12 januari 2017

ONVOORSPELBAAR

VAN DEGOUTANTE
GEWELDCULTUUR
GESPROKEN




Volgende uitnodiging vind ik in mijn mailbox.

Beste journalist,

Graag hadden wij u vanwege de moslimgemeenschap van Ronse en CAW Oost-Vlaanderen (Versterkt Welzijn) uitgenodigd op een dialoognamiddag op zaterdag 14 januari 2017 vanaf 14 uur.

Vooreerst zijn er twee mensen die jaren geleden hun land ontvlucht zijn. Zij komen vertellen hoe het is om hier als vluchteling toe te komen en waar ze nood aan hadden, daarna komen de heren Imam Khalid Benhaddou en Dyab Abou Jahjah, respectievelijk auteur van 'Is dit nu de Islam' en 'pleidooi voor radicalisering'.

Zij stellen hun boek voor aan het publiek en gaan met elkaar in dialoog, antwoorden op vragen van het publiek. Moderator is Simon Demeulemeester (redacteur Knack.be). Een namiddag rond religie(islam), solidariteit, dialoog, onderwijs, vluchtelingen,...

Zaterdag 14 januari 2017-14 uur.
Cc De Ververij(oude muziekacademie), Zuidstraat 19, 9600 Ronse.
Contact: 0472/936218 (voor meer informatie).
Tot binnenkort

Met vriendelijk groet
Youssef
CAW Oost-Vlaanderen.


Bedankt. Ik hoop dat dit debat onder de leiding van mijn schrijfmaat Simon Demeulemeester in alle peis en vree verlopen kan. Wat Dyab Abou Jahjah betreft: hij kreeg deze week de buitenwacht als columnist van De Standaard. Volgens professor Etienne Vermeersch had de krant dit al veel eerder moeten doen. Vermeersch zegt dat Dyab Abou Jahjah de confrontatie - inclusief geweld - in zich draagt. En dat kan je dus niet, nooit en nergens goedkeuren.

Moderator Simon Demeulemeester van Knack Magazine vestigde in Ronse zijn naam met zijn open brief naar burgemeester Luc Dupont in De Morgen. Daarin stelde Simon ‘de degoutante geweldcultuur’ in Ronse vlijmscherp aan de kaak. Een zeer eenzijdige televisiereportage wou die stelling extra in de verf zetten, zij het met minder geslaagde eenduidige getuigenissen en amper veredelde cafépraat. Hierop volgde dan weer een verontwaardigde reactie van de Ronsenaars die deze stad op een heel andere manier geweldig vinden, in het hart dragen als stad waar een goed leven de bedoeling is voor iedereen.

Er kwam een geslaagde optocht van door de straten van Ronse, met verbroederingsfeestje na op het Marktje. Burgemeester Luc Dupont gaf er een begeesterende speech waarin hij onze gedeelde liefde voor Ronse op de juiste manier vertolkte. Daarna werd het woord gegeven aan Abderrahim Lahlali, toen lang nog niet de mediafiguur van vandaag . Lahlali maakte indruk door zich – vlot ter tale - af te zetten tegen elke vorm van intolerantie en geweld.

Over tolerantie kan je sinds Martha Nussbaum heel interessante dingen lezen. Wat geweld betreft en of het nu gaat om degoutante geweldcultuur waarbij mensen de banden van hun wagen doorkerfd vinden, hun wagen uitgebrand, de spiegels van hun wagen afgerukt dan wel om machogedrag en ander grensoverschrijdend gedrag tegenover de vrouw, geweld tegenover het kind, geweld in het negeren van de blik van de medemens (cfr. Levinas), haatpraat alom:

Geweld is totally
not done
om het even waar
om het even waarvoor.


Alle open brieven, alle debatten, alle mooie podiumspeeches hebben hier in Ronse niks uitgehaald tenzij dat ze een paar politieke carrières hebben opgeleverd.

Wat zien we als Ronsenaars? Dat de kloof tussen leefgemeenschappen hier groter is dan ooit. Dat Franstaligen met hun Lions en Probus-clubjes nog liever naar de Collines verhuizen dan zich hier maar eindelijk eens aan te passen aan de ware Vlaamse identiteit van Ronse. Schoolkinderen worden met bussen 's ochtends weg geplukt richting Wallonië. Of dan weer richting Vlaanderen naar de zogenaamd 'witte scholen'.

Als ik op zondag
om brood ga in de Wijnstraat,
heb ik
als taalhoffelijk Ronsenaar
de keus tussen Frans, Arabisch ...
of gebarentaal.

Bovenop de geweldcultuur die Simon Demeulemeester toen terecht op de agenda plaatste, klaag ik vandaag de mislukking aan van de traditionele Ronsese bestuurspartijen om de echte maatschappelijke problemen oprecht onder ogen te zien.

Maar neen, ze gaan liever plat op de buik voor ‘potentiële kiezers’. Ze willen dan wel een Nedia Gmati-Trabelsi op hun lijst maar daarna moet ze liefst niet teveel in de weg gaan zitten van de machtskliekjes, de clans en de schapenkwekers (met mooie bijverdienste naar aanleiding van het offerfeest).

Of ze laten allochtone excuus-kandidaten het mediatieke veld bezetten met televisie-optredens tot voor het stadhuis van Ronse waarin die het dan over alles hebben, behalve over datgene waarvoor ze hun stek in de gemeenteraad op een schotel aangeboden hebben gekregen (Abderrahim Lahlali).

Kijk dat steekt me dus allemaal als Ronsenaar. Dat het altijd en alleen maar over henzelf gaat. Over hun business, hun carrièreplanning, hun bijverdienste. Nooit eens over de gedeelde toekomst van alle mensen van Ronse tuupe.

Ik ben het als Ronsenaar hartsgrondig beu dat onze mooie droom van een beter Ronse (Wette 't noog, Tavi?) aldus telkens weer opnieuw geperverteerd wordt voor eigen gebruik door in Ronse langs lopende carrière-planners en poenpakkers allerhande.

Zal ik hier ondertussen, gedragen door de inmiddels 850.000 clicks op mijn auteursblog, wel als naïeveling eindeloos blijven pleiten voor datgene wat er voor ons alle Ronsese wieties tuupe echt toe doet :

Een vredig, veilig
steeds beter Ronse.


Van een pleidooi voor welke radicalisering ook wordt Ronse echt niet beter. Deze stad heeft andere katten te geselen. Ronse verdient om te beginnen al een miljoenen-schadeclaim van België, Brussel, Vlaanderen en Wallonië voor vijftig jaar achteruitstelling als Belgisch no man's land. We mogen als Ronsenaars bijvoorbeeld – als zogezegd gelijke Belgen voor de wet - en anders dan pakweg Zingem en Kruishoutem wat verderop niet eens fusioneren met Kluisbergen of Maarkedal.

Al wie hier – met of zonder haatpraat – garen komt spinnen op de kap van de Ronsenaars, die stuur ik daarom de zwerfkat van Broeke.