18 februari 2015

BRIEFGEHEIMEN

SORRY VOOR MAURIZIO
ZIJN BLINKENDE VELO




Putain Criq, v’la que t’es mort
mi j’suis pas d’accord .


Wat er van jou op mijn netvlies gebrand zit? Hoe ik in Chambéry met Paul Van Himst, je pr-man in die dagen, je hotelkamer binnen stap. Het is dan net voor de start van het WK. Hoe je soigneur het spuitje eerst even in de lucht uitprobeert, dan razendsnel in je blote bil prikt. Hoe ik je beroepshalve vraag ‘c’est quoi ça Criq?’ Hoe je me, met dat heerlijk Waals accentje van jou, toelacht:‘t’inquiète c’est du fer...' Als journalist zie ik in die jaren baxters ( in Italië, vooravond Milaan- San Remo), spuiten, plastic zakken vol ‘vitaminen’. Teveel om nog argeloos van koers te houden zoals in de wonderjaren met Nini op de tribune, hier wat verderop aan de Glorieuxlaan. Net niet genoeg om er - als verslaggever - wat mee aan te vangen. Schrijven zonder bewijzen, daar hangen in dat milieu dure claims aan voor krantenuitgevers. Zal ik er dus maar van uitgaan dat ze klopten, de voorgekauwde verhalen van ijzer in je bil en ‘koninginnebrei’ waarmee sportdirecteur Berten De Kimpe zijn ‘jongentsies prepareerde’.

Een ander beeld van jou hou ik over aan je beste Tour. De hele dag zat ik naast Jefke Braekeveldt achter je aan onderweg naar de top van Alpe D’Huez. Onmenselijk warm. Onmenselijk hard. Krakende knoken. Krakende kettingen. Knallende drinkbussen. Haarspeldbochten. Duizelingwekkende afdalingen.

Dan dat beeld van jou hier in Ronse zelf natuurlijk. De foto die de wereld rondging. Ik ben je in de weken ervoor gaan opzoeken in Deux Acren. Je vertelde me hoe je de druk voelde en eigenlijk alles te verliezen had als gedoodverfde kandidaat-winnaar met een parcours op maat. Verliezen was geen optie. In Ronse, geboortestad van je sponsor Robert Depoortere en van burgemeester-organisator Orphale Crucke, je advocaat. Het ging dus mis. Hoe je daar als een hoopje ellende naast me zit net na de ram(p)koers, in de Ford van Noêl Vergucht. De langste rit van je leven, van boven de Kruissens naar de Ommegang ten huize Crucke.

De rest wordt uitgebreid naverteld in ‘De Vloek van Ronse’. Je verbittering omdat het allemaal niks gegeven had, integendeel. Er waren nog kosten bovenop. Je had onbetaalde premies tegoed. Dat laatste zei je me zo langs je neus weg in de Gentse Forelstraat, bij een inschrijving voor De Omloop Het Volk. Je was dan zelf al sportdirecteur. Ronse zou een donkere bladzijde van je levensverhaal worden. Geen titel, wel eeuwige roem zoals voor Rik Van Looy en (evenwel mèt slagschaduw) voor Benoni Beheyt.

‘Ronse dat is daar altijd elektriek’ zegt Eddy Planckaert daar mooi over. Eddy die zelf drie ronden voor het einde zijn laatste kruit verschiet in een onvergetelijke rush boven de Kruissens. Die al weet dat ‘het op is’ en toch nog eens alles uit de kast haalt. Kwestie van Eddy! Eddy! Eddy! te horen uit duizend kelen. Dan naar af, in de ADR-bus.



Weet je Criq, een paar jaar geleden kwam Maurizio Fondriest hier op het stadhuis zijn kampioenenvelo 'Fondriest Renaix' afgegeven. Hij hangt nu te blinken bovenop de kast (de velo dus), in het kantoor van de schepen van sport. Ik vroeg Fondriest toen of het wat hem betreft een gelukstreffer was geweest, die wereldtitel in Ronse. Niet dus. Terwijl Eddy zijn ding deed, had Fondriest jou nog eens grondig getest op de Kruissens. In de laatste kilometers lag hij de hele tijd op vinkenslag vanop de tweede linie. Ideale uitvalsbasis voor de finale sprong. Was er dan al zeker van dat niemand hem kloppen kon. Met of zonder 'De vloek van Ronse' had de beste hoe dan ook gewonnen. Dixit Maurizio. Illusie of trots? Wie zal het zeggen? Magere troost voor jou hoe dan ook. Maar net zoals Maurizio zich verongelijkt voelt omdat weinigen hem beschouwen als de ware wereldkampioen van Ronse, zat jij er mee dat je te weinig erkend werd als wereldkampioen van … Montjuich .

