19 december 2017

RONSE VECHT VOOR VOORTBESTAAN



Als Ronse niet loskomt van zijn nepstatuut verdwijnt 9600 samen met zijn vredegerecht en al de rest. Kunnen we met zijn allen sous l'arbre aan de Boekzitting gaan zitten spoken. Dan wordt Ronse met zijn Ommegang en zijn Bommels een curiosum voor Vlaanderen Vakantieland. Erkend Unesco Erfgoed tussen Collines en Vlaamse Ardennen. Met de huifkar langs de inmiddels al gesloten dekenij van het oude Kapittel, de straks allemaal afgedankte kerkjes van Klijpe, Louise-Marie, Lorette en Wittentak. Bokrijk tussen onze grote gefusioneerde buren Geraardsbergen, Brakel, Oudenaarde, Kluisbergen, Maarkedal en Frasnes.

Het wurgstatuut van Ronse is een ingebouwd grondwettelijk onrecht. Straks loopt Ronse alweer 13 miljoen euro mis in de nieuwe fusiegolf die er zit aan te komen. Omdat de Wetstraat vindt dat we als inwoners van de grootste stad op de taalgrens niet alleen meer bestuurskosten horen te (ver)dragen, maar daar ook nog eens gestraft moeten voor worden. Dit is het onrecht dat Ronse vandaag niet langer pikt.

Mijn leven lang ben ik een spontaan taalhoffelijk Ronsenaar. Check. Als auteur van deze stad heb ik me naar aanleiding van mijn meest recente boek Hermes (omdat me zoals dat gaat alweer naar het volgende werd gevraagd) ‘ge-out’ als verwoed liefhebber van de Franse cultuur, wekelijks gevoed door mijn bezoekjes aan Le Furet du Nord in Lille, mijn lieve familie in Parijs, onze vakanties in Frankrijk.

Vandaag sta ik achter de rechtmatige claim van mijn stad om die bestuurlijke achteruitstelling van Ronse ongedaan te maken. Als zelfverklaard chauvinistisch Ronsenaar schuw ik daarbij op mijn auteursblog de hyperbool niet. Voor mij mag er zelfs een miljoenen schadeclaim aan de motie worden toegevoegd. Achterstallige miljoenen euro die kunnen dienen ter compensatie van de armoe en het verwaarlozen van de ontsluiting van het dal.

Het recente schandalige voorstel daarentegen vanuit de donkerste extremistische hoek voor een apart loket voor Franstaligen heeft me voor de rest van mijn leven iets goed duidelijk gemaakt: oprechte spontane taalhoffelijkheid zoals ik het mijn leven lang huldig, volstaat niet. Toch niet tegenover het extreme haatverhaal dat als sluipend gif doorheen alle tijden sluipt en de mensen telkens weer opnieuw verdeelt in plaats van verbindt. Taal is in die duistere hidden agenda alleen maar de smoes. Weggestopt achter onze rechtmatige claim als taalhoffelijke Ronsenaars loert in die extreme donkere hoek een heel andere agenda waarin onze openhartige vanzelfsprekende verbondenheid al meteen onder de karwats van de populistische haatpraat wordt weggeschoven.

De motie van Ronse zal daarom door de Wetstraat met de grootste zorg moeten worden gecapteerd en behandeld. Het zal er vooral op aankomen de verdoken valstrik van het om de hoek loerend extremisme en obscurantisme keihard terug te fluiten en te counteren met eindelijk een volwaardig stevig onderbouwd statuut voor Ronse. Een dat dan na een halve eeuw nepstatuut deze keer zowel de rechten van alle Ronsenaars garandeert als de bestuurlijke beperkingen voor Ronse wegneemt.

Het is puur zelfbedrog ook maar één moment te geloven dat het recente aparte lokettenvoorstel van de extreme separatisten alleen eventjes dienen moest om het status quo rond het bijzonder statuut van Ronse te breken: om achteraf de pluim van Beste Vlaming aan het eigen Vaandel te hangen.

Gegarandeerde taalhoffelijkheid voor alle Ronsenaars. Zonder bestuurlijke beperkingen die de groei en de bloei van Ronse in de weg staan. Voor minder kan een stad die Unesco-erkenning claimt voor zijn Ommegang als werelderfgoed niet gaan. De politieke spelletjes daarrond boven het hoofd van de Ronsenaars kunnen me van Ronse tot Wetstraat en terug gestolen worden. La politicaille politicienne je m'en bats... l'oeil. Taalhoffelijkheid voor eenieder die van Ronse houdt. Grondwettelijke gelijkheid. Rechtvaardigheid en verbondenheid jazeker wel. Verdeeldheid: jamais.