17 april 2015

BRIEFGEHEIMEN

HET GA JE GOED NEDIA,
FOREVER TRENDSETTER
VOOR EEN ECHT OPEN RONSE




Dat je een moeilijke zwangerschap achter de rug hebt. Dat je naast je job als advocate tijd wil voor je baby en je moederschap. Dat die beslissing mogelijks een definitieve breuk betekent met de politiek. De bepaald koele, nauwelijks verholen gretigheid waarmee SP. A- fractiewoordvoerder Koen Haelters je vertrek uit de Ronsese raad commentarieert zegt veel over wat er tussen de regels verzwegen wordt. Dat nu ook de nieuwste arrivage (om niet te schrijven: arrivistische ) generatie nieuwe sossen blij is dat je opstapt, hoopt dat je de plaat poetst, voor henzelf. Nadat je met je schitterende politieke entree en je smak voorkeurstemmen de gevestigde machten vanaf dag één al in de weg zat. De diverse clans. Al die woest tegen elkaar opboksende ego’s. Al diegenen ook die met hun eindeloos gewriemel de partij van de mythische staatsman Eugène Soudan na 83 jaar bestuur van Ronse in de oppositie duwen zouden. Met alle gevolgen van dien voor de verzuring van Ronse, het bashen van het middenveld, de negentiende eeuwse neo-liberalistische verpaupering, de bekrompen confrontatie.



Natuurlijk wilden ze toen best wel iemand van ‘allochtone origine’ op hun lijst. Maar dan hooguit als wervende stemmentrekker om de concurrentie zes jaar voor te zijn. Dat je echter als jonge rechtenstudente puur op eigen werfkracht voor de neus van de gouden geuzen en ouwe reuzen van Stationstraat en Malanderplein met je 665 kiezers al direct een schepenambt afdwingen zou...nee, dat hadden ze toen echt niet verwacht. Fulmineren deden ze. Razend waren ze.

Want daar zat je dan. En zoveel klasse hadden ze nooit gezien. Helemaal met dat schepenlint om. Benijd door diegenen op wiens aloude erf je sierlijk was gaan neerstrijken in dat schepenzitje vooraan. De oude clans keken naar je, wisten niet waar ze het hadden. Met allemaal hun eigen pionnen nochtans. Neergepoot op elke strategische stek in Ronse, als even vele satellieten rond de krokodillen van Het Feestpaleis en hun nazaten. En daartussen de andere zeldzame socialistische stemmentrekkers die, zoals wijlen Germain Derouck of nog voor hem Pol Van Meerhaeghe ( 'Je vous parle d'un temps que les moins de vingt ans...') hun eigen weg zochten.

Maar je werd dus schepen. Als geboren Ronsese wou je daarin vooral gewoon jezelf zijn en je mandaat invullen voor elke Ronsenaar. Veel meer dan op die gedeelde betere toekomstdroom voor iedereen werd je echter steeds linker en sluikser vastgepind als ‘die verwesterdse Tunesische’ in een snel verstrakkende Ronsese migrantengemeenschap nog wel waarin niet langer de goedmoedige textiel-Tunesiërs van papa Mohammed Gamouddi uit de late sixties Ronse kwamen kleuren.



Toen raadslid Erik Tack de afwezigheid van Luc Dupont aangreep om je met zijn etnisch statistiekendeuntje goedkoop publiek te tacklen in zijn stoet voorgekauwde cliché's op een verkiezingsdebat, zwegen de aanwezige helden van het vrije denken en ook de zogeheten betere broeders in alle talen. Geen bouwstuk, laat staan een kiezel of snelle mortelspecie voerden ze toen aan om je terechte verontwaardiging te delen. Ik wil ze hier niet verdenken van enig leedvermaak om je grote isolement toen (al ben ik inmiddels ervaringsdeskundige van hun cynische gedragingen). Maar alvast in de perceptie van hun oorverdovende stilte scheelt het toch niet veel.

Die dag beste Nedia, begreep ik dat je je toekomst in de zelfverklaarde politiek correcte kringen van Ronse voor goed achter jou had liggen. Dat je je vroege stemmensucces nooit meer evenaren zou was dan ook noch voor jou noch voor mij een verrassing. Er was binnen- en buitenhuis hard gewerkt aan die neergang. Eén man is je echter bij dit alles altijd correct door dik en dun blijven steunen. Allicht omdat hij beter dan wie ook maar al te goed wist wat er op het spel stond en wat je voor Ronse betekende: burgemeester Luc Dupont.

‘Ze liet ons weten dat ze later misschien wel weer op het politieke toneel verschijnt’, zo wil koele Koen Haelters nog kwijt over je vertrek. Waarom doet iets me daarbij denken dat hij vooral hoopt van niet?

‘Want er zijn ook nog wel andere vrouwen in de partij nietwaar?’ Natuurlijk. Schitterende vrouwen zelfs. Bekwaam. Verstandig. Oprecht geëngageerd. Daar niet van. Maar het gaat er in deze om dat het Ronsese socialisme vandaag de vertegenwoordiging van de Ronsese allochtone wereld op het stadhuis met jouw helemaal kwijt speelt. Nu wat op de foto staan pronken of meelopen in betogingen laat staan ze zelf organiseren en promoten zal daar, zowel voor de aloude als nieuwe machthebbers van de partij niks meer aan veranderen. De kroko’s hebben niet verder gekeken dan jouw schepenstoel waarvan ze dachten dat hij hen toekwam. Die van vandaag en morgen zijn daarbij verblind door de kille pretenties van de eigen ambitie.



Jouw vertrek is een groot verlies. Heel zware pech voor de droom die alle Ronsenaars van goede wil oprecht tuupe delen. De collaterale schade ervan zal de komende jaren worden opgemeten in een groeiende al dan niet kunstmatig aangezwengelde polarisatie tussen de diverse gemeenschappen van Ronse. In de sluimerende achteruitgang van de individuele én collectieve positie van de vrouw. In diverse verworvenheden van onze rechtsstaat waarvoor jij Nedia staat als jonge advocate, vrouw en mama van deze stad en deze wereld in de tijd van nu. Het ga je goed. En als je terug wil, hou je vooral niet in. Dat je nu al geschiedenis van Ronse geschreven hebt door te zijn wie je geworden bent, dat pakt niemand je ooit nog af.

Aan Nedia-Gmati Trabelsi. Eerste schepen van allochtone origine uit de geschiedenis van Ronse. Vrijgevochten democrate.