12 januari 2015

VINTAGE VRIJHEID



HOREN ZIEN EN SCHRIJVEN

Complete chaos onder de Sint-Hermeskerk door het nergens vooraf gesignaleerd noch degelijk omgeleid afsluiten van de Watermolenstraat in volle spits. Het is de zoveelste illustratie van non-beleid qua mobiliteit. Hoe de ego-politiek de voeling mist met het werkelijke leven van alledag in Ronse. Honderden ouders en werknemers aldus de chaos in sturen. Een busje radeloze kinderen met een beperking niet eens vlot ter bestemming laten rijden. De bestuurster de woestijn in sturen. Je zou denken dat er over nagedacht is om het - op zo'n zotte maandagmorgen - zo gek te krijgen.



Goed bezig zijn ze. Ondertussen wel via Facebook populistisch (van 'knullig' gesproken) de Ronsenaars oproepen om graffiti-vandalisme te verklikken. Als onderdeel van een promotieplan voor de Grote Prijs voor Graffiti allicht. De vanzelfsprekende en gezonde assertiviteit van de Ronsenaar daarmee tegelijk onderschattend en inpalmend tot profilering van zichzelf om tussendoor een iets te populaire concurrent een hak te zetten. Het zijn de symptomen van de nieuwe Ronsese mediageile ego-politiek die, na de solonummers bij de Ronsese socialisten, nu ook de CD&V meesleurt in een interne personenstrijd die de partij uitholt en in de stuurloosheid duwt richting populisme en grimmige verkilling.



De vele mooie privé-initiatieven in Ponettestraat, Peperstraat, Oude Sint-Martinus of aan de voormalige verpleegstersschool moeten daarbij dienen als schaamlapjes voor een schijnpolitiek die qua cohesie en visie compleet faalt. Onder meer in de kinderopvang (20 percent achterstand op de normaal gewenste capaciteit) plus behalve tergend lange wachttijden torenhoge betaalregels in armtierige containers voor de – langer werkende! - jonge ouders met ingeperkt tijdkrediet. Onbetaalbaar afvalbeleid ook. Schaamteloze graaicultuur met diverse (inter)gemeentelijke cumuls in tijden van besparingen en verhogingen: onder meer de algemene gemeentelijke heffing voor elke Ronsenaar (van 150 naar 190 euro).

Dit alles, deze twee maten en twee gewichten-politiek, maskert een dominante hunker naar de eigen stoere profilering. De N-VA achterna, met een slechte halfslachtige kopie van het succesvolle origineel. De gecumuleerde dagelijkse egotrips verdringen aldus gaandeweg het grote mooie verhaal van visie en strategisch plan met de groene vingers weet je wel. Naar de Missing Link en het stort van Louise jawel. Weg walsen ook van de benevole doe-mensen voor huurlingen uit Oudenaarde en erger. Zie Ronse Op Scène. Na het gratis verhaal met de sossen nu gretig mee op de kar van parkeer-grimmigheden en verkilling alom. Eerst pronken met het TIO3. Nu doen alsof men er toen niet bij was en mee tekende voor torenhoge schuld. 'De sossen hebben het gedaan' werkt niet als mantra voor CD&V Ronse. Vanwege te lang samen bestuurd.

NOUS SOMMES TOUS
DES WIETIES
BEHALVE U EN IK




De Ronsenaars worden daar niet beter van. En de CD&V zelf al helemaal niet. Al zal de oude beleidspartij van Ronse op haar nieuwjaarsbrunch in aanwezigheid van nationaal voorzitter Wouter Beke in de 'Passage' van de gerenoveerde Oude Sint-Martens ongetwijfeld alweer de grote eensgezindheid en helemaal niks aan de hand prediken. Het systematisch doodzwijgen en verdoezelen van de problemen (de partij krijgt er dra nog andere wanneer Groen weer losgekoppeld wordt en de zetel van 'mobiliteitsschepen' Wouter Stockman alweer een bijkomende machtsstrijd oplevert), het banaliseren en negeren van kritiek is een kadaverdiscipline waarin ze met zijn allen van ouds schitteren. Alles in de mouw, glimlach op de lippen. Remember de ontoelaatbare, nooit (openlijk) toegegeven belangenvermenging in eigen rangen tijdens de vorige bestuursperiode.



De waarheid is: ze gunnen mekaar het licht in de ogen niet. Ze vrezen elkaars populariteit als was het de windbuilenpest in eigen rangen. Maar je kan één Ronsenaar misschien een keer voor de gek houden, echter niet alle Ronsenaars de hele tijd door. Nous sommes tous des wieties... Behalve u en ik. De CD&V Ronse is vandaag meer dan ooit te herleiden tot één man : Luc Dupont. Bijna schrijf ik her-lijden. De sterkte van Dupont als Ronsese burgemeester (afwezig op de sociale media waar vandaag de strijd steeds meer gestreden wordt ) verhult echter meer dan ooit de zwakte van zijn partij-companen in het college. Die slagen er maar niet in om hun eigen egotrip ondergeschikt te maken aan het partijbelang. Laat staan het algemeen belang van de Ronsenaars. Een partij op drift is het aldus geworden. Zonder vrouwelijk stemmenkanon bovendien. Sinds de verdwijntruc met Agnes om eenieder zijn schepenstoeltje (2.409 euro per maand) te gunnen.


Op minder dan vier jaar van de verkiezingen is de CD&V Ronse doodziek aan de persoonlijke ambities in de strijd om de opvolging van Luc Dupont. De onderlinge strijd spitst zich steeds meer toe op de oplaaiende rivaliteit tussen de gedoodverfde opvolger van Luc Dupont eerste schepen Jan Foulon en de 'irritant' populaire nieuwe ‘Keizer van Ronse’ Ignace Michaux. Waarbij de voor jaren gebeitelde Joris Vandenhoucke, die zich lang afzijdig probeerde te houden, steeds meer de kaart van Jan Foulon lijkt te trekken. De kracht van wederzijdse verlamming zorgt hierbij ook voor de eerste blunders. Sport & Cultuur: geen evidente mix zo te zien. Veeleer knullig gekrabbel.



Bij de N-VA, waar zich ondertussen een opvallend minzame toenadering voltrekt tussen Erik Tack, (de oude gezworen vijand van Luc Dupont) en de zelfverklaarde ‘niet-etnische’ Vlaams-nationalisten van Ronse, incluis de overgelopen vroegere Vlaams Behang-verzuurden, worden ze ondertussen van deze hevige interne CD&V-strijd slapend rijk aan kiezersvermogen. Temeer dat de sympathieke stuntman Aaron Demeulemeester aardig op weg is om bij een snelgroeiende schare jonge fans de schepen van evenementen en ongekroonde keizer der Bommels Ignace Michaux op diens eenzame hoogte een koekje van eigen deeg te serveren.

Zoals CD&V Ronse nu bezig is, rolt ze aldus zelf - de woordkeuze is niet toevallig - de rode loper uit voor N-VA-schepen, OCMW-voorzitter en potentieel burgemeester Wim Vandevelde. Tenzij de CD&V de komst van nationaal voorzitter Wouter Beke aangrijpt om - achter de schermen dat spreekt - klare wijn te schenken in de opvolging van Dupont. Keuze voor het verguisde en verweesde middenveld incluis. Zo dat ze de collaterale schade in deze eindeloze kroniek van een nooit aangekondigde opvolging eindelijk terdege inschat en inperkt.

Vintage Vrijheid. De Ronsenaar(s) hier en nu.