10 januari 2015

TUUPE VUIR RONSE


06 januari 2015

STUDIO RONSE

UNEXPECTED VISITORS IN HET MUZIEKBOS



FAUVE FROM RONSE
ON HER WAY
TO THE MUSIC


So tell everyone that
there's hope
in your heart
Tell everyone or
it will tear you apart
The end of Christmas day,
when there's nothing
left to say
The years go by
so fast,
let's hope the next
beats the last...

05 januari 2015

ADIEU BULLEBAK



In een van mijn vorige levens was ik politiek huurling. Ik schaam me diep en vraag verschoning daarvoor. Als puber had ik al plastic voetballekes gesmeten vanuit een autokaravaan voor Jan Verroken, splitser van Leuven en god des huizes bij ons op de Steenbrugge.

We waren hevige tsjeven. De weldaden van de CVP-staat galmden uit loeiharde luidsprekers aan de voorgevel. Al spoorden mijn drie oudere broers gauw in diverse andere richtingen die ze me ’s avonds in hun kamers probeerden aan te prijzen. De ene onder het borstbeeld van Gwiedo Gezelle. De andere onder de foto van Jacques Brel. De derde onder een poster van Ursula Andress, uit het Franse mannenblad 'Lui'. Jan Verroken was echter de god van de familie. Zodus: om de zoveel jaar met de autokaravaan door de Vlaamse Ardennen. Dat tekent een mens. Lange tijd later krijg ik een telefoon uit het Oudenaardse. Ik was toen al een tijd aan de slag als vertaler voor het Brussels zakenblad ‘Belgian Business’.

'Kleejnen, ’t es hier Lieven Santens. Moet 'n kir bij mij kommen.'
'Ik verkuupe k'ik gien peignoirs', werp ik op. 'Veur waten est te doen, te?'

Ik probeer me op zijn golflenge te houden, in zijn Oudenaards idioom te blijven. Al is, zoals hierboven blijken mag, mijn Ouwnords veel minder dan mijn Ronsies.

'Komde of komde nie? 'k Moe't weten. ‘k Hee ui nuudeg.'

'Ge moet in uw leven tenminste alles een keer meemaken', zegt me een van mijn broers. (Die van dat Frans mannenblad). Dus rij ik naar ‘de febrieke’ van 'Badstoffen Santens'. Hij wacht er mij op. Languit achteruit leunend. Twee telefoons tegen de oren. De voeten over de desk. Zijn 'plastron' deerlijk gekreukt en gekarteld, als was hij peetje Reddy Kilowatt. Brede smile. Dallas 't Ouwnorde.

'Ik wille k'ik mij in de polletiek smijten'.
‘Proficiat’, zeg ik. 'Hoewel…’

Hij luistert niet. Eendimensionaal gesprek.

'Ik moe duust stemmen he’n. Gij moet mij doar bij helpen.'
'Jamaar', probeer ik te placeren.

De grote gedrevenheid van Verroken indachtig. Ik was een insider bij de Verrokens. Bracht ooit zomervakanties door in Jan en zijn Mènneke hun caravan in Oostduinkerke. Jan Verroken kwam er ’s avonds boven mij in de hangmat hangen. Tussen de lange parlementaire séances door.

'Jamaar', werp ik op. 'Wat zijn uw ideeën over politiek?'

'Ideeën? Es da nuedeg?
''k Hen eikik gien ideeën!'
'Over de politiek to' niet!'
‘Ik moe zuust moar duust stemmen he’n!'
'Tons benne’k zekerst vaan mijnen zetel.'


Ik zeg dat ik hem zal bellen. Nieuwe afspraak paar dagen later.

'Bon', zeg ik, 'Dan doen we het maar zonder ideeën. Zetten we alles in op uw achternaam.'

Lieven Santens:
Zijn naam
staat borg
voor uw stem.


‘Zjeniaal!’ schreeuwt hij. Geeft mij een dreun op mijn tennis-elleboog.
‘Godverdomme, Steef! Godverdomme jongene! Dat est! Naturleuk!’.

Drie weken lang huur ik alle streekbladen paginavullend voor hem af. De Streekkrant. AZ en Het Weekblad der Vlaamse Ardennen. Met erin die ene boodschap onder dat breed lachend smoelwezen van hem. Bullebak maar veeleer sympathiek. Op de verkiezingszondag rij ik naar de Katholieke Kring ’t Ouwnorde. Benieuwd of het werkte.

'Het es in de bozze van mijnen peignoir!'
'Mee mijn twie vingerst in de neuze!'
'Duustvierhonderd kiezerst! En noog ’n sjieke over!'


'Voilà', zeg ik. Tegen het cafégebulder op.

'Je wou er duust. En zonder ideeën.'.

