05 februari 2014

HET RONSE VAN NILS & ABDERRAHIM



Welk Ronse willen we? Een waarbij het lidgeld bij de jeugdploegwerking van KSK door het ene gezin wel betaald wordt, door het andere niet? Een waarbij het stedelijk zwembad de ene keer openbaar en dus voor eenieder toegankelijk is, de andere keer niet? Een waarbij de ene zich aanpast aan de Ronsese bestuurstaal, de andere niet?

Een dat zich aan de ene kant laat vertegenwoordigen door de daartoe gemandateerde instanties, aan de andere kant door n’importe qui die ten stadhuize doodgemoedereerd komt vertellen dat hij wel al twee decennia in Ronse woont maar nog altijd geen woord verstaat – laat staan begrijpt - van wat de burgemeester zegt, als die de bestuurstaal hanteert?

Welk Ronse willen we? Een waarbij elk er zijn eigen Schepper of Boek der Openbaringen bij sleurt om de verworvenheden van onze geavanceerde vrije democratische rechtsstaat (met gendergelijkheid, homohuwelijk, abortus en euthanasie) ondergeschikt te maken aan de eigen oude geboden en verboden?

Welk Ronse willen we? Een Ronse waar de ene gemeenschap zich opsluit in eigen handelscircuits, geldtransfers , verdwijnt voor constante navettes naar het ‘thuisland’ en tegelijk klaagt dat het zich niet aanvaard voelt door ‘de rest van de Ronsese gemeenschap?’



Het voordeel van die scherpstelling rond ‘de eigen Vlaamse normen en waarden’ door de lokale N-VA ondervoorzitter Nils Deschrijver (om het wat te kaderen: straks als jurist aan de slag in het advocatenkantoor van inkomend N-VA-schepen Brigitte Vanhoutte) is dat hij binnen de eigen bestuursmeerderheid het echte Ronsese samenlevingsdebat op gang trekt. Al dan niet met het oog op de moeder van alle verkiezingen op 25 mei.

Dat Abderrahim Lahlali, woordvoerder van CD&V-Groen in de Ronsese raad en straks allicht mee in de grote verkiezingsrunning die scherpstelling van de eigen meerderheidspartner N-VA met medeweten van zijn eigen CD&V-Groenfractie niet pikt (tot jolijt van oppositiepartij S.PA) is voorspelbaar.

Maar wat schieten wij er als tolerante Ronsenaars mee op? Zo lang die oude politieke stellingenoorlog van stoere statements omtrent ‘de eigen Vlaamse normen en waarden’ enerzijds en het afgezaagde stereotiepe Calimero-antwoord erop anderzijds nooit eens doorbroken wordt met een echt Strategisch Samenlevings Plan voor Ronse.

Willen we als Ronsenaars dat eindeloze spel van welles-nietes eigenlijk nog wel? Schieten we daarmee op de lange duur niet in eigen voet? Dulden we die sluimerende escalatie met snelle straatmobilisaties nog langer? Zoals onlangs na een rel in de Spinstersstraat: toen de burgemeester uit de begrotingsronde werd gebeld voor het blussen van de zoveelste confrontatie?

Welk Ronse willen we? Als ik luister naar de Ronsenaar op straat, in het verenigingsleven, bij commercanten, in en om schoolgemeenschappen: een Ronse van gelijke rechten en plichten voor iedereen. Dàt Ronse willen we. Met participatie van eenieder. Ook als het noch gratis noch gesubsidieerd is.

Tuupe vuir Ronse.

03 februari 2014

BRIEFGEHEIMEN

COMING SOON AS
THE LION KING




Beste Bart De Wever, ik ben een groene jongen. Net mijn lidmaatschap hernieuwd. Bijgevolg helemaal niet van plan je hier naar de mond te gaan praten omdat je het bij leven en welzijn (wat ik je toewens) voor het zeggen krijgt. Aan overlopende regeltjeven, verkleurende blauwen, ambitieuze logebroeders en tot inkeer gekomen Vlaams Belangers, geen tekort voor jou heb ik begrepen. Als voormalige Wetstraatees heb ik bovendien genoeg efemere gloriemonenten gezien van populaire politici die de mensen beloofden dat het met hen anders worden zou.

Neen dus, vergis je daar niet in. Als de hoofdredacteur van Trends Johan Van Overtveldt, als twee hoofdredacteuren van mijn eigenste Mediahuis (Luc Demullier van Het Volk en Pol Vandendriessche van Het Nieuwsblad), als een VRT-kopstuk (Siegfried Bracke) allemaal hun nieuwe bestaan willen vastklikken aan jouw project van Nieuwe Vlaamse Alliantie, dan is dat hun volste recht.Even goede vrienden. Voor wat Luc Demullier betreft toch. Wie ben ik immers om hen dat recht te ontzeggen? Zij het hunne, ik het mijne.

Zelf kies ik ervoor om als inmiddels ge-oute groene gewoon voort mijn ding te doen en te schrijven. Ondermeer hier op mijn eigenste blog. Mijn lezers kunnen veel van mij hebben. Dat ik twee jaar geleden mee tekende voor de groenigheid van Ronse en ga voor een blijvend sociaal engagement van deze stad nemen ze er, zo te zien aan hun fideel geklik, maar bij. (Het scheldproza laat ik stikken in het eigen gif. Jij zal zoiets veel beter kennen dan ik).

