12 februari 2015

DE RONSENAARS HIER EN NU

DE CONVERGERENDE
BELANGEN VAN
BURGERVADER LUC DUPONT




Werd met de uitstap van Ronse uit de ziekenhuisfusie Aurora - met Oudenaarde en UZ Gent- ja dan neen het algemeen belang van de Ronsenaars gediend? Werd toen stiekem een hidden agenda gevolgd, gestuurd door de 'lobby' van Hogerlucht? Volgens de vakbonden neemt burgemeester Luc Dupont in elk geval een loopje met de waarheid als hij volhoudt ‘dat Ronse uit de fusie stapte omdat UZ Gent de fusie had opgeblazen’. Zoveel is inmiddels duidelijk, het blijkt uit alle verslaggeving terzake: het was wel degelijk Ronse die de stekker uit de fusie trok. Voorbij dat vormelijke welles nietes is het echter de vraag: waarom?

Als de vakbonden het nu hebben over ‘gulle geschenken die toen werden uitgedeeld’ bedoelen ze de overdracht van 94 bedden naar Hogerlucht. De tegenwaarde van 1 ziekenhuisbed schat de vakbond op iets meer dan 75.000 euro. In totaal ruim 7 miljoen euro.Maar er is meer. Aurora had jaarlijks tekorten zoals alle andere ziekenhuizen. Volgens verklaringen van Guy Hove, de voorzitter van de beheerraad van ‘Aurora’ waren er evenwel saneringen doorgevoerd die de tekorten in 2002 deden dalen. Bovendien was de bezettingsgraad hoger dan ooit. Volgens de nieuwe financieringswet die in voege zou gaan vanaf 1 juli 2002 zou Aurora bovendien een jaarlijkse bijkomende subsidie krijgen 2.375 miljoen euro per jaar. Daardoor zouden de tekorten worden weggewerkt vanaf 2003. Daarom diende echter de personeelsoverdracht te worden gerealiseerd voor 1 juli 2002. Het betekende dat het personeel dat toen naar Aurora werd overgedragen deels terug diende te worden overgedragen van Oudenaarde naar Ronse. Meer dan 240 man aan gemiddelde kostprijs van 55.000 euro per jaar per man...

Van oude koeien en ezels...



De fusie met Oudenaarde en UZ Gent was tot stand gekomen omdat ziekenhuizen met 150 bedden toen gedoemd waren om te verdwijnen. Campus Ronse diende met andere woorden een initiatief te nemen om verder te blijven bestaan.

Zeggen de vakbonden: ‘Had men tijdens de fusie op een correcte manier de belangen van de stad Ronse verdedigd, dan bestond het Aurora AV Ziekenhuis nog. Vandaag runt Oudenaarde met ondersteuning van UZ Gent een ziekenhuis dat zelf bedruipend is en verder van de nieuwe financiering geniet. Was Ronse in die fusie gebleven, dan was de belastingbetaler al jaren verlost geweest van de financiële put die nu nog 20 jaar zal moeten worden gevuld.'

‘Wie werd hier beter van?’ zo vraagt het vakbondsfront zich af. Het personeel alvast duidelijk niet. ‘Burgemeester Dupont verwijt ons dat wij oude koeien uit de gracht halen. Wel moeten we de ezels verder betalen die ervoor hebben gezorgd dat de dure koe (lees de ontbinding van de fusie) hier vandaag in Ronse nog verder rondloopt en dit nog 20 jaar zal doen’.

Van bidsprinkhanen en managers



Tenzij Luc Dupont zich na deze harde vakbondsretoriek geroepen voelt vooralsnog zelf te antwoorden op de concrete vraag die ik hem in deze blog vorige week stelde - werd toen het algemeen belang van de Ronsenaars gediend? - dringen zich in deze discussie een paar voorlopige conclusies op.

De kliniek van Hogerlucht zelf werd alleszins niet slechter van de fusie-uitstap. Voor de Ronsenaars is dat vandaag zowel qua zorgcomfort als tewerkstelling in Ronse een meerwaarde.

De vraag is echter welke prijs we als Ronsenaars allemaal samen betalen voor die gedeelde meerwaarde. En of het betrokken stadspersoneel hiervoor inderdaad een dubbele prijs betaalt.

Er zal nooit kunnen worden beweerd en noch minder bewezen dat er toen een hidden agenda (gestuurd vanuit de Klinieklobby) onder de fusie-uitstap heeft gezeten. Maar dat die uitstap volkomen convergeerde met de Hogerluchtse belangen, staat buiten kijf.

Door het algemeen belang van de Ronsenaars te dienen tegenover de oplopende schuldenberg uit het verleden, de Ronsese tewerkstelling en zorgcomfort voor de zieke Ronsenaars ter plekke, heeft Luc Dupont - objectief gezien- de belangen van alle Ronsenaars gediend. Tegelijk kwam dat Hogerlucht goed uit.

