10 oktober 2015

GUTI IN 'T GRUUT LAWIJT



De meest opgemerkte steracteur gisteren was noch Mattias Schoenaerts, noch Wim Opbrouck, noch Mega Toby maar the one and only Guti uit Tavi. U ziet hem hier in de Peperstraat. Zjuust neefiest die kaare van 't gruut lawoat. De hoortest na werd hem gratis aangeboden. Het gehoorvermogen van Guti bleek geheel intact, ondanks de mega decibels. Behalve wat betreft 'de zoegenge vaan zien woaf'. Tavi, Guti en ôl zien kameroeten komen weire in twieduustzeiventiene. Ge moet noog nie reservairen. Ze moeten iesties alemoele tuupe noog repetairen.

Foto met dank aan Martial Geenens.

09 oktober 2015

IEN RONSE EE DAT IET



Na tien jaar fideel bloggen zijn we hier samen 800.000 clicks verder. Waarvoor dank, koppige lezers. Ik vond het dan ook het moment om mijn redactie bestaande uit mezelf vanmiddag te versterken met twee ervaren medewerkers. Ze gingen al meteen wat couleur locale opsnuiven aan de nieuwe CITY MARKETING PLACE m'as tu vu van Ronse-Sterk-Merk! Mag ik u bij deze Madame Muskatnuss en haar chauffeur Herr Muller presenteren. Gelieve ze overal gewillig doorgang te verlenen. Dat ze speciaal voor u kunnen natrekken of die dikke sigaar in de indrukwekkende mond van Peter Goossens, de sterrenchef van 't Hof van Cleve een Monte Christo was, dan wel een Alfa Romeo Y Giulietta.

(Foto Met dank aan Dirk Poppe).

07 oktober 2015

PASSAGES

HET ZOUTE RONSE



Ik ben gek op droomwagens. Altijd geweest. Op de legendarische ouwe Porsche 911 van mijn schoonbroer. Op de Lotus Elan, Ford Mustang en de Alpine Renault (die ik zelf wegsleepte met mijn kevertje, na de 8 Uren van Waregem) van de mythische Ronsese rallyrijder Hermès - bijgenaamd Mémès - Delbar. Gek op alle bolides van Michel Vaillant en Steve Warson zoals getekend door Jean Graton.

Met mijn competitiekart waande ik me in mijn wonderjaren de prins te rijk op de bietenwegels van Klussendal, volgde alle avonturen van de Scuderia Rothnacum op de voet, ben gewoon gek op Maserati, word omver geblazen door de schoonheid van Lamborghini. Austin Healey, Morgan. Triumph TR4 en Spitfire. MGB en Midget: ze bevolken sinds jaar en dag mijn jongensdromen.

Vrijdag komen ze langs in Ronse, de glorieuze oldtimers. Uitgerekend op een moment dat alle zorgdiensten voor Ronsenaars van wieg tot graf brutaal worden te koop gesteld aan de betonkoningen en poenscheppers van de service-zorgverstrekking. En dan nog mèt schorsingsbesluit van de gouverneur: vanwege gebrek aan openbaarheid van bestuur.



Het contrast tussen de opgefokte weelde van de langs rijdende rentekrenteventen uit Knokke Mazout en deze stad met 13 percent werklozen en 34 fier geschrapte leefloners heeft iets totally not done. Het is hoogst onkies en bijzonder confronterend voor de Ronsenaars die het knap lastig hebben om de eindjes aan mekaar te knopen. Net niet eventjes komen lachen met de miserie van de Ronsenaars en dan weer weg. Al hoeven de liefhebbers er om dit alles wat mij betreft hun auto(binnen)pretjes zeker niet voor te laten.

In tijden van elkaar
in ijltempo razendsnel
opvolgende belastingen
en heffingen
worden we bestuurd door
schaamteloze marchands
die het
echte noodlijdende Ronse
verdoezelen
met window dressing
van één dag.

Maar ik blijf een onvoorwaardelijke autofreak. Dit genoegen pakt niemand me af. Alleen die Bentley vind ik meer iets voor watjes. Heb ik mijn vriend dan ook helemaal ontraden, op het Autosalon in de zaal voor exclusieve droomwagens. Koop je een scooter, zeg ik hem. Kunnen we samen gaan toeren. Achter Toerisme-schepen Brigitte Vanhoutte aan op haar machtig mooie Moto Guzzi 750. Laat ze haar glimmend witte Alfa Spider even voor staan achter het stadhuis. Easy Rider.



Het idee voor het ommetje van de Rally des Riches naar Ronse blijkt volgens de organisator zelf ontsproten op een Midden-Oosten-reis van Staatssecretaris voor Overbodige Snoepreizen Pieter De Crem met diens adviseur de Ronsese schepen van Events Ignace Michaux. Tiens, het doet me eraan denken: op dat Brussels Autosalon voor Luxe karren zag ik Pieter De Crem staan blinken naast de nieuwste glimmende Rolls Royce. Ons kent ons. De wereld is klein, onder de groten.




'Passages'. Blogboeknotities voor hardnekkige lezers.

