06 september 2014

ZONNEMAN MET STIJL HERDACHT



'Nee het was helemaal geen geval van collaterale schade'. 'Het was moord', zei Luc Vandevelde van het Ronsese Eenheidsfront (foto) in een memorabele toespraak ten stadhuize naar aanleiding van de herdenkingsfeestelijkheden van de bevrijding van Ronse.

Daarin maakte hij moedig en kordaat een komaf met al diegenen die vandaag het kwaad willen banaliseren en de moord op de kleine Zonneman (9) zeventig jaar na datum willen herleiden tot 'collateral damage'.

Eerder op de avond had de kleine Eric Zonneman een heel aangrijpende en waardige herdenking gekregen in de Abeelstraat. Met stilte, het eresaluut en bloemen van Ronse. Bloemen tegenover de absurde waanzin van oorlog en geweld.

Ik laat de foto's die ik er nam hieronder voor zichzelf spreken.

Achiel De Keyser, die de rol van Eric Zonneman vertolken zal in het gelijknamige theaterstuk op basis van mijn roman 'De Nalatenschap', las er de passage voor waarin hij zich afvraagt 'waarom hij dood moet voor die soldaat die helemaal uit Berlijn kwam om kleine jongens dood te schieten...'














INDRUKWEKKEND



















De hele dag herdenkt Ronse zijn herwonnen vrijheid. Ondermeer met een ronduit indrukwekkende expo in CC De Brouwerij. De expo is een absolute aanrader. Meer dan woorden hierbij enkele sfeerbeelden die ik er vanochtend nam. Dat de beroemde Kruisweg van kunstenaar Armand Demeulemeester weggedrukt wordt door marionetten van losgeslagen machtswellust kan tellen als symbool van de gefnuikte vrijheid.




Tussen de vele activiteiten, in aanwezigheid van gouverneur en ambassadeurs is er aan zijn gedenkplaat in de Abeelstraat om 17u30 ook een korte publieke herdenking van Eric Zonneman: de jongen van negen die er werd neergemaaid door de laatste wegvluchtende nazi-pantser. De 9-jarige Achiel De Keyser zal er een fragment brengen van de rol die hij in het najaar - ondermeer voor beide Ronsese schoolnetten - vertolken zal als 'Zonneman' in het gelijknamige theaterstuk gebracht door Theater VTV.(Première: 8 november).

03 september 2014

SMARTIES



Op het strand van Sint-André lees ik de bio van J.D. Salinger. Hang er in zo’n regisseur-plooistoel die me tot bij jou brengt, cameraman . Jouw petekind stuurt me een vakantiebeeld vanuit een glazen kooi aan de overkant van de Atlantische. Hij zit gehurkt hoog en droog boven Chicago zo blijkt uit de begeleidende comment. Torent er als Spiderman tegen een wolkenkrabber. Als een duivel uit het doosje ontvang ik het beeld pal in het gezicht. Plaatsvervangende hoogtevrees snijdt dwars door mijn middenrif. Achtendertig jaar behoedzaam opvoeden in de lucht van Michigan. Achtendertig. De eeuwige leeftijd van papa. Jouw leeftijd forever young. Je zou voor minder dan een luchtfoto…



Later op de avond stuurt hij nog meer foto’s. Hopper-landschappen uit Cape Cod . Hij kent mijn liefde voor de tovenaar van de vervreemding en de melancholie. ‘Madame Valentine’ die wezenloos naar haar verste herinneringen tuurt. Zonnekloppers: compleet onverschillig voor mekaar, in het licht van de eeuwigheid. Toeschouwers net voor het doek open scheurt, op hun leven als schouwtoneel. Een Esso-station zonder tijger in de motor van de old timer. Maar wie weet een overvaller die om de hoek gluurt naar zijn moment suprême.

Ik kies voor de doorgeseinde glazen kooiscène een ‘Old Lens’- bewerking. Toets er een geglazuurd kadertje rond met de app Snapseed die hij me zelf heeft aanbevolen eer hij vertrok. Mik de foto tenslotte op mijn Facebook status. Wat een smartphone al niet kan.

Van smart gesproken: in de herinnering, in het hart. Zie je ons nog bezig in je donkere zolderkamer, daar aan de Steenbrugge van onze wonderjaren? Ik maar rommelen met jouw gevoelige Ilford-films. Jij aan de slag met de ontwikkeltrommel, spoelbaden, wasspelden?