Vandaag hou ik als allermooiste beeld van jou die zomer toen je hier in Ronse, bij het begin van je carrière heel relaxed in bermuda en t-shirt door het Bruulpark kwam gefietst onderweg naar de kleedkamer voor het wielercriterium hier voor de deur. Vrijwel anoniem nog. Een en al glimlach. Stralend van zelfvertrouwen. Een jonge god. Genietend van je eerste gekrabbelde handtekeningen aan de broekjes om je heen. Da waas schuune, zeggen wij hier in Ronse. Rust nu in vrede, champion. Voor ons Ronsenaars is en blijft er maar één winnaar. Die met de fiets aan de hand, de arm omhoog. Sorry voor Maurizio zijn velo ten stadhuize.

Aan Criq. Wereldkampioen van Montjuich.

STUDIO RONSE

ADIEU CRIQ



17 februari 2015

GO CLEMENTINE, GO!



Dan worden we – Geert Desmytere, Koen Lauwereyns en ondergetekende - in onze volle schrijfrituelen extra onder druk gezet door overijverige Facebookies omtrent de nieuwe Tavi die er volgens Het Nieuwsblad in 2017 komt (correct) en volgens Het Laatste Nieuws een jaar later. En nu dit weer. Beslissen we prompt om het deze keer zonder inbreng van Ronsese politiekers te stellen (vanwege overdosis profilering) of ‘Clementine de kommeire’ out zich deze week in alle Ronsese bussen als... de nieuwe N-VA-diva van Ronse.

Oof daa
Buirgemiester Tavi
noa sebiet
begint te zwieten
onder zien oksoos


is een vraag die ik niet kan bevestigen vanwege daartoe in het geheel niet gemachtigd door de alerte (jonge) Stichtende Président-Fondant (gelijk ne malsen Camembert) van ons Schrijfcollectief Cité Bara Productions.

Kijk met die politici zijt ge dus nooit thuis. Agneskie stapt er nog maar uit of Clementine stapt er in. Ik wil hier niet stoken. Nee zo ben ik niet. Wat Guti daarover ook voor shit moge colporteren tuupe mei zien oele . Maar was ik partijvoorzitter van pakweg de CD&V (gelukkig voor die partij voel ik me totaal niet geroepen) ik zoude nu toch al driftig beginnen in te werken op vrouwelijke kandidates in de Tavi-rolverdeling. Keuze genoeg tussen Madleenekie, Mathilde, Stanse, Tiefanie, Guti zien woaf, Marie-Claire van de Local Uniek, Eemeranse van den Doux Repos.

Oh ja vergis u daar niet in, lezer(es). Alle respect natuurlijk voor deze outing naar de politiek. En zelfs voor de keuze van Clementine ma copine. ('Osez osez Clémentine', met dank aan wijlen Alain Bashung).

Rebecca Verhellen, dat is haar naam in de rolverdeling van het ware bestaan is, zoals geheel Ronse en de N-VA maar al te goed weet de populaire dochter van wijlen de legendarische ‘Liban van de Klienen Taap an ’t Moertsie’. Ze staat - Kari beweert: ze zit- in het Gemeenschapsonderwijs. (GO!)

De immer opgewekte levensgenietster Rebecca is, als u het mij vraagt en als u het mij niet vraagt ook, haar pepaa geheel gebekt. Met er bovenop haar onveranderlijke smile. Die ze mèt logo uitdraagt, van hier in 9600 tot onder de Eiffeltoren ien Paroas.

Voafduuzend steemen
gelek Orphale Creucke
en van den ieste kier
buirgemiestereesse.
Eat this, Ignace Michaux.


Ik wens Clementine bij deze veel succes: bij de 7500 Tavi-fans van onze volgenden Tavi, welteverstaan. Bij haar nieuwe partij van De Redders van Ronse moet ze het dan zelf maar zien te redden. Ze kan trouwens zien, ‘k zeege daat en ‘k zeege niet, dat ze Ronse niet (verder) verpaupereert met een nieuwe verhoging van de algemene heffing, het leeg schudden van het stadspersoneel, het couilloneren van de goddelozen van Ronse en het privatiseren van de Crypte.

Oof ze goet hier
nogal ne kier
ne poost paken.
Copine ou pas Clementine:
gien cadeautsies.


‘Cadeautsies cadeautsies…
’t ees ôltuus ’t ieste
en ’t leeste mei aal
oore cadeautsies’.


Dat laatste is, voor alle onvervalste connoisseurs, een fraseken uit de originele revues van Valère Depauw zaliger gedachtenis. Het kan voor de nieuwste politica van Ronse misschien dienen om er, as usual bij de Redders van Ronse, de sossen mee te bashen in de verkiezingscampagne...van 2018.

GO, Clementine. GO!

16 februari 2015

STUDIO RONSE

RONSE DUIMT VOOR CRIQ