10 oktober 2017

N-VA RONSE GAAT VOOR SJERP

MANIFEST VOOR RONSE



De plek. Ze staat bol van lokale symboliek. Het Parc Lagache. Waar het volk van Ronse ooit zijn voetbalgoden onder de kastanjebomen naar hogere voetbalregionen schreeuwde. Afgelopen zomer scooterde ik er als een early bird nog een keer langs. Het Chalet du Parc lag er tot mijn ontzetting tegen de vlakte. Ik dropte de vele herinneringen in mijn rugzak, bij de andere illusies van alles wat een leven in Ronse mooi maakt. Ik reed door richting Prinskouter. No Satisfaction.

De dag. Hij staat vol dramatiek. Vrijdag 13. Voor al wie op zo'n vermaledijde dag een dierbare heeft weten dood gaan een dag vol gemengde gevoelens. Geluk en ongeluk wonen in hetzelfde straatje. Maar voor wie sterkte put uit tegenkanting ook een dag van moed, volharding en nieuwe doorstart. Want wat je niet neerlegt…

De inzet. N-VA Ronse presenteert vrijdag 13 oktober in het Park (let op de k) haar Top 3 voor de gemeenteraadsverkiezingen volgend jaar. In-clu-sief haar kandidaat voor het burgemeesterschap.

Nieuwe geldstromen voor Ronse

De sjerp van Ronse wordt hier sinds jaar en dag vastberaden en ogenschijnlijk onverstoorbaar getorst door Luc Dupont. Zijn partij de CD&V ruilde bij de vorige bestuursbesprekingen na een nachtelijke vaudeville van coalitiepartner. Haalde de N-VA in het schepencollege en stuurde de sossen wandelen, na 83 jaar bestuur.

Sindsdien is er veel donker water door de Beekstraat gevloeid. De sossen likken geduldig hun wonden onder leiding van hun oudgediende fidele kameraad Freddy Verkruyssen. Gunther Deriemaeker settelt zich daarbij als de nieuwe sterke man van het ABVV. Pol Kerckhove werpt zich op als de patron, torst de fakkel van vrijzinnig Ronse en de lokale logebroeders van wie de enen voormalig benoemingskanon Walter Kerckhove genegen zijn, de anderen vrijbuiter en kiezerskanon Orphale Crucke als hun persoonlijke kiezerstrofee blijven claimen.

De balans. N-VA en CD&V schreven de afgelopen jaren het verhaal van een kijvend doch blijvend bestuurlijk koppel. Naar buiten met of zonder glimlach samen op de foto. In de eigen entourage: wederkerige wrevel en groot wantrouwen. Maar verandering kwam er inderdaad wel. De zorg geraakt gaandeweg - met of zonder klacht - geprivatiseerd. De oude macht van het Glorieux-bastion van Caritas & co verschuift naar de nieuwe geldstromen ondermeer van Sint-Vincentius. De ware krachttoer is deze geruisloze machtsverschuiving naar nieuwe netwerken met zeer veel geld. Verandering komt er ook door het loswrikken van vers geld van Brussel en Vlaanderen voor Ronse.

Muiterij op de stoomboot

Als kapitein van zijn stoomboot vol snoepjes voor Ronse wordt burgemeester Luc Dupont ondertussen geconfronteerd met muiterij van zijn eigen matrozen. De razend ambitieuze judoka Jan Foulon die als een winner ronduit gaat voor winst op de tatami van Ronse steekt zijn ambitie niet weg. Vindt alles wat hem daarbij dienen kan fantastisch op Facebook. Allen daarheen. Ignace Michaux laat zich als zeer populaire Ronsenaar en selfmade niet imponeren door de neerbuigende attitude van de 'gestudeerden'. Zijn street university is de wereldbol en Ronse is zijn wereld. Michaux gaat voluit voor de wil van de kiezer en gaat die wil hard verzilveren. Sportleraar Joris Vandenhoucke kiest in deze onderlinge vernielende tweestrijd voor de derde weg van de goedmoedige wijsheid en de sportieve blijheid. Abderrahim Lahlali rekent op het schepenlint dat hem zes jaar geleden was beloofd maar niet gegeven. Luc Dupont staat bij dit alles voor wat CD&V voorzitter Wouter Beke hem formeel vraagt: aanblijven. Nog een keer opkomen. De muiterij in eigen rangen onder controle houden. De partij aan het roer van Ronse.

Een uiterst gedreven Ronsenaar.

Wie zich bij dat wespennest afvraagt of de N-VA met OCMW-voorzitter Wim Vandevelde, in tandem met schepen Brigitte Vanhoutte, al dan niet de stap zet naar de missie die voor hem al langer in de sterren boven de Klijpe geschreven staat, botst tegelijk op de sleutelvraag in dit verhaal: wie van de bestuurlijke partners (de vorige of de huidige) zal het meest te bieden hebben op basis van de kiezerswil om Dupont zijn sjerp te laten voort dragen met een werkbare bestuursmeerderheid? Alles zal daarbij in de weegschaal worden gegooid. De karakters, de incidenten, de sympathieën, de aversie, de lang niet-verteerde overstappen, het uitgeleefde zichzelf heruitvindend socialisme, het enge bitsige nationalisme, het rampzalige neo-unitarisme dat Ronse vast zet en een fusie in de weg staat.

Wim Vandevelde is een uiterst gedreven Ronsenaar. Als hij al in iets extreem kan worden genoemd, is het in zijn onvoorwaardelijke liefde voor Ronse. De ultieme zet die zijn partij de sjerp opleveren kan bij de gratie van de Ronsese kiezer is een sterk Manifest voor Ronse .
Voor een open, rechtvaardig en duurzaam persoonlijk volkomen taaltolerant maar bestuurlijk ronduit Vlaams Ronse dat hiermee eindelijk klaar gestoomd wordt voor de nieuwe fusiegolf.

Ronse zit op twee sporen. Enerzijds wordt er hard gewerkt aan publieke renovatie (stadstuin, ververij, Hoge Mote, Oude Vrijheid, nieuw zwembad ) en de aantrek van investeerders (Naessens, Thiers). Anderzijds wordt Ronse compleet bestuurlijk kaal geplukt, steeds verder ontmanteld en geplunderd door Brussel (belastingkantoor, vredegerecht).

Ronse heeft hoge nood aan een krachtig eigen Ronsies verhaal dat het gekibbel onder bestuurlijke partners, de contraproductieve concurrentie onder kandidaten, de machtshonger van partijen en netwerken, kalotenclubs en logeklieken overstijgt in het belang van alle Ronsenaars bijeen. Wie dat masterplan lanceert en dragen kan, heeft de sleutel van het stadhuis en de toekomst van Ronse in handen.