02 november 2015

PASSAGES

VOORTLEVEN OP DOKTERSADVIES



‘Zo. Dat is ok’, zegt ze.

Ze plukt de luistermedaille van mijn hart, mikt de stethoscoop op de salontafel. Ik heb er net een zware run op zitten rond het sportcomplex. Atletische kerels in fluo snelden me er ronde na ronde voorbij, spanden hun imposante spierenbundels op aan klimtuigen langs de kant, stoven in hun SUV weer weg. Kim Gevaerts in wording werkten warming ups af, de blik op roem, Hello in de oortjes, verdwenen weer. Op de Finse piste werkte ik de mijzelf opgelegde rondjes af aan gemiddelden die je niet op Facebook kwijt kan zonder je belachelijk te maken.

‘Nu hoesten’, beveelt ze.
‘Nog een keer’.
‘Goed zo.’

Ze neemt een hamertje, klopt op mijn knieschijven, kijkt me aan. Ik vrees een letsel, een verstrooide chirurg die zich vergist van operatie, me na de eerste beenamputatie vraagt of ik hem nog één kans gun.

‘Dat is ook ok’, sust ze.

Blijven ademen denk ik. Mijn vader vergat het op een dag. Zijn kaarten gleden uit zijn handen, zijn sigaret boorde een gat in het groene tafelkleed, binnen de week werd hij aan de overkant met veel poeha uit gewierookt, nog een week later stond er in de lokale krant hoe erg het was voor zijn weduwe en zijn vijf bloedjes van kinderen maar god ’n slaat niet of hij zalft.

Ze rommelt in haar artsentas graait er een loerbuisje uit, dropt het zachtjes in mijn oren.

‘Dat valt mee’, zegt ze.
Ze zegt het zonder naar me op te zien helaas.
‘Dan kan ik nu rustig verder naar Spotify luisteren?’
‘Of naar Tjoe Tjoeb', lacht ze.

Nu zie ik - eindelijk - wél de sterrenhemel in haar ogen, de kuiltjes in haar glimlach. Ik vraag een second opinion. Haar grote broer graait de apparatuur uit haar handen, doet alle onderzoeksdaden over, de medische winkel moet draaien, Dreamland is geen liefdadigheidsinstelling.

‘En? vraag ik.
‘Je blijft voortleven tot je doodgaat, papoe.’

‘Passages’. Blogboeknotities voor hardnekkige lezers.
(Illustratie: ‘Viva la muerte’. Michel Provost.)