Zo. Op die manier hoef je het niet meer na te trekken who the fuck die Stef van Ronse daar wel en vooral niet is. Win je wat tijd bij het plaatsen van welke illustere onbekende je nu weer op je dak krijgt. Ik schrijf je als strijdvaardig Ronsenaar. Met erbij een schadeclaim aan het adres van alle politieke dieren uit jouw politieke jungle, nu het in de sterren staat dat je dra hun Lion King wordt.

Miljarden schadeclaim voor Ronse, jawel.Ik vraag je dus helemaal geen ‘plezierke’, zoals dat in het oude compensatoire vaderland gebruikelijk was. (We zien daar vandaag nog de naweeën van, met Prins Laurent-zonder-Claire op het feestje van de dag. Geen dotatie? Geen presentatie).

Ik wil voor Ronse dus helemaal geen doekje voor het bloeden.
Géén zoethoudertjes à la Belge. Geen ‘arrangementjes’.

Ik eis van het nieuwe Confederale België dat je aan het bouwen bent een miljardenschadevergoeding voor Ronse. Sans pardon. Zonder merci. Miljardenclaim? Simpel. Mijn rekening is gauw gemaakt. Jouw partij is toch sterk in het inschatten van geldtransfers en gemiste returns? Om het makkelijk te maken en ietwat tot de verbeelding te spreken (zo werkt dat helaas vaker in media, toegegeven mijn verleden als journalist speelt me hier parten) zal ik er eens een mooi hard rond cijfer van maken, zie. Van de 38 miljard euro die na de zesde staatshervorming naar het Vlaams budget gaan wil ik jaarlijks 10 percent voor Ronse. En dit de eerstvolgende halve eeuw. Voor wat hoort wat. Vijftig jaar achteruitstelling door faciliteiten? Vijftig jaar schadevergoeding. Ziehier om wat ermee te doen.

Voor ontsluiting met de N 60.
Voor de Zuider Ring.
Voor de stationsbuurt.
Voor groene vingers uit het dal naar de heuvelen.
Voor renovatie van de Oude Vrijheid.
Voor herstel van de commerciële binnenstad.
Voor een globaal fietspadenplan.
Voor herstel van imagoschade bij de gemiste Ronde van Vlaanderen.
Voor het goedmaken van de sociaal-economische-administratieve achteruitstelling van Ronse .
Voor het vergoeden van de georganiseerde bevolkingsinvasie uit Brussel en Wallonië.

Drie komma acht miljard euro (3,8 miljard) jaarlijks voor Ronse. En dit, de hele eerstvolgende halve eeuw. Vermeerderd met de verwijl-intresten welteverstaan.

Reden van de schadeclaim vraag je?

Om het tergend, uitmelkend, vernederend, vermaledijdend, beklemmend, beperkend, stiefouderlijk gedrag van zowel Brussel, Vlaanderen als Wallonië tegenover ons geliefd stadje Ronse. Om de door Wallonië met Euro-subsidies aangelokte, weggezogen, gestolen Ronsese bedrijven naar de rijkelijk gesubsidieerde Henegouwse industrievelden over de taalgrens.



Ik klaag daarbij alle tandeloze zelfverklaarde Vlaamse leeuwen aan die met hun vette politieke mandaten Ronse vijf decennia hebben laten stikken in dit gruwelijk beperkend vastzettend halfslachtig nepstatuut zonder uitzicht op fusie, ontsluiting en economische armslag.

Ik klaag daarbij de kleine- en grootburgerlijke nieuwe zelfverklaarde Vlaamse elite aan die nu hooghartig vanuit Oudenaarde en erger (waarom denk ik nu aan het mooiste Oudenaarde poëemke van mijn schrijfmaat wijlen Jotie t’Hooft?) de neus ophaalt voor de door hen zelf gegraven 'beerput van Ronse’ (ik citeer een bunenklaker).

J’accuse les Belges bilinguistes de papa une fois. Disparus dans la nature depuis. Vers les vertes Collines proches et les eaux bleues lointaines.

Navraag hierover met mijn Ronsese groet bij geboren Ronsenaar Doornik-burgemeester Rudi Demotte. Bij geboren Ronsenaar MR-parlementslid en burgemeester van Frasnes Jean-Luc Crucke. Bij jouw eigenste Naamse huisprof geboren Ronsenaar Hendrik Vuye.

Een paar jaar geleden schreef de burgemeester van Ronse een brief naar Twitter-wonder Yves Leterme om hem, anders dan ik hier vandaag, in netjes afgemeten bewoordingen en beleefde burgemeesters taal te wijzen op de handicap die de faciliteiten voor Ronse betekenen. OESO, handicap? Van iemand die het volkslied niet kent kan je bezwaarlijk verwachten dat hij het probleem van Ronse au sérieux neemt.

Jij dan wel? Eerst zien en dan geloven. Ik verwacht niet dat deze brief het verschil maakt. Daarvoor ken ik de compromissenwereld van politiek al iets te lang. Veel beloven en weinig geven laat de Ronsenaars jaarlijks de Fiertel beleven.

Renaix vaut bien hun messe Flamande.
Jij bent de historicus, jij weet wie ik parafraseer.

Maar zeg nooit, Bart De Wever, als je nog ‘s naar Ronse komt, dat je het niet geweten hebt waarom je dan zal zien wat je zal zien. Waarom het hier puin ruimen wordt, na vijftig jaar faciliteiten. Na die halve eeuw voogdij van het verguisde Ronse.

Mijn beste Ronsese groet.
Droegt zuirge, zeggen de Ronsenaars.

Aan Bart De Wever.