13 oktober 2017

VROUW AAN HET ROER VAN RONSE?

SPIJKERHARDE STEMBUSAFSPRAAK BIJ N-VA
DIENT AMBITIE VAN JAN FOULON BIJ CD&V




N-VA Schepen van Toerisme Brigitte Vanhoutte (51) is kandidate voor de sjerp. Hiermee is ze de eerste vrouw in de geschiedenis van de Hermesstad die bovenaan een lijst staat en een gooi doet naar het burgemeesterschap. Voor haar bestuur sluit ze geen enkele potentiële coalitiepartij uit: op het Vlaams Belang na. Ook voor de socialisten van Ronse houdt ze de deur op een kier.

Veel marge heeft ze daarin overigens niet. Net zoals in Antwerpen slaapt de CD&V hier ‘in het midden van het bed’ tussen de vorige bestuurspartner en de huidige. De gesprekken open houden komt neer op het warm houden van alle kookpotjes. De kans dat de socialisten als derde noodzakelijke coalitiepartners hun retour in het bestuur van Ronse kunnen maken, is verre van denkbeeldig. Veel zal afhangen van de honger naar mandaten van de diverse potentiële partners.

Op de tweede plaats van de N-VA lijst (enkel de top drie werd vanmiddag bekend gemaakt in Tennis Club Park) staat Wim Vandevelde (48). De OCMW-voorzitter wil met zijn keuze voor plaats twee consequent op een correcte manier en met volle inzet zijn dubbelengagement blijven honoreren. Als sales manager tegenover zijn werkgever en als gedreven Ronsenaar tegenover zijn kiezers en de stad die hem dierbaar is.

De derde kandidaat op de lijst is de populaire Aaron Demeulemeester (28), drijvende kracht achter onder meer The Lucky Seven, Villa Portois en debuterend bokser met of zonder blauw oog. Als de N-VA na de verkiezing aan zet, is gaat Brigitte Vanhoutte hoe dan ook ronduit zélf voor het burgemeesterschap. Ongeacht de uitslag van haar medekandidaten op de lijst. Zoveel is duidelijk en onderling ook formeel afgesproken. Ook al halen die meer stemmen. Aaron Demeulemeester kan daar perfect mee leven. (‘Je ne demande rien.’) Carte blanche dus voor de ambitieuze advocate Brigitte Vanhoutte die eerder overstapte van de CD&V, geremd als ze zich daar naar haar eigen zeggen voelde door de rivaliserende kliekjes en hun spelletjes.

DRIEBAND ROND RONSESE DRIEKLEUR:
STRATEGO VOOR GEVORDERDEN




Sleutelvraag is hoe sterk Luc Dupont met zijn onderling hopeloos kibbelende kandidaten Jan Foulon en Ignace Michaux en hun outsider Joris Vandenhoucke uit de verkiezingen komt. Een mogelijk scenario is dat Luc Dupont in een nieuw bestuursakkoord met de N-VA na een paar jaar de sjerp doorgeeft aan Brigitte Vanhoutte.

Een andere mogelijkheid is dat de CD&V na de verkiezingen genoeg heeft aan een coalitie met de S-PA-Groen en Open VLD en de N-VA buitenspel wordt 'gespeeld'. Luc Dupont kan dan burgemeester van Ronse blijven. Tot er eindelijk witte rook door de schoorsteen komt voor diens opvolging als paus van de lokale CD&V.

Al versterkt de formele stembusovereenkomst rond de sjerp voor Brigitte Vanhoutte bij de N-VA gek genoeg tegelijk onrechtstreeks de positie van Jan Foulon als de - intern - zelfverklaarde opvolger van Luc Dupont. Al dan niet als grootste stemmentrekker voor de CD&V na Dupont. (Hèt twistpunt tussen Jan Foulon en Ignace Michaux in de strijd om de opvolging).

Een derde scenario wordt dan dat Ronse in de volgende bestuursperiode achtereenvolgens gestuurd wordt door maar liefst drie elkaar opvolgende burgemeesters: Dupont-Foulon-Vanhoutte. Voor elk wat wils. Of de Ronsenaar vrede kan nemen met dergelijke prijsuitdeling is maar zeer de vraag.

Bij alle bovengenoemde opties is de gooi naar het burgemeesterschap door Brigitte Vanhoutte hoe dan ook het beste wat de socialisten van Ronse kon overkomen als retourticket naar het bestuur. Ook voor Jan Foulon bij CD&V : in zijn long run naar de sjerp van Ronse.

10 oktober 2017

N-VA RONSE GAAT VOOR SJERP

MANIFEST VOOR RONSE



De plek. Ze staat bol van lokale symboliek. Het Parc Lagache. Waar het volk van Ronse ooit zijn voetbalgoden onder de kastanjebomen naar hogere voetbalregionen schreeuwde. Afgelopen zomer scooterde ik er als een early bird nog een keer langs. Het Chalet du Parc lag er tot mijn ontzetting tegen de vlakte. Ik dropte de vele herinneringen in mijn rugzak, bij de andere illusies van alles wat een leven in Ronse mooi maakt. Ik reed door richting Prinskouter. No Satisfaction.

De dag. Hij staat vol dramatiek. Vrijdag 13. Voor al wie op zo'n vermaledijde dag een dierbare heeft weten dood gaan een dag vol gemengde gevoelens. Geluk en ongeluk wonen in hetzelfde straatje. Maar voor wie sterkte put uit tegenkanting ook een dag van moed, volharding en nieuwe doorstart. Want wat je niet neerlegt…

De inzet. N-VA Ronse presenteert vrijdag 13 oktober in het Park (let op de k) haar Top 3 voor de gemeenteraadsverkiezingen volgend jaar. In-clu-sief haar kandidaat voor het burgemeesterschap.

Nieuwe geldstromen voor Ronse

De sjerp van Ronse wordt hier sinds jaar en dag vastberaden en ogenschijnlijk onverