01 juni 2016

DE WAARHEID ZIT IN DE SPIEGEL

DE TE VERMIJDEN
VROEGE DOOD
VAN ADELHEID




Het is niet goed te praten. Het is niet te explikeren met welk duur woord als ‘vermijdingspathologie’ ook. De paginavullende verhalen in de krant zullen het onnoemelijk leed om de dood van Adelheid niet ongedaan maken, laat staan verzachten. Wel integendeel. De evidentie snijdt scherper dan ooit: het is gebeurd en het mocht nooit gebeuren.

De arts hoort de patiënt correct te informeren en meteen in onderling overleg de passende behandeling op te starten. De arts krijgt daarvoor het vertrouwen en wordt geacht daartoe bekwaam te zijn.

Binnen de strikte regels van de beroepsethiek bestaat bovendien een marge, eigen aan de risico’s van de opdracht. Door de Orde van Geneesheren wordt daarom zorgvuldig onderscheid gemaakt tussen menselijke vergissing en manifest medisch foute attitude.

Ver voorbij deze marge en foute medische attitude is Adelheid Wijnant meegesleurd in de psychologische schemer van de behandelende arts.

‘Ik zat in een vermijdingspathologie’.
‘Ik kon het niet aan om de patiënt op te bellen’.
‘Ik durfde het ook niet aan andere collega’s te zeggen’.
‘Ik bleef de situatie maar uit de weg gaan’.


Adelheid is vanuit de veilige verzorgende wereld van de gynaecologie meegesleurd in de troebele pathologie van haar behandelende arts. De dodelijke ontsporing van haar arts kostte haar het leven. De nabestaanden zijn erdoor veroordeeld tot levenslang onnoemelijk verdriet en knagend gemis.

Een mama zonder haar lieve knappe dochter.
Twee zussen en een broer zonder zus.
Een moedige man zonder echtgenote
Drie kinderen zonder mama.

Heeft de psychologie
ook een duur woord
voor dit onnoemelijk
levenslang verdriet?


Een piloot die flipt omdat hij vreest blind te worden, kan beter meteen zijn licentie afgeven en een levenslang vliegverbod krijgen. Anders vliegt hij op een dag met zijn toestel moedwillig tegen een berg. Wat dan met een arts die zelf toegeeft te kampen te hebben met pathologische verschijnselen die zouden verhinderen de patiënt te informeren zoals het hoort?

Met de uitleg van ‘vermijdingspathologie’ kom je niet weg als arts en kan je als nabestaande van Adelheid al helemaal niet voort met je leven na haar dood. Vanwege te laat en te licht. Achter de dure psychologische term blijft voor die nabestaanden namelijk de ene ultieme vraag hangen: waarom? Waarom in ‘s hemelsnaam doe je dit? Wat is de werkelijke drijfveer geweest voor dit schuldig verzuim? Alleen de spiegel van de arts in kwestie kent het echte antwoord.