06 oktober 2015

BLOGNOTE

RONSESE TOPVORSER
BRENGT INTERNATIONAAL
KANKERONDERZOEK IN KAART




Barbara Vanhoecke is Ronsese, oud-leerlinge van het Mariacollege en postdoctoraal onderzoeker aan de faculteit Bio-ingenieurswetenschappen aan de Universiteit Gent. Ze studeerde er chemie en biochemie en behaalde er vervolgens een doctoraat in de Medische Wetenschappen. Ze heeft een Internationaal Marie Curie fellowship op zak waarmee ze twee jaar aan de Universiteit van Adelaide (Australie) verbleef. Ze verrichtte er onderzoek met de vermaarde Mucositis Onderzoeksgroep van Prof Dorothy Keefe. In 2014 werd ze geselecteerd om deel te nemen aan de prestigieuze Nobel Laureate Meeting in Lindau, Duitsland. Barbara is auteur van meer dan veertig wetenschappelijke publicaties en mede-uitvinder van twee patenten. Een groot deel van Barbara’s onderzoek concentreert zich op borst- en darmkanker en het onderzoek naar het milderen van bijwerkingen van kankerbehandelingen zoals chemo- en bestralingstherapie. Op dinsdagen 13, 20 en 27 oktober telkens om 20u00 in CC De Brouwerij Priesterstraat 13 brengt ze op vraag van Davidsfonds Ronse een stand van zaken omtrent de voortschrijdende verwezenlijkingen in het kankeronderzoek.

HOOG BEZOEK
VOOR DAVIDSFONDS
IN CC DE BROUWERIJ


Barbara Vanhoecke: De ‘oorlog tegen kanker’ die in Amerika in de jaren 70 met veel heisa van start ging heeft gefaald. Ook bij ons blijft het aantal nieuwe kankerpatiënten alarmerend stijgen ondanks alle preventiecampagnes en screeningsprogramma’s. Daarom moeten we ons durven afvragen hoe dit komt en of er hoop is voor de toekomst. Het antwoord ligt niet voor de hand maar door de verworven inzichten via wereldwijd baanbrekend wetenschappelijk onderzoek van de afgelopen decennia kon een deel van het complexe kluwen ontrafeld worden. Tijdens deze 3-delige lessenreeks proberen we een antwoord te geven op enkele basisvragen rond kanker. We starten met het ontkrachten van hardnekkige mythes die rond kanker bestaan opdat angstgevoelens en verkeerde beeldvorming zouden plaatsmaken voor gefundeerde hoop. In een tweede deel bespreken we de huidige behandelingsvormen en de nieuwe therapieën die in de onderzoekspijplijn zitten. In een derde deel sluiten we af met een boodschap van hoop. Wat kunnen we doen om de cijfers naar beneden te halen, zowel als individu, behandelende arts, onderzoeker en als maatschappij. We moeten beseffen dat de strijd tegen kanker enkel een kans maakt als die geruggensteund wordt door een collectief bewustzijn en een constructieve aanpak vanuit elke hoek.



Interactie met het publiek

Bij elke uiteenzetting gespreid over drie avonden wordt er telkens ruim tijd voorzien voor interactie met het publiek. Toegang: €5 per avond voor leden van het Davidsfonds en €8 per avond voor niet-leden. Bevestiging van je aanwezigheid gewenst via ronse@davidsfonds.net.

STUDIO RONSE

ZONDAG HOOTONDCROSS
VLIEG OVER HET PARCOURS


Fly over van het parcours in opbouw Hotondcross. nu zondag 11 okt.15

Posted by Hugo Deruyck on maandag 5 oktober 2015

Met dank aan Hugo Deruyck.

05 oktober 2015

PASSAGES

DE KOERSVELO
VAN JOS VANDELOO




Ik wou ‘Madame Valentine' schrijven, cérémonie des adieux vanuit het perspectief van een oude dame en de dierbaren om haar heen. Bij Manteau zegden ze me dat tederheid niet verkoopt. Of ik na ‘Zonde van Nini’ niet veeleer wou tekenen voor Het Grote Koersboek. Nee zei ik. Tederheid of niks. Ik hield vol. Madame Valentine kreeg haar verhaal en dank zij de goede Roger Bolders een nieuw leven op de planken. Een hommage aan de verzonken wereld van Valentine. Zij die dweepte met ‘Het Land van de Glimlach’, die van 'Toujours Sourire' haar vuistregel had gemaakt, dwars door alle ravages van het bestaan heen.

Jos Vandeloo, met Jef Geeraerts en Ward Ruyslinck één van de drie dino’s die het grote Manteau als een soort bedreigd literair erfgoed overeind hielden, zag zo’n koersboek best wel zitten. Jos had me verteld hoe zijn koersvelo hem in leven hield nadat zijn hart was gaan sputteren en zijn schrijversfaam ook. Dit vanwege Mooie Jonge Goden en de dingen die voorbij gaan in het literaire circus.

Met zijn voorbeeldige fietsdiscipline zette Jos me zelf aan het fietsen in en om mijn geliefd Ronse of all races. Met 16.000 de Koppenberg op zonder omver te schuiven. De Muur zonder dood te vallen. De Ballon d’Alsace. Belachelijke gemiddelden waarvoor echte freaks in een deuk gaan liggen. Want voor minder dan ‘iets met den Eddy in Canada’ krijg je ze niet meer op hun karbonvezel.

Jos Vandeloo schreef ‘De beklimming van de Mont Ventoux’. Het was lang voor de Ventoux-gekte alom en Bordeaux-Parijs met Koen Wauters en Tom Waes als fake reality. Het boek werd wat een bestseller heet, maar bleef helaas steken tussen twee cols genaamd Koers en Literatuur in. Het sterkte De Vijanden in het extra natrappen naar de bijzonder faire mens die Jos Vandeloo zelf altijd was geweest in letteren land.

Zoals ik het zelf ondervinden zou met 'La Dolce Vita' later had Jos beter kunnen weten. Geen wielerboek zal ooit beter zijn dan ‘De Renner’ van Tim Krabbé. Je kan dus maar zelf beter je eigen koppige koers volgen. Het beste wat ik daarnaast - over de ommekant van koers - gelezen heb, is een pareltje van Dimitri Verhulst over de laatste uren van Frank Vandenbroucke in Senegal. Een Ventoux van een verhaal.

Vaarwel Jos. Doe Jef en Ward de groeten.
In de afdaling voorbij De Muur.