04 maart 2017

BRIEFGEHEIMEN

SNOOTIES



1957. Ze zitten wankel in hun gaatjes, dienen nog te worden vast gevezen in de zitbanken van Den Tap. Vandaag heeft mijn bompa de gigantische loupe in zijn versleten boekentas laten zitten. Wat betekent dat we dus niét naar De Grotten van Han zullen rijden. Ik word geacht hem - op deze nochtans stràlende lentedag - te assisteren bij het aanreiken van (mijn) losse vijzen in het halfdonker. Voor de revue van Valère Depauw. Het is altijd wat met mijn bompa, op en naast zijn banken.

Vijzen voor Valère.
Vijzen voor De Purperen Heide.
Vijzen voor De Regenmaker.
Vijzen voor Bobbejaan op zijn paard.

2017. Na Tavi in ’t Paradijs en Tavi Buirgemiester pikken we samen en voor de derde keer (driemaal is scheepsrecht) het onnavolgbaar immaterieel erfgoed van Valère Depauw op. Deze keer met Tavi Buuneklaaker. Onwaarschijnlijk maar waar. 5.500 bezoekers voor een revue... in het Ronsies. Met als gastvedette de echte burgemeester van Ouwnoerde. Iek kome schliecht.

Dit succes is er een van onverbrekelijke vriendschap tussen nen huup wieties in goede en kwade dagen. Vriendschap die wordt beantwoord door ongelooflijk veel inzet en enthousiasme op en om de planken. Dit doen we tuupe vanuit diep respect voor alles wat vroeger was. Met jullie snooties om ons heen voor wat morgen komt.

Het graf van mijn bompa op Hogerlucht is ondertussen al lang vermorzeld door de tand des tijds. Maar bij elke vooraf uitverkochte zaal denk ik aan hem. Hoe zijn wereld, mijn wereld, onze wereld in die halve eeuw is veranderd. Bij elke voorstelling van Tavi Buuneklaaker vraag ik me af hoe jullie wereld worden zal. Samen met mijn eigen snooties en de snooties van mijn snooties.

Ja dus, het echte diepe Ronse bestaat nog. Een Ronse dat warm de hand reikt aan al wie zonder complimenten van deze stad houdt. Als insider of buitenstaander. Als Ronsenaar van hier en elders. Als Buunenklaaker en erger. (Grapje, beste Marnikie).

Jullie staan al klaar om de erfenis van Valère in jullie taal, vanuit jullie nieuwe tijd en eigenheid op te pikken. Voor diegenen die – ik spreek hier voor mezelf, goede co-yoteurs Koen en Geert - al wat langer jong zijn, is het moment gekomen om - midden die machtig mooie stormloop - als in een schrijf-estafette de schrijfstok door te geven. Om dan bij leven en welzijn voortaan vanop de achterste rijen daar op de planken luid en tot de laatste snik mee te zingen. Van Hoe schuune da Ronse tooch kan zoan. En nog een paar liedjes, Poilke kameroed, die we koesteren omtrent deze Schuune ouwe nieve stad.

It's all up to you now
lieve snooties om ons heen.

Alleen die vervloekte confetti op alle plaatsen in mijn schrijfstekje hier op Broeke zal ik niet echt missen. Al het andere steek ik bij de Moleskine-schriftjes en de Pelikan in mijn Deuter-rugzakje voor de verdere schrijftocht.

Voor altijd
mét jullie
door dit
prachtige
allemansland
gelek dat er
gien ander ees.


Aan alle Snooties van Tavi.