22 augustus 2017

WAREN WE DAN WIETIES?



De tijd van de waanzin
gaat maar door.
Nieuwe godsdienstwaanzin
vervangt de oude.

Zijn wij dan, de wat rebelse al bij al brave jongens van het gezegend jaar des Heren 1968 met als halfgod de bard en toekomstige Nobelprijswinnaar Literatuur Bob Dylan dan al die jaren gewoon naïeve weldenkende politiek correcte wieties geweest?

Wieties, nog zo’n onbestemd verzamelwoord. Past perfect bij ketters en geuzen.

Waar staan we vandaag met ons zo genaamd ‘multicultureel’ wel denken?

We wilden toch zo flink zijn.

We wilden onze eigen vrijheid van denken en spreken afdwingen voor eenieder.

We wilden het recht op verscheidenheid zo hard claimen en verdedigen dat we onderweg de weg kwijt geraakt zijn.

Wij met ons grenzeloos respect voor de ander.

We verwarden culturele verscheidenheid met multiculturalisme.

We wilden zo correct zijn, dat we de discriminatie positief op haar kop gingen zetten.

We zagen niet hoe we aldus het ene erfgoed inruilden voor het andere.

Hoe we al de foute dingen die we altijd in het eigen erfgoed zo hard hadden bestreden – het dogmatisch domdenken, de inquisitie - nu wel gemakzuchtig met mooipraterij en dure woorden door de vingers zagen voor een ander.

Want we waren als de pest voor alles wat ons opnieuw dreigde vast te pinnen aan de rechterkant, of aan de linkerkant.

We wilden onze nieuwe koers houden aan de zelfkant van onze eigen ommegang. Rechtdoor in het midden van de hobbelige zandwegel . Onderweg naar onszelf.

We zagen verscheidenheid als een verrijking.

Tot we door kregen dat we ondertussen de ogen dicht knepen voor hetzelfde onrecht dat we altijd hadden bestreden aan de donkerste kant van ons eigen cultureel erfgoed.

We bestreden de onverdraagzaamheid in ons Oude Avondland.

In onze geavanceerde maatschappij tolereerden we daarentegen de nieuwe multiculturele import- tweederangs status van de vrouw.

Zonder dat we er oog voor hadden of er erg in zagen, begonnen we dingen te aanvaarden die totaal niet klopten met onze initiële nobele bedoelingen.
We gingen vanzelfsprekend zwemmen op aparte uren.

We haalden zo de door ons bestreden apartheid zelf weer binnen.

Vanuit onze viscerale afkeer voor al dan niet verkapt racisme, werden we gaandeweg stekeblind voor hetzelfde hermetisch zwart als dat van voorheen.

Nu door andere religies dan de onze.

Het is daarom goed
in ’t eigen hert te kijken
nu we samen onze aloude
ommegang gaan.

Fragment uit ‘Hermes’.
(www.beatrijs.be)