09 december 2016

HOREN ZIEN EN SCHRIJVEN

LOKALE POLITIE
DOET WAT MOET.
NU JUSTITIE
EN POLITEK NOG.




De Ronsese politie heeft na wekenlang geduldig speurwerk twee vermoedelijke daders opgepakt die verdacht worden van de gewapende overvallen op frituren en een apotheek in Ronse. Het gaat om minderjaringen. Een derde compaan wordt nog opgespoord.

Wegens plaatsgebrek laat de jeugdrechter de verdachten echter niet opsluiten in een jeugdinstelling. Ze staan wel onder verhoogd toezicht. De arrestatie gebeurde bij een controle van de twee jongeren van Noord-Afrikaanse origine op straat en na hun verhoor. De politie van Ronse was al wekenlang onder meer met anonieme patrouilles actief op straat. Bovendien werd al weken gericht en geavanceerd gezocht in het misdaadmilieu onder meer met dadersprofielen.

Het gevatte duo ontkent elke betrokkenheid. De politie beschikt echter over voldoende aanwijzingen voor de twee. De jeugdrechter plaatste hen onder verhoogd toezicht en legt hen strikte voorwaarden op. Een plaatsing in een gesloten instelling bleek voor de jeugdrechter niet opportuun.

Zonechef Patrick Boel onthoudt zich volgens de professionele regels van elke commentaar. Het gaat om minderjarigen én de derde verdachte wordt nog gezocht.

Wel wil hij daarover in de traditionele printmedia kwijt dat er door zijn korps de afgelopen bergen werk is verzet om de daders aldus snel en efficiënt op te sporen. De zonechef beseft maar al te goed dat deze reeks gewapende overvallen in Ronse een serieus onveiligheidsgevoel heeft veroorzaakt. Terwijl echter enig ongenoegen daarover grof geventileerd werd via niks terzake doende bagger comments over Ronsese motards ‘en de politie die niks doet’ was het Ronsese korps integendeel koortsig aan de slag om de ontbrekende stukjes van de puzzel in elkaar te leggen.

Mijzelf bereikten inmiddels discrete signalen van politiemensen die het ronduit beu zijn 'om uitgescholden te worden voor vuil van de straat' en 'dat ze als politiemensen zogezegd zelf bang zouden zijn voor de criminelen.'

‘Maar over alle diefstallen die we oplossen, de op heterdaad door ons betrapten wordt nooit met geen woord gerept’. ‘Ons hoofdwerk bestaat tegenwoordig uit het opmaken van pv’s voor minderjarigen die uit één van de instellingen weglopen en terugkeren als ze honger krijgen en dan weer weglopen.’

De verzuchtingen van de politiemensen te velde gaan recht naar de grond van de zaak. Uit de evaluaties die regelmatig door de zonechef kenbaar worden gemaakt blijkt dat de beschikbare middelen maar net volstaan. Voor zover er geen opvordering voor boven-stedelijke federale taken buiten de stadsgrenzen komt tussen walsen.

Wie echter a zegt, in dit geval dat de politie van Ronse inderdaad zeer knap werk levert met de middelen die ze heeft en dus met resultaat, die moet ook b durven zeggen: wat met de justitionele opvolging na de opsporing?

Procedurepleiters maken er hun broodwinning van en in sommige gevallen ook een persoonlijk al dan niet politiek profileringsspelletje om de meest onverdedigbare misdaden te bepleiten in naam van een rechtssysteem dat ze procedureel proberen uit te hollen om dan langs de gaten ervan hun onverdedigbare dossiers erdoor te krijgen. En dit van aan de eerste lijn bij de jeugdrechter tot ver voorbij de grenzen van het Europees rechtssysteem.

Alleen door de dingen te benoemen, door ze correct te plaatsen en te duiden kunnen we opschieten. De opgepakte daders zijn dus van Noord-Afrikaanse origine. Wel, laat ons daar nu ook eens op door gaan in plaats van meteen platitudes te spuien op Facebook.

In de Vlaamse Ardennen wonen er in totaal vandaag 5038 mensen met een buitenlands paspoort. In Ronse zijn dat er 1.843 (7,1 van de Ronsese bevolking), tegenover 1196 in Oudenaarde (3,8 percent).