We’ll meet again.
Don't know where,
Don't know when
But I know
we'll meet again
some sunny day
Keep smiling through,
Just like you always do
Till the blue skies drive
the dark clouds far away.




Ik probeer weg te scrollen van Facebook. Ze snijden er tegenwoordig mensen de kop af. Gooien ijsemmers over zichzelf. Ik googel wat naar Hopper. Welke ik zelf zijn mooiste vind, vraagt me Spiderman (terug op de begane grond in onze Oude Wereld ). Hij heeft er zoveel zeg ik. Eigenlijk val ik tegenwoordig voor Jasper Johns. Zijn variaties op Stars and Stripes vooral.

Spiderman maakte er natuurlijk een stuk On the Road van. De trip die jij en ik altijd al planden. 'Le poids des mots, le choc des photos'. Maar je ging dood. De donkere kamer van Damocles in. Soulbrother has left the building.

Ik stuur je nu en dan mijn 'Smarties' vanuit dit efemere digitale hiervoormaals.'Selfies' bespaar ik je. Ik wil je grijnslach voor zijn.

01 september 2014

ZEN-60



Tienduizend man voor Ronse Op Scène telt de nieuwe externe huurling-organisator van wie de naam me telkens weer ontglipt sinds ik ROS eens en voor altijd verbind aan Peter Dhooge (foto hierboven) de man die voor Ronse dit grensoverschrijdend festival bedacht. Hij zette Ronse op de kaart voor muziekliefhebbers en festivalgangers over taal-en landsgrenzen heen. De petite histoire van Ronse heeft haar rechten. Ook al hebben sommigen een nogal selectief kort termijngeheugen. Allicht onder het motto: wat we als Ronsenaars zelf niet meer doen daar kunnen we hoe dan ook niks mis mee bij onze kiezers.



10.000 mensen gratis laten genieten van een veelzijdig gelaagde affiche het is natuurlijk mooi. Behoorlijk taalgrensoverschrijdend ook. Vooral de songs van de groep Suarez blijven in het oor bijten. Wie wat googelt weet gauw genoeg waarom: mooi grenzen verdampend dus.

Ta différence
mon pote,
c'est aussi la mienne.


Lekker ver weg ook van de afstompende afgezaagde knorrige Nieuwe Vlaamse Tunnelvisie om niet te zeggen Nieuwe Vlaamse Zakkerigheid dat alle Walen van geen kant deugen en Vlaanderen maar eens los moet van onze Waalse broeders. Tenzij om er als Vlaamse ondernemer je gesubsidieerde patattenfabriek neer te poten. Of er je veel goedkopere riante villa te bouwen: middenin het groen van de gepreserveerde Collines.

Loin du Zen Soixante.

VOORGEKAUWDE NEPKEUZE



De keuze tussen de verbouwing van het stadhuis annex sociaal huis en een nieuw zwembad is een al te doorzichtig instinkertje. Ons voorgekauwd door een bestuur dat de indruk hoog houdt voortaan alles anders en zoveel beter te kunnen. En als dat niet lukt, dan is het zo te horen ('Geloof hen niet!') omdat de voorgangers (eat this coalitiepartners van CD&V-Groen) al het geld van de Ronsenaars hebben opgesoupeerd aan het vetten van de vrienden en het lijmen van de kiezers.

Kiezen tussen een nieuw zwembad (foto: prachtig zwembad van Koksijde) en Sociaal Huis is als de aankoop van een bakje avocado’s afwegen tegen een kuip verse vol-au-vent. De voorzitter van 'De Vrije Zwemmers' in de gazet ervoor zien pleiten dat het ‘algemeen belang’ hier moet voorgaan en er....zodus voorlopig géén zwembad hoeft te komen. Kweenie. Alsof zwemmen niks met het algemeen belang zoude te maken hebben. Ik begin er bij manier van schrijven spijt van te krijgen dat ik mijn jongens ooit naar die Zwemclub heb gestuurd . Als het is om vandaag de rechtmatige sportieve verplichtingen en engagementen van een stad zo te horen fnuiken. Of is het ook al door zo'n huurling van het ons opgelegde Grote Succesverhaal? Ien Ronse ees dat iet.

Zen-60.
(Mijn Dwarsboek over Ronse)