02 december 2016

STADSGEDICHT



OXYMORON

Ronse koploper
op sociale media
kopt vanochtend
de grootste krant
van ’t vlakke land

Instagram!
Facebook!
Twitter!
Whatsapp!
Snapchat!

We willen ons
als stad
steeds meer
profileren
zegt de
schepen van
communicatie
om te beginnen
met een foto
van zichzelf

Oxymoron is in
betere kringen
een trendy woord
duur zoals dat
bij belezen
mensen hoort

Verbinding
van twee
tegenstrijdige
begrippen
bijvoorbeeld:
bescheten beschaafd

In dit zo schitterend
glitterend Ronse
wordt één op vijf
kinderen in diepe
armoede geboren

Studenten vroedkunde
maatschappelijk werk
gaan hen bijstaan
voortaan van wieg
tot twee jaar
miserie later

in kwetsbare gezinnen
moeilijk te traceren
laat staan te repareren

schuldbemiddeling
vechtscheiding
papa slaat mama
moi pas comprendre
madame la juge

voortaan veilig
warm omkaderd
met buddies
mooi gekadreerd
in selfies op
sociale media

Oh ja Ronse zoekt
een nieuw stadsgedicht
mooi als een kerstboom
vol lichtjes en ballen

en voor deze
uitzichtloze stad
met uitzicht
een nieuwe slogan
boven een hip
dichteressengezicht

01 december 2016

BRIEFGEHEIMEN

ALS EEN LEEUW
ZONDER KOOI




Mijn Waals-Brabantse schoonfamilie meldt me dat ze je gisteren op de RTBF gezien hebben. Of ik wel weet dat je 100 wordt? Natuurlijk weet ik dat. Wat dachten ze. Zoals ik niet vergeet hoe je in hun kringen van Libre Belgique-fanaten prompt persona non grata werd verklaard op mijn eigen taal-gemixt huwelijksfeest. Er werd toen wat heen en weer gedreigd met wederkerige afwezigheid van de familiale kopstukken geheel over het hoofd van de geliefden.

But Romeo loves Julia
& Julia loves Romeo.


Niks hield ons tegen. Al zeker de Libre Belgique van papa niet. We leken wel gecast in een karikatuur van Capulets en Montaigues. Had romantisch kunnen zijn. Was het niet om te huilen met de hoge hoed op, te belachelijk voor woorden. In al je wijsheid hield je toen spontaan de eer aan jezelf, bleef je thuis en stopte je je pijpke. Vooral om je fidele vriendin van altijd, mijn mama, niet nodeloos in vergelegenheid te brengen. Niks geen Vlaams compromis dus, pure grandeur waarvoor ik je vandaag na meer dan vier decennia dank, mede in haar naam.

In mijn mailbox steken tegenwoordig wel vaker berichten van voormalige collega’s journalisten en politici die me signaleren hoe ze genieten van je wijsheden, vragen of ik dat boekje met leuke quotes van je heb? Natuurlijk wel. Eén van je raadgevingen heeft me al vaak goed voort geholpen:

Nooit opdraaien
voor zonden waaraan
een ander deugd had.


Waarde Jan, over jouw politieke verdiensten door Leuven te vervlaamsen wil ik het hier niet hebben. Daar zijn genoeg Wetstraatezen voor die zich zullen reppen om je te eren, als je het zelf niet meer weten zal. Je ongelooflijke gedrevenheid heb ik eerstelijns beleefd in je mooie kelder-leesruimte op Edelare, in de Ronsese Volksbond, bij ons thuis op de Steenbrugge. Als beginnend verslaggevertje genoot ik al van je vuurwerk van wijsheden op de redactie van de Ronsenaar en aan de steen bij drukker Léon Vandevelde in Oudenaarde.



Een van de mooiste zomers van mijn wonderjaren bracht ik door in en om je caravan middenin in de duinen van Oostduinkerke. Jij zat toen in het parlement en kwam pas ’s avonds boven mijn hoofd in die hangmat hangen.

De hartelijke gastvrijheid daar aan zee. Wat een mooi maar hard en ook soms onwaarschijnlijk zwaar geteisterd verhaal toch jullie leven samen, jij en Mèneke Verhamme. Twee briljante germanisten die hun steentje verleggen in de Schelde onder Le Ciel Flamand .

Nooit zal ik vergeten hoe je me na één van die redactievergaderingen waarschuwde dat mijn maat Jotie ‘den dichter’ (die ik er had binnengeloodst als medewerker ) maar beter kon uitkijken en dat de BOB hem nauwlettend in de gaten hield. Waarna ik de avond zelf nog naar Gent vlamde met mijn kevertje. De engelachtige glimlach van Jotie, dat schouderophalen, die karbonkels van de latere Donkere Prins der Vlaamse Letteren.

Twee aparte werelden. Twee mensen die ik bewonderde. Jij om je unieke authentieke rol in het wereldje dat we zo treffend te zien kregen in die serie over de Zestien(well done, Willem Wallyn en Wouter Verschelden). Jotie met zijn woorden vol hermetisch zwart. En niet te vergeten dat mooiste gedicht ooit over jouw Oudenaarde. Zelfde haat-liefde verhaal.

De paradigma-shifts van de tijd doen hun werk. Wat blijft, is warme vriendschap en diep respect. Het ga je goed, ik bespaar je dat cliché omtrent duindistels enzo.

In mei presenteert Jan Van Damme van Beatrijs Oudenaarde (!) mijn boek over ‘HERMES’ in de crypte van Ronse. Ik hoop dat je er bij bent.

Aan Jan Verroken.
Leeuw van een Vlaming.