De Oudenaardse burgemeester Marnic De Meulemeester haast zich om er fijntjes op te wijzen dat het in Oudenaarde ten eerste gaat om voornamelijk Oost-Europeanen die aan de slag zijn in de bouwsector en ten tweede dat er in Oudenaarde geen gettovorming is.

In Ronse ligt dat dus wel anders. Na een vroegere immigratie van mensen met Tunesische afkomst volgde een grote Marokkaanse golf via Brussel. De Ronsese OCMW-voorzitter Wim Vandevelde is de eerste Ronsese politicus die daar correct mee omgaat zonder enerzijds de maatschappelijke consequenties voor Ronse hiervan te verdoezelen en die er anderzijds zonder enige ranzigheid durft op doorgaan.

Wim Vandevelde (in Het Laatste Nieuws): ‘Velen denken dat ze hier enkel met kennis van het Frans een toekomst kunnen uitbouwen maar dat is een foute perceptie. Daarom blijven we ook hameren op het belang van talenkennis. Niet enkel de taal maar ook de goedkope huisjes in de oude textielbuurten vormen een aantrekkingspool. De grootste concentraties buitenlanders zitten daar.’

De traditionele machtspartijen van Ronse dragen hier een verpletterende verantwoordelijkheid. Het volstaat immers niet om een keer lang geleden een briefje naar Yves Leterme te schrijven met de vraag om de faciliteiten af te schaffen maar ondertussen doodgemoedereerd de tweetalige perceptie in eigen rangen te laten floreren bij eigen grotendeels Nederlandsonkundige partijmandatarissen.

Ik heb als Ronsese Vlaming ondertussen duizend keer meer vertrouwen in oprechte taalhoffelijkheid met iedereen dan in opgelegde verlammende taalfaciliteiten die Ronse al een halve eeuw in grondwettelijk verzegelde ongelijkheid duwen. Alle Belgen gelijk voor de wet? Vergeet het. Ronse heeft nooit mogen fusioneren en kreeg geen middelen om te ontsluiten vanwege allemansland en niemandsland.

Alleen door deze echte problemen van Ronse – de diepere redenen voor de armoedekloof, de (on)veiligheid en de (im)mobiliteit als nooit ontsloten stad onder ogen te zien en ze aldus te benoemen - zonder schrik voor stemmenverlies - komen we eruit.

06 december 2016

SCHOONHEID EN SCHIJN



Fascinerend hoe slim mens Rik Torfs en Etienne Vermeersch, (Vlaanderens grootste intellectueel, volgens Knack) ons met getrokken pen proberen te bewijzen dat God mogelijks toch wel en zeker weten niet bestaat.

‘Wetenschap peilt naar het hoe, maar religie naar het waarom. En die twee wegen naar de waarheid lopen dan mooi samen’. Dixit Torfs.

De Leuvense rector verwijst daarbij in zijn postuum eerbetoon in de Academia Belgica in Rome naar Monseigneur Georges Lemaître (1894- 1966) door de wetenschappelijke wereld algemeen erkend als de echte bedenker van de oerknal-theorie. Op de muur van diens bureau aan de Naamse straat in Leuven had Lemaître deze levensleuze hangen:

‘Er bestaan bestaan twee wegen
om tot de waarheid te komen
en ik heb besloten
ze allebei te volgen.’


‘Niks van', fluit Etienne Vermeersch Lemaître en diens zeloterige volgeling rector Torfs prompt terug .

‘Er is maar één weg naar de waarheid en dat is de wetenschap. Er is maar één weg naar betrouwbare kennis: die van een zo rationeel mogelijke benadering. Een parallellisme tussen wetenschap en geloof (wat dit ook moge wezen) in verband met het zoeken naar waarheid, valt dus nergens te bespeuren’.

Etienne Vermeersch laat echter een opening voor een x, met vraagteken erachter.

‘Men kan zich wel blijven afvragen of we buiten de waarneembare werkelijkheid nog een ongedefinieerde x (of een y of een z) kunnen vermoeden’.

Maar hola, nu niet meteen het Veni te adoremus inzetten.

Etienne Vermeersch: ‘Maar iets zinnigs valt daar niet over te vertellen’.

Met dank aan Ludwig Wittgenstein, voor de mosterd.