Hij wordt schepen. Van sport, denk ik. En zes jaar later voor twaalf jaar burgemeester van Oudenaarde. Mijn geloof in de politiek verdwijnt hierna voor jaren in de diepvries. De collaterale schade is - tot op vandaag - niet te overzien. Wie me later nog aanspreekt als potentieel gangmaker, stuur ik steevast wandelen. Nu worden daar vette carrières op gebouwd. Wordt er geswitcht van het ene naar het andere. Kan je er zelfs Kamervoorzitter mee worden.

Adieu bullebak. Adieu sympathiek smoelwezen. Adieu Lieven. Het leven is als een golfballeke. Op een dag verdwijn je zelf in het gaatje. Rust er in vrede.

EEN SCHEPEN KOST DRIE LEEFLONERS



RUDI BOUDRINGHIEN:
ALS SCHEPEN VAN RONSE
KRIJG IK MAANDELIJKS
2.409 EURO


Alvast voor de liberale Ronsese schepen van Openbare werken Rudi Boudringhien zijn transparantie van bestuur en respect voor freedom of speech geen ijdele begrippen. Schepen Boudringhien gaat bij deze de petite histoire van Ronse in als de eerste schepen die er rond voor uitkomt wat hij maandelijks zelf van de Ronsese belastingbetaler krijgt. Voor de volledigheid: schepen Boudringhien nam verlof zonder wedde bij zijn privéjob om zijn ambt als Ronsese schepen op te nemen.

Schrijft me Rudi Boudringhien, in een correcte reactie op mijn opiniestuk (zie hieronder) over de drastische stijging van de algemene gemeentelijke heffing die vanaf 2015 elke Ronsenaar 190 euro jaarlijks uit de zakken schudt:

‘Ik verdien 2409 euro per maand als schepen van Openbare Werken. Daarnaast ben ik ook beheerder GASELWEST. Daar krijg ik in totaal 880 euro voor op jaarbasis’.

Een voorbeeld van openheid dat, behalve alle lof, navolging verdient bij de ietwat minder transparante collega’s van Boudringhien binnen het college. Niet in het minst over hetgeen ze zelf daarnaast (als alreeds billijk bezoldigden) ook nog eens van onder meer de eigen Ronsese - sociale (!) woonmaatschappij 'De Nieuwe Haard' - als vet toemaatje krijgen. Bovenop hun schepensalaris.



Het hindert hen blijkbaar niet om ook de minstbedeelden van Ronse meer te laten afdokken voor de algemene gemeentelijke heffing . In Ronse wordt bovendien de - globale - financiële steun voor leefloners met 15 percent teruggeschroefd. Die daling van het globale kostenplaatje voor leefloners komt er door ( een overigens terecht) grondig onderzoek van elk individueel dossier. Dit om elke vorm van misbruik tegen te gaan. Dat klinkt alvast correct en flink. Maar onder het stoere verhaal van zorgzaam bestuur schuilt tegelijk een veel minder spaarzame realiteit als het om de eigen cumulaties plus schepenverloning gaat.

Een alleenstaande leefloner trekt volgens de jongst beschikbare cijfers 817,36 euro per maand. Eén schepen kost ons als Ronsenaars maandelijks in zijn eentje dus op zijn minst drie leefloners. Minimaal: zonder de diverse bijkomende schnabbelmandaten alhier en aldaar welteverstaan. Boudringhien heeft er maar één, Gaselwest. Er zijn er in het college die daar lang niet genoeg aan hebben. En zichzelf verheffen tot het equivalent van een hele stoet leefloners...

Wanneer de Ronsenaar voortaan zijn 190 euro gemeentelijke heffing afdokt, bovenop zijn dure Diftar-afrekening voor huisvuil, zijn bijdrage voor het stinkduur recyclagepark en zijn gemeentelijke opcentiemen, zal hij dit alles toedekken met de mantel der liefde voor deze stad. Leve de koning (der Bommels)! Handen af van onze (kerst) kribbe!



Als dit bestuur echt nog enigszins de schijn van geloofwaardigheid omtrent de zogenaamde 'sociale bekommernis' en de initiële engagementen terzake - in het Sociaal Centrum nog wel - overeind wil houden, kan het misschien beginnen met het 'terugschroeven' van de eigen royale vergoeding gelinkt aan het schepenambt en OCMW-voorzitterschap. Laat ons zeggen met ... pakweg 15 percent. Zoals de leefloners van deze stad nu een na een worden 'uitgezuiverd'.



En dan is het minste wat van hen wordt verwacht om de stadskas een boost te geven dat ze al die overbodige en hemeltergende cumulatievergoedingen en nutteloze zitjes bij de genoemde intercommunales en communales doorstorten aan de stadkas. Dàt zou pas een keer een bewijs zijn van hun zo belangeloos groot engagement voor de stad.



Oh ja, bij wijze van klantvriendelijkheid gaan de nu al bijzonder irritante constante controles gevolgd door parkeerpestboetes voor de Ronsese winkelklanten ook nog een keer omhoog. Dagboete: van 15 naar 20 euro. 'Ronse Uw Winkelstad' De stad met groene- pardon-lange vingers.