef in Louise-Marie. Met dank aan Fabrice Donkerwolcke.

07 april 2017

OP HET RITME VAN DE BELLEN

04 maart 2017

BRIEFGEHEIMEN

SNOOTIES



1957. Ze zitten wankel in hun gaatjes, dienen nog te worden vast gevezen in de zitbanken van Den Tap. Vandaag heeft mijn bompa de gigantische loupe in zijn versleten boekentas laten zitten. Wat betekent dat we dus niét naar De Grotten van Han zullen rijden. Ik word geacht hem - op deze nochtans stràlende lentedag - te assisteren bij het aanreiken van (mijn) losse vijzen in het halfdonker. Voor de revue van Valère Depauw. Het is altijd wat met mijn bompa, op en naast zijn banken.

Vijzen voor Valère.
Vijzen voor De Purperen Heide.
Vijzen voor De Regenmaker.
Vijzen voor Bobbejaan op zijn paard.

2017. Na Tavi in ’t Paradijs en Tavi Buirgemiester pikken we samen en voor de derde keer (driemaal is scheepsrecht) het onnavolgbaar immaterieel erfgoed van Valère Depauw op. Deze keer met Tavi Buuneklaaker. Onwaarschijnlijk maar waar. 5.500 bezoekers voor een revue... in het Ronsies. Met als gastvedette de echte burgemeester van Ouwnoerde. Iek kome schliecht.

Dit succes is er een van onverbrekelijke vriendschap tussen nen huup wieties in goede en kwade dagen. Vriendschap die wordt beantwoord door ongelooflijk veel inzet en enthousiasme op en om de planken. Dit doen we tuupe vanuit diep respect voor alles wat vroeger was. Met jullie snooties om ons heen voor wat morgen komt.

Het graf van mijn bompa op Hogerlucht is ondertussen al lang vermorzeld door de tand des tijds. Maar bij elke vooraf uitverkochte zaal denk ik aan hem. Hoe zijn wereld, mijn wereld, onze wereld in die halve eeuw is veranderd. Bij elke voorstelling van Tavi Buuneklaaker vraag ik me af hoe jullie wereld worden zal. Samen met mijn eigen snooties en de snooties van mijn snooties.

Ja dus, het echte diepe Ronse bestaat nog. Een Ronse dat warm de hand reikt aan al wie zonder complimenten van deze stad houdt. Als insider of buitenstaander. Als Ronsenaar van hier en elders. Als Buunenklaaker en erger. (Grapje, beste Marnikie).

Jullie staan al klaar om de erfenis van Valère in jullie taal, vanuit jullie nieuwe tijd en eigenheid op te pikken. Voor diegenen die – ik spreek hier voor mezelf, goede co-yoteurs Koen en Geert - al wat langer jong zijn, is het moment gekomen om - midden die machtig mooie stormloop - als in een schrijf-estafette de schrijfstok door te geven. Om dan bij leven en welzijn voortaan vanop de achterste rijen daar op de planken luid en tot de laatste snik mee te zingen. Van Hoe schuune da Ronse tooch kan zoan. En nog een paar liedjes, Poilke kameroed, die we koesteren omtrent deze Schuune ouwe nieve stad.

It's all up to you now
lieve snooties om ons heen.

Alleen die vervloekte confetti op alle plaatsen in mijn schrijfstekje hier op Broeke zal ik niet echt missen. Al het andere steek ik bij de Moleskine-schriftjes en de Pelikan in mijn Deuter-rugzakje voor de verdere schrijftocht.

Voor altijd
mét jullie
door dit
prachtige
allemansland
gelek dat er
gien ander ees.


Aan alle Snooties van Tavi.

01 maart 2017

CODE 9600

LE TEMPS PERDU



Alternatieve feiten zijn feiten die niet bestaan. Dingen die totaal niet kloppen. Rookgordijnen. Stokebrandjes. Iemand wil een ander treffen, een concurrent binnen of buiten de eigen partij (zover gaat het) beschadigen om zijn eigen egotrip te gaan. Lanceert daarom zo een stiekem digitaal lasterpraatje via de nodige ommetjes. Al dan niet anoniem. Een ander pikt het op, geeft de ‘alternatieve foute feiten' ongecheckt meer aandacht op Twitter of Facebook. Nu en dan worden zelfs de ouwe klassieke mailboxen rechtstreeks gevoed met dergelijk zwerfvuil. Nepinfo. Operatie beschading X of Y. Het zit er aan te komen naar de gemeenteraadsverkiezingen toe en op microschaal wat we nu al dagelijks op grote schaal te zien krijgen in het ontluisterend Trump-Poetin-tijdperk.

'Mentez mentez toujours
il en restera quelque chose'.
(Voltaire).

Diegenen die zich vandaag geroepen voelen om onze mooie stad met een krachtig eensluidend verhaal te sturen en te besturen hebben er daarom alvast alle belang bij de dingen altijd heel open te benoemen. Al hun mandaten, bestuursfuncties, cumulaties, hoedjes, netwerken, zuilen. De exacte bedragen van hun inkomens uit al hun publieke mandaten – belastinggeld - al hun daaraan rechtstreeks of onrechtsreeks gelinkte bezoldigde opdrachten in vennootschappen . Open en bloot en voor iedereen kenbaar en op elk moment consulteerbaar. Niet alleen de vaak vage achterhaalde lijstjes op http://www.cumuleo.be/nl/ maar de bedragen.

Het is het meest doeltreffende tegengif tegen desinformatie die ten allen kante de digitale en traditionele printmedia besluipt. Zelfs de meest ervaren professionele nieuwsgaring, geen enkele zo al dun bevolkte redactie, zal op de duur nog bij machte zijn de gifstroom van desinformatie te onderscheiden van wat klopt. Dat sluipend gif alleen maar bestrijden met de dagelijkse goed nieuws show – kijk eens aan hoe goed bezig we zijn - zal niet genoeg zijn.

Ik mik vanochtend - 1 maart 2017 - ongevraagd en ongewenst nepnieuws in mijn box over zogezegde niet aangegeven mandaten van een Ronsese schepen in de prullenmand, duw op de deletetoets vanwege geklasseerd als 'alternatieve feiten'. Maar hoeveel van wat ik dagelijks onder ogen krijg, maakt ondertussen stiekem en sluimerend deel uit van sluipende beïnvloeding? Met een vrolijke persbabbel in Le Temps Perdu krijg je de desinformatie van communicatie in digitale tijden niet uitgelegd.