Etienne Vermeersch heeft net een – zoveelste - boekje vol waarin hij betoogt dat de God van de christenen ofwel niet bestaat ofwel niet oppermachtig is. Het kleinood ligt in stapels overal te koop voor onder de kerstboom. Ik heb er vanochtend eentje gekregen van Sinterklaas die zelf ook alleen maar bestaat voor wie erin gelooft.

Als de God van de christenen bestaat, schrijft Vermeersch bij wijze van smaakmaker, dan is hij een monster vanwege alle gruwel in zijn schepping. Of dan kan hij er zelf niks aan doen en in dat geval bestaat hij niet.



De God van de Koran scoort bij Vlaanderens grootste denker (na Torfs welteverstaan, grapje ) al niet veel beter.

Vermeersch: ‘Hij geeft mannen het recht seks te hebben met hun slavinnen en staat toe dat de vrouwen van overwonnenen als slavinnen onder de krijgers verdeeld worden. Een God die volgens de Koran barmhartig en erbarmend is en tevens de deur open zet voor schandelijke misdaden is geen coherent wezen’.

Zelf heb ik die driehoek met dat boze oog uit mijn jeugd al lang vervangen door een driehoek met kunst en filosofie als gelijke benen die vol verwondering verwijzen naar een vermoeden van x. Een schepping zonder schepper of een causa sui, zelfscheppende schepping, vind ik als poëtisch mens kort door de bocht. Verwondering met vraagteken ligt me beter. In 1980 begint astronoom Carl Sagan zijn serie Cosmos met de opmerking dat de mens bewustzijn heeft, hoewel hij van dezelfde stof gemaakt is als de sterren. Met dank aan Kant. De sterrenhemel boven mij, de stem in mijn hart. Met iets van Levinas er bovenop: de blik van de ander in mijn ogen en vice versa.

‘We zijn niet gemaakt als een spiritueel niks. We zijn deel van het zijn, maar we voegen er ook iets aan toe’.

Dat soort poëtische bevliegingen komt, u gelooft het nooit, dan weer van de late Heidegger: na diens 'Kehre'. In de na-oorlogse tijd waarin Sartre zich steeds meer gaat bekommeren om actieve betrokkenheid bij de wereld en engagement lijkt Heidegger zich integendeel geheel terug te trekken uit dit soort kwesties. Wist Sartre niet waarom, dan de voormalige nazi-rector van Freiburg zelf zeker wel. Er is een tijd van zijn en er is een tijd van gaan.

De discussie onder wetenschappers, filosofen en theologen omtrent de zin van het zijn en hoe je ondertussen te gedragen blijft me danig boeien. Bijvoorbeeld hoe Sartre en Camus gaandeweg hun geheel eigen denkwegen gaan bewandelen. Hoe Camus zich, anders dan Sartre, afzet tegen de executie van de Franse fascist Robert Brasillach die vond dat joodse moeders best samen met hun babietjes werden vernietigd. Camus is niettemin tegen de doodstraf door de staat, ook voor Brasillach. Heel consequent, anders dan Sartre. Camus ligt me beter. Boze bomma, doofstomme mama, papa dood. Op de valreep door een schrandere schoolmeester gered van verlorenheid vanwege pure intelligentie en bergen wilskracht. Sisyfus en dan dat ongeval met Gallimard. Ex absurdo.



Het ‘Verkoolde Alfabet’ van Paul de Wispelaere is een nagelaten juweel.

‘Heen en weer getrokken worden
we tussen lezen en schrijven,
heden en verleden,
werkelijkheid en herinnering.
Tussen weggaan en terugkeren.’


Het eigen leven, de wereld en de literatuur herscheppen in een literaire fictie. Alles wat je schrijft als onderdeel van het ene boek dat je schrijft. Ervaringen en herinneringen herscheppend tot een nieuwe werkelijkheid.

Ja, zo is dat.

‘Aanschouw dit land en vergeet niet hoe het is geweest. Alle beelden van de schoonheid zitten boordevol wanhoop. Ik sta hier, denk ik, wil nog wel vooruit, maar ook terug. Vooruit naar waar? Terug naar waar? Rugwaarts naar de toekomst, met het gezicht op de verloren dagen gericht’.

Is het schoonheid? Schone schijn van het zijn?

Schoonheid en Schijn.
Dag Boek. Illustratie: Michel Provost.