12 februari 2014

SPIEGELSCHRIFT

VOORBARIG OVERLIJDENSBERICHT



Een zondagavond in Ronse. Met Cédric, mijn oudste, kijk ik naar Anderlecht versus Brugge. Ik onthou me zoveel mogelijk van commentaar. Nazaten gaan ervan uit dat hun voorgeslacht niks van voetbal kent. Anders zou ik me toch niet afvragen wat die rij sterren op de shirts van Anderlecht te betekenen heeft ja? En of er echt padvinders mee kijken, als hij het over talentscouts heeft. Bovendien komt elke allusie omtrent buitenspelgoals me op een rode kaart te staan. Twee speeldagen kijkverbod en daar bovenop twee kijkbeurten zonder paprikachips op de salontafel. We krijgen hoogste klasse-voetbal, voor een prikje bij het blikje. Nog geen 20 euro maandelijks betaalt hij. Zoiets. Na de match zapt hij nog wat na. We zien de magistrale entree van mijn lievelingsduivel Kevin De Bruyne bij Wolfsburg. Als afsluiter nog wat flarden magie van Chelsea.

Un samedi soir à Ronse



Met een maat uit Etikhove kijk ik vanop de killige tribune naar de KSK tegen leider Gullegem. Beneden ijsbeert sportief manager Yves Van Coppenolle onder zijn modieuze berenmuts. Hier spreken we niet langer over wereldvoetbal met Poetinische kaviaarsalarissen voor de godenspelers. Noch over Duchatelets vette clubportefeuille. Dit is vierde klasse in de competitie van het stuntelvoetbal. Un samedi soir sur la terre in het levenloze Orphale Cruckestadion. De lampen branden nog. Maar het vuur is hier weg.

KSK bengelt tegenwoordig in de foute kolom van de rangschikking. Zakt onder algehele onverschillligheid deerlijk weg naar nergens. De match zelf is saai maar gelijk oplopend op die tegengoal na. Een weggevertje. De tweede helft is zelfs in het voordeel van KSK. Maar er wordt niet afgewerkt. Er is geen schittering.

Ik tel (mild) hoop en al zo’n 200 man. Toen KSK nog in tweede speelde, had je hier bij sommige thuismatchen 1500 man. Onder wie op een dag gok-Chinees Ye, met zijn valies vol geld. (13.02.2005: Ronse-Waasland: 0-5 en 3.03.2007: Ronse-AS Eupen 0-5).

DE CLUB EES
DUUD
IE LIEGT AAL
OP ZIEN
STRUUT

De tweede klasse is hoe dan ook een clubkiller. Net niet goed genoeg voor de (Belgische) top. Te hoog voor de charme van pittig regionaal derbyvoetbal. Twee klassen lager heeft KSK nu gemiddeld nog 300 betalenden, waarvan 50 abonnementen. De businessruimte wordt volgend jaar bij gebrek aan business omgetimmerd tot kantien: met één eenheidsprijs voor iedereen. De kernsupporter hoeft niet langer onder te duiken in de catacomben van het stadion.


Of het allemaal nog helpt, is maar zeer de vraag. KSK draait tegenwoordig – vierkant- op een budget van 350.000 euro. Met of zonder bakske vol voor oefenwedstrijden tegen pakweg Club Brugge (deze vermelding kost me twee kijkzondagen schorsing) krijg je dat niet meer rond . Zeker als je je hoofdsponsors ziet wegsmelten, als voorjaarssneeuw op een niet langer gesubsidieerd zonnepaneel. En ‘het stadhuis’ van Ronse heeft tegenwoordig wel andere geldzorgen dan de verlichtings- en verwarmingskosten van KSK.

Volgt bij dit alles dan nu eerstdaags het overlijdensbericht? Laat ons als Ronsenaars hopen van niet. In het beste geval klimt KSK ooit weer uit het dal naar derde klasse. Met herwonnen ambiance voor nu en dan een lekkere derby en een goed sportief samenwerkingsverband met een of andere regionale topclub.

Voor alle
Ronsenaartjes
van 0 tot 5…




Daarnaast, en dat is de mooie ambitie van de verdienstelijke KSK-voorzitter Jean-Marie Vandendriessche: een stevig aangepakte doorstart voor de jeugdwerking. KSK Ronse telt momenteel zo’n 200 aangesloten jongeren. Evenveel als het resterende fidele die hard-publiek. Die degelijke werking kan budgetair alleen overeind blijven met een individueel lidgeld van minimaal 400 euro, per jeugdspeler. Dat is veel. Maar daarvoor krijg je een seizoen lang drie middagen of avonden per week echte sportieve samenlevingsopbouw.

Ronsese jongeren die aldus de kans krijgen om, sterk omkaderd, hun sport te beoefenen. Wie weet ooit hun jongensdroom waar te maken, als de Vincent Kompany van hun generatie. Maar dat laatste hoeft niet echt. Minder mag ook. Wat er echt toe doet, is de sport. Het teamwork. De gezonde samenlevingsopbouw, in deze kwetsbare stad Ronse op de grens van meer dan twee culturen. Alleen al daarom ware het doodzonde om KSK deze aangekondigde dood te laten sterven. No way. Voorbarig overlijdensbericht. Stop het misplaatst leedvermaak.(Zo van: zie je wel, had ik het niet gezegd? )

Het Ronsese voetbal beschikt over een paar unieke troeven. En dan heb ik het even niet over de straks schitterende ligging langs de N 60 op de grens van dit (con)federale land. Wel over de ideale uitkijkpost voor de talentscouts uit zowel noord als zuid.

Het wordt een hele klus om het Ronsese voetbal te redden van de ondergang. En dan niet alleen voor de KSK-leiding zelf in de eindeloze zoektocht naar sponsoring en het aanboren van steeds nieuwe geldstromen of voor het sowieso al schaars bemiddelde stadsbestuur. Maar ook en vooral voor diegenen die graag zo rap zo hard schreeuwen dat hun gemeenschap altijd geviseerd wordt. Dat ze nu maar eens op een andere manier uit hun pijp komen en niet met een straffe verklaring op de gemeenteraad.

Dat ze nu eens echt praten met de jongeren en hun ouders. Dat ze het hen gaan vertellen dat KSK en Ronse het goed met hen voor hebben . Dat het de moeite loont om mee te gaan in het verhaal van KSK, als een sportieve invulling van echte samenlevingsopbouw. Ook en vooral voor die 48 percent Ronsese kinderen van 0 tot 5 die van elders kwamen en voor wie het geluksverhaal vandaag in Ronse start. Staat of valt met een eerlijke aanpak van de hele Ronsese gemeenschap van morgen tuupe. Deze echte samenlevingsopbouw is, naast leuk voetbal het allermooiste, wat KSK vandaag deze stad te bieden heeft. En voor wat hoort wat. Leve KSK.