29 oktober 2015

PASSAGES

DE LANDING VAN
DE MENS IN KOKSIJDE




Jaarlijks strijk ik er neer met mijn kleine en grote dierbaren. Ik ben bezitter van een officiële Koksijde badge. Van de mooie bib. Ze dateert uit de tijd dat wi-fi er nog een rariteit was. Elk jaar fiets ik er langs het oude afgedankt stuk vliegveld en het kanaal naar Nieuwpoort. Op zonnige dagen zo door langs de Ijzermonding naar Mannekensvere . Koksijde kleurde mijn jeugd met strandgenoegens en vuurwerk. Vandaag ruilen de kleintjes er hun papieren bloemen voor schelpjes. Hand in hand hoppen we er over stervende golven, beklimmen we de laatste duinen, heelt de wind er alle wonden.

Coxyde-les-Bains. In het Châlet des Bains zag ik hoe Eddy Merckx zijn eerste Ronde won. Nooit kunnen vermoeden dat ik ooit in mijn later leven als journalist met de Kannibaal hemzelf en zijn boezemvriend Paul Van Himst zelf nog verdwalen zou in de Tour de Trance bij dag en bij nacht. In Koksijde zag ik de landing van de mens op de maan. Net op tijd uit mijn natte droom geschud door mijn wakkere fuifbeesten van vrienden.

Een kleine stap voor de mens.
Een grote stap voor de mensheid.

Nu, zoveel beschavingsjaren later, beleven we rechtstreeks de landing van de vluchtende mens in Koksijde.

Een kleine stap vooruit
voor de medemens.
Een grote stap achteruit
voor de menselijkheid.

Inbegrepen het ronduit minabel pestgedrag van een burgemeester die wel gretig de laatste Vlaamse duinen tot op het randje van Sint-André en de zee heeft laten verknallen met beton voor nog meer verblijfstaksen. Als er al iemand een Ere-Badge verdient als Bange Blanke Man dan de donkerblauwe smurf van Koksijde. Misschien laat ik me tegen mijn volgend verblijf voor de ochtendlijke jogging langs Doornpanne en Hoge Blekker maar eens een gele zeester aannaaien.

'Passages'. Blogboeknotities voor hardnekkige lezers.