19 november 2015

PASSAGES

SCHOONHEID EN STILTE



Buiten ratelde de waanzin in kogels en quotes eenieders grote gelijk. Die zondag werd het klooster aan de Kruisberg een tempel voor de kunstgoden. In de bibliotheek liep ik over boekruggen. Veel goud op snee. Nihil obstat. Admitatur. Ad Majorem Dei Gloriam. Wie weet hadden ze Abélard en Héloise verdoken op zolder liggen. Bij De Naam van de Roos en Het Hermetisch Zwart.

Achter De Ridders van Het Kruis, wondere compositie van Guillaume Bijl, kon je inzoomen op de binnentuin. Ik dagdroomde er weg bij de pensées die talloze zusters hier, naast de zandloper van hun eigen tijd, op één van de acht zitbanken tussen de rozen hadden gemijmerd. Hoe ze er hun Verloofde Jezus hadden geprezen, wie weet op quatertemperdagen hadden verwenst vanwege Zijn langdurig stilzwijgen.

De expo voor het goede doel was een gigantisch succes. Nooit eerder werd zoveel topkunst bijeengebracht op zo’n magische plek. Ik wenste Jef Neve een fijn optreden voor de weldenkenden in de kapel, liep dan door de gaanderij terug naar de waanzin die me wachtte extra muros. Onderweg zag ik haar. Sanseveria onder de arm. Eén van de laatste barmhartigen. Of Zuster Zenobie van de verdwenen bewaarschool - waar nu godbetert Dreamland staat - nog... probeerde ik voorzichtig.

‘Ze rust op Hogerlucht. Bij onze andere zusters’.
‘En Zuster Venantia die grote lieverd?’ vroeg ik door.
(In de donkere patronagezaal dansten we rond haar in pyjama als kabouters rond Sneeuwwitje).
‘Ik bén Venantia’ glimlachte ze me toe.
Zestig jaar waren er overheen gevlogen.
En Belgisch-Kongo, de simba's wat al niet.
‘Mag ik u kussen, zuster Venantia?’ vroeg ik. Het mocht.
Schoonheid brengt mensen bijeen.
Schoonheid en stilte.

‘Passages’. Blogboek-notities voor hardnekkige lezers.

Illustratie:'De Kruisweg' van Armand Demeulemeester.
Intra muros. Abdij van Westvleteren.