God zal hem lonen, voor zoveel Inzicht. Of de logebroeders van Ronse tot UZ-Gent én, los hiervan, de vakbonden van het stadspersoneel die zich in deze spelletjes koud gepakt voelen dat ook zo bekijken, valt zeer te betwijfelen. Of het daarom meteen tot een echte clash en staking komt, valt nog te bezien.

Zo’n staking zou immers het zo voorbeeldig spaarzaam bestuur van goede huisvader-burgervader Dupont en zijn zo vlijtige nieuwe zeer macht-alleen-genegen acolieten van de N-VA (ze wilden Zuster Magdaleen zelfs helemaal op hun lijst, remember) niet eens zo slecht uitkomen. De N-VA-bestuurspartner - in alles zoveel beter dan de vermaledijde sossen nietwaar - gedraagt zich met de Duponts, Foulons en Abderrahims van deze wereld (nu met troostmandaatje bij de intercommunale Solva), als de vlijtige bidsprinkhaan. Peuzelt straks de partner op, na de liefde.

Bashen van de sossen, weg dat middenveld
leve de sociale kaalslag gelijk in de bossen:
profiteurs en plebejers zijn't...




Een staking van het stadspersoneel? Joepie, kan er lekker nog wat extra bespaard worden uit de stadskassa. En tegelijk iets minder uit de oorlogsschat van de vakbonden. Maar ach, die vakbonden, dat plebs...dat middenveld. 'Laat Ronse niet links liggen'... Bashen van de sossen en kaalslag van het middenveld. Gelijk de bomen van 't Muziekbos. We gaan hier toch niet e-mo-tio-neel gaan inleven zeker?

De Ronsenaar al dan niet behorend tot het stadspersoneel, kijkt ernaar. Betaalt zijn straks onrechtvaardig verhoogde Algemene Heffing. Wordt op diverse manieren met killige gas-en overijverige parkeerboetes in de zakken gezeten. Dit alles in afwachting van echte transparantie van bestuur ver van alle echte of vermeende hidden agenda’s en lobby-maneuvers in de schaduw. Transparantie? Goed gij. De Ronsenaar kan er nog lang op wachten. Terwijl hij ondertussen als inwoner van Ronse zelf de kaas van zijn boterham hoort te sparen, zullen zij maar wat gaan uitpakken met hun vette cumuls, hun 3000 en meer maandelijkse euro's die ze van ons, Ronsenaars tuupe krijgen voor hun zo helder en zorgzaam bestuur.



Transparantie? No way. Wie arm is in het nieuwe affairistische Vlaanderen van de zelfverklaarde managers en zoveel betere rentmeesters, die heeft daar natuurlijk zelf de schuld aan. Die zit trouwens toch maar hele dagen op café. Profiteurs en plebejers...



Als Jan Foulon en Joris Vandenhoucke vandaag nog volhouden dat ze staan voor het middenveld en Wouter Stockman voor wat eens een gedeelde Ronsese droom van Groen was, dan maken ze zich gaandeweg in de greep van de N-VA medeplichtig aan schuldig verzuim tegenover dat middenveld en de gewone man en vrouw van Ronse. Hun echte achterban, totnogtoe. Het zal hen op een dag zuur opbreken. The winner takes it all. And the winner is...

10 februari 2015

STUDIO RONSE

THE AFTERMOVIE



Met dank aan Icarus Projects.

09 februari 2015

BRIEFGEHEIMEN

STRACCIATELLA OVER MIJN HAND



Het was hoogzomer. We zaten met onze ‘nalatenschap’ hier samen in de tuin te genieten van een ijsje onder de plataan. Je belde me op uit New York. Of ik je leven wou optekenen om het te boek te stellen. Je had nog eens grondig alle stories over jou herlezen en was daarbij tot de conclusie gekomen dat ik je man was. En hoeveel moest het kosten. Je vraag overdonderde me. De stracciatella gleed ervan over mijn hand. Telefoneren en ijs likken, moeilijke oefening.

Het was al zo lang geleden. Een dag uit een van mijn negen journalistieke levens die ik niet gauw vergeten zou. Het klikte toen meteen. Eerst op het kantoor van je platenmaatschappij in Antwerpen. Dan in jouw Italiaans restaurant. Vervolgens toonde je me fier het kloostergebouw dat je net gekocht had. Die twee minuten en vierendertig seconden gewijd aan jouw liefde voor (de fictieve) Marina hadden je wereldberoemd en schatrijk gemaakt.

Zoals ik het toen vooral constateerde bij de allergrootsten op mijn journalistieke schrijftocht (Toots, Adamo, Montand) bleek jij de eenvoud zelve. Geen kapsones. Je zat toen aan driehonderd versies van Marina. Inmiddels zijn het er alweer een veelvoud van driehonderd. En het houdt maar niet op. Ik klik op Spotify, zoek er naar Chico & The Gypsies en jawel: Marina. In alle continenten. In alle genres. Overheen alle beat-en andere generaties.



