15 november 2016

KONINGSDAG



Koning Albert II mag het binnenkort aan de Brusselse rechter komen uitleggen. Of hij ja dan neen de verwekker is van Delphine Boël bij Baronne de Selys-de-sla-me-dood. Pas op, ik kan me perfect inleven in de claim van Delphine. Als vaderloos kind van kort na mijn geboorte ben ik de laatste om haar rechtmatige queeste naar de vaderfiguur weg te lachen.

Om het geld doet ze het alvast niet. Papa Boël is vele malen miljardairder dan Albert II. Dat wil wat zeggen. Als hij niet op zijn schip aan het cruisen is, houdt Albert zich tegenwoordig met zijn zedig gesluierde Paola voornamelijk op in hun Romeinse palazzo : een paar balzalen groot. Vlakbij het Vaticaan, waar paus Franciscus zelf in een monnikencel van drie op vier al zijn decadente kardinalen ter plekke op hun buitensporige luxe drukt.

Waarom Albert II gewoon niet meteen na het opduiken van Delphine een ‘Mitterrandje’ gedaan heeft (et alors?), zal de mens zelf best kunnen inschatten op zijn Romeinse wandelingen met Paola. Niemand heeft zaken met het gaan en - vooral - het komen van diens koninklijke onderdelen.

Ik was zelf nog redactiechef op de krant toen een piepjonge medewerker Mario Danneels (geen familie van de toenmalige kardinaal) op mijn desk kwam aandraven met zijn verhaal over het bestaan van een geheime koningsdochter. Hij had het van een voormalige pief uit de koninklijke entourage die vanuit een of ander ongenoegen (zoals vaker met ‘scoops’) uit de biecht was gaan spreken. Mario Danneels had bij uitgever André Van Halewyck een boek in de maak over Paola. Bij zijn ‘research’ was hij eerder toevallig op het bestaan van Delphine gestoten.

Met André Van Halewijck sprak ik af om het bestaan van Delphine gelijktijdig in de krant en dat boek op het Belgisch establishment en de lezers los te laten. Van Halewyck hield woord, uitgever en krant pakten simultaan uit met het koninklijk nieuws. ‘Paola’ werd een bestseller. En vooral: Delphine kreeg alvast haar bestaansrecht. De rest is vaderlandse geschiedenis. Of liever: petite histoire Belge.

Vandaag - op koningsdag - blijkt uit een enquête dat de meerderheid van de Vlamingen geen koning meer moet. Niet zo voor de Walen die integendeel - en geheel anders dan in de tijd van Leopold III en de koningskwestie - op het koningshuis rekenen om het Belgisch patchwork van regeringen en parlementen bijeen te houden, de wafelbaktransfers voort te zetten en als het Magnette uitkomt dwars te liggen bij internationale verdragen met bijvoorbeeld Canada.

Pas op de Vlamingen willen het compleet gedateerd systeem van koninklijke erfopvolging wel nog gedogen als een soort Belgisch vistitekaartje, bij pakweg Donald Trump die Belgium of is het Brussels een 'hellegat' vindt. Maar dan mag het wel niet teveel kosten.

Ik wens Delphine veel succes met haar veelkleurige artistieke performances. Met de rest moet Albert II zelf 'zijn plan trekken'. Ware het niet dat ik mijn blog op koninklijke hoogte wens te houden, ik zou schrijven: het zal me worst wezen.