22 augustus 2017

BRIEFGEHEIMEN

ADIEU ANNIETSIE



Triest en opgelucht. Dat je nu eindelijk de eeuwige rust vindt. Nadat het leven je vroegtijdig compleet vast zette, genadeloos tackelde . Jij dat ooit zo spitante blauwe godenkind van Ronse. Jij, het enfant terrible van die grote Ronsese liberale generatie. Met de onvervangen chef de file Emile, woelwater Albert en je goede vriendin Claire Vandenhole. Pardoes kozen de Ronsenaars je tot hun populairste blauwe alles behalve lauwe leading lady. Meer dan 1500 kiezers. Gaspedaal tegen de plank. Altijd. Advocaat. Schepen. Flitsende Alfa. La vita e bella. Maar vooral een groot hart. Op de tong. Altijd. Tu passes ou tu casses. Brokkenpilote van het spontane spreken en van het leven als instant belevenis. We deelden dezelfde geboortedag. 15 februari 1950. Ik lachte het weg : tja, Annietse, een ongeluk komt nooit alleen. Lachen, je deed het zo graag en ik zag je zo graag lachen. Op onze gedeelde verjaardag belde je me altijd op. In je sappigste Ronsies.

'Schtéphane, me zoan weire ’n joerkie ouwer hein'.
'Joo’m, Annietsie. Me goen bienenwaat begienen roosten'.
'Maa’ k aafkomen? Mei 'n fleeskie naatighied, teigen da roosten?'
'Tuurloak daade.'
'Maag Claire uuk meikomen?'
('Madame Claire'. Door mijn vermaledijde pen tot de adelstand verheven als La Marquise du Beau Langage).
'Evidemment.'

Op een nacht belde je me op. Of ik langs komen kon naar je flat aan het station. Je had een dringende mededeling. Ik dacht: misschien verneem ik nog wat. Een zoveelste scheur, altijd boel en bazar bij de blauwe. Je stortte alleen maar je hart uit. Een beetje smoorverliefd: op mijn boezemvriend. Zo waren er wel meer in die periode. Op die boezemvriend bedoel ik. Ik luisterde geduldig. Geeuwend. En vertrok. Jij gesust, ik doodmoe. Het zou weer vroeg dag zijn. En een loodzware bovendien op de krant.

Annietsie, ik vernam je verlossing uit alle lijden vanmiddag op mijn koersvelo ter hoogte van de Middelloop, flank Patersberg. Buiten adem, het hart in de klikschoenen. Doe de groeten aan mijn mama, ze mocht je. Ze vond je heel oprecht. En mijn mama vergiste zich daar niet in. De enige reprimande die ik ooit van haar kreeg omtrent al mijn geschrijf ging over jou.

‘Waarom pak je Annietsie zo hard aan? Ze doet toch haar best als schepen?’

Zeg mama dat ze gelijk had. Je deed je best. Maar het beste is nu eenmaal nooit goed genoeg voor het door ons beiden zo geliefd Ronse. Velen met mij zullen je guitigheid, vrolijkheid en spontaneïteit in je beste jaren nu voor altijd missen.

Voor de onwaarschijnlijk moedige manier waarop je met grote menselijke waardigheid je zware lot hebt gedragen, had Pico della Mirandola zijn pluimhoed diep neer gezwaaid. Rust in vrede.


Aan Annie Blanckaert. Ere-advocaat.
Gewezen schepen van Ronse. Attachant personage.


(Afscheid vrijdag 11 u in kapel Woonzorgcentrum De Linde).