Ik zei dat ik er moest over nadenken, dat ik me alvast vereerd voelde door de motivering van je verzoek. Dat ik hoe dan ook altijd mijn eigen dwarse schrijfplan volg. Wars van trends, modes, hypes en andere aanlokkelijke opdrachten die mijn wegen kruisen of kruisigen. Ik schrijf en drijf op eigenzinnige koppigheid, op onderling vertrouwen en vriendschap. Je zou me terugbellen. Na die optredens in New York.

Wat je ook deed. En of ik had nagedacht. Ik stelde je voor dat je je leven eerst spontaan vertellen zou aan een dierbare. Ik suggereerde je vrouw Rosie, germaniste. Misschien kon ze het zelf allemaal opschrijven? Dat vond je geen slecht idee: op voorwaarde dat ik zou fungeren als haar eindredacteur. En hoeveel het moest kosten? Je vraag irriteerde me lichtelijk. De uitgeverijwereld werkt op auteursrecht en (schaarse) percenten. Een vast bedrag lag moeilijk. Je begreep het. Je vertelde Rosie je verhaal. Ze stuurde me de eerste vijftig bladzijden. Ik ging er grondig door. Het bleef hoog zomeren. But first things first want tikken en stracciatella likken: een al even moeilijke oefening. Ik zette de tekst geduldig op poten en stuurde hem terug. Iedereen tevreden, zo te lezen in het mailverkeer daaromtrent.

In de aanloop naar de aangekondigde verfilming door Stijn baron Coninx, kwam Uitgeverij Lannoo er echter tussen walsen met, zo zei je het, een steraanbieding voor een package-deal: eindredactie incluis. Je vond het vervelend, vroeg wat het al geleverde werk kosten moest. Ik zei: niks graag gedaan beschouw het als een vriendendienst. Een jaar later doorbladerde ik jouw boek in een boekhandel tijdens het jaarlijks weekje Koksijde. In het voorwoord maak je allusie op mijn tip. Waarvoor dank. Even goede maats. (Australian Stracciatella plus vanille aan de Zeelaan, met zicht op zomertennis).



Ik heb het je nooit gezegd, als journalist lag dat moeilijk: ik was dus altijd al een fan. Maar mijn respect voor jouw parcours is na het zien van die film alleen maar nog groter geworden. Nu begrijp ik ook beter jouw hardnekkigheid omtrent zaken en geldelijke deals. Als ik zie hoe ze je wilden beletten om mooie muziek te maken. Hoe ze je niet eens een beroepskaart gunden. Hoe ze je als goedkope werkkracht het liefst de mijn in wilden... dan gun ik het je allemaal van harte. De glorie en het geld. De mooiste green van Portugal. De leukste stek van Mougins. Ik moet je wat verklappen. Als ik hier in mijn schrijfhokje wat wil loskomen van mijn ‘schrijfsels’ neem ik mijn mondharmonica, blaas ik jouw Marina en voel ik de schoonheid die je in dat liedje legde.

De film heeft me geraakt. Hoe je je eigen weg gaat en toch je familie helpen wil. De relatie tot je papa heeft me daarbij bijzonder ontroerd. Ook hoe je op je Vespa met je makkers knokt voor Marina als niemand er van wil omdat het niet rockt en zogezegd tegen de tijdsgeest ingaat . Marina is veel meer dan dat: het is tijdloos. Hun gezeik over trends herken ik trouwens goed als auteur. Wie nu geen kookboeken schrijft of thrillers, kan het schudden in die wereld van package deals en promotiemolens.

Gisteren heb ik naar Martin Heylen gekeken op Vier, in herhaling. Hoe hij op prachtige wijze Matteo Simone, de hoofdrolspeler in ‘Marina’ in beeld bracht. Eerst met zijn pa en bompa op een kanon in diens eigen Noord-Italië. Dan in jouw zonnige Calabria.

In die oprechte betrokkenheid van klasbak Matteo herkende ik jouw parcours, beste Rocco. Dat van de jongen die er zichzelf uit sleutelt en tokkelt puur op talent en gevoel. Emotionele intelligentie en kunst. De jongen die zijn accordeon verkoopt om ‘la mamma’ aan wat geld voor de huur te helpen, als papa koud wandelen wordt gestuurd door de genadeloze geldwolven van mijnbaronnen. Zoiets tekent een mens. En, in jouw geval: sterkt hem voor het leven.

Ik vind het fijn van je dat je toen, na al die jaren, aan die jongen onder zijn plataan in Ronse terugdacht om dat uitzonderlijk leven van jou neer te schrijven. Maar het had niet beter gekund zoals het nu allemaal is gegaan. Het ga je goed! Blijf nog lang tokkelen.

Aan Rocco Granata. Levende legende.