23 mei 2014

HERMES BY MICHEL PROVOST

UIT ONZE NIEUWE RONSESE,
PARDON ROMEINSE
LENTECOLLECTIE:




Voilà. In primeur voor de fidele lezers van deze blog. Hierboven de nagelnieuwe look van Sint-Hermes zoals aangemeten en aangepast door Michel Provost.

We zien de Ronsese patroonheilige hier zoals het hoort in het uniform van Romeinse militaire hoogwaardigheidsbekleders onder Keizer Trajanus.

Michel: ‘Want Sint-Hermes met een struisvogelpluim middenop een middeleeuwse helm, nee toch? In een harnas uit de zestiende eeuw dan nog! Waar haalden mijn voorgangers het? ‘

Wie Michel een beetje kent als zorgvuldig geschiedkundig vorser, detaillist en pietje precies weet hoezeer die compleet foute outfit hem keer op keer bleef (tegen) steken.

Michel: ‘Dus heb ik dit maar eens zelf gecorrigeerd, met mijn penseel. Het werd tijd. Slechte gewoonten leiden doorgaans helaas een zeer hardnekkig bestaan.’

Inderdaad, Michel. Tegen waan van de tijd hebben zelfs de Romeinse goden geen verhaal.


22 mei 2014

LIKE A BRIDGE OVER RONSE

VERSTIKKINGSDOOD DREIGT VOOR
ONZE-LIEVE VROUW VAN WITTENTAK




Met haar weigering van een nieuwe vergunning voor het stort aan het Muziekbos doet minister Joke Schauvliege wat elke redelijke mens in de Vlaamse Ardennen al veel langer van haar verwachtte.

Schauvliege volgt hiermee de adviezen van haar administratie, heeft oor naar het consequent volgehouden verzet van de stadsbesturen van Ronse en Maarkedal en honoreert de jarenlange inspanningen van de actiegroep.

De pijnlijke dubbelzinnigheid van een nieuwe Fierteltour als eregenodigde in de koets door het Muziekbos in nabijheid van het stort van de schande blijft haar hiermee bespaard.

Het machtig mooie Muziekbos kan nu eindelijk herstellen en definitief genezen van zijn kankerplek. Er is dan wel schade want er werd door de gretige storters inmiddels al voorbarig smurrie gedumpt. Maar die schade is niet onomkeerbaar, dus herstelbaar en… de vervuiler betaalt.

Aan de vooravond van de moeder van alle verkiezingen doet Schauvliege hiermee wat moet. Allicht volgens een strategisch uitgekiende timing maar wat maakt het voor ons uit? Beter laat dan nooit. Dat eenieder inmiddels de pluimen op de eigen hoed wil, is zo voorspelbaar als dat er zondagavond alleen maar grote winnaars zullen zijn en het verlies van de kleine winnaars veel minder groot zal heten dan verwacht.

Wat telt bij de doorbraakbeslissing van Schauvliege is alweer een nieuw bewijs van wat kan als we samen persoonlijk winstbejag en eigenbelang opzij schuiven tot nut van ‘t algemeen. Na het indrukwekkend succes van de Levensloopactie Ronse wordt ons hiermee alweer getoond hoe dat werkt: tuupe. Het komt er op aan immer alert, onbevreesd en vastberaden samen voort te werken aan ons ene gedeelde agendapunt: meerwaarde voor Ronse.

Het klinkt als een kreet. En het is er ook een, zij het in diverse varianten. Soms een kreet van Hoop, om wat we tuupe kunnen. Soms een kreet van Vreugde, om wat ons tuupe mooi lukt. Soms een schreeuw van Ontgoocheling, overal waar we eigenbelang zien voorgaan. Soms een kreet van Verontwaardiging, om wat ons allen als Ronsenaars letterlijk boven het hoofd hangt. Bijvoorbeeld een viaduct van vijfhonderd meter boven het mooiste en groenste dal van Vlaanderen. Bewoners van de Fiertelmeers, Schavaert, Wittentak en omgeving waarschuwen terecht voor een vernielende, megalomane aanpak van de geplande doortrekking van de N-60.

Want die doorsteek mag dan nog, na jarenlange palavers, eindelijk en helemaal volgens het boekje, incluis bevolkingsinformatierondes en inspraakrechten worden aangepakt, deze ene wel bijzonder pijnlijke waarheid heeft ook haar rechten: de doorsteek gaat één van de allermooiste sites van Ronse compleet in de vernieling te rijden. De drukte wordt immers gewoon verplaatst van Kruissens naar het groen op de flanken ervan.

Een hangbrug van stank en lawaai wordt het. Over het mooiste stuk van Ronse nog wel. Onze-Lieve-Vrouw van Wittentak dreigt te verstikken in het roet en finaal van haar zwart gerookt ooit miraculeus wit takske te stuiken. Tenzij ze zichzelf redt van de smog met een ultiem wonder.

Diegenen die namens ons allen Ronse besturen, moeten er maar eens mee ophouden ons als Ronsenaars wijs te willen maken dat de N-60 ons finaal bevrijden zal van alle verkeersellende. De N-60 vult alleen de missing link tussen de industrie rond de Gentse Zeehaven en die van Noord-Frankrijk. De dramatiek hiervan is dat hij het mooiste stuk Ronse tegelijk zeer ingrijpend verminken zal en deze stad toch niet efficiënt uit de greep van het verstikkend zwaar vervoer helpt.

Immers, zo lang de zogenaamde ‘Ronsese Zuiderring’ (vaag met stippeltjes ingekleurd op zeldzame plannen) met de navenante aansluiting van de industriezone Klein Frankrijk er maar niet komt, zal Ronse blijven stikken in het verlammend internationaal zwaar vervoer tussen de ene kant van de stad en de andere.

Wie het anders zegt, wie dat verzwijgt of verdoezelt, die vertelt zijn kiezers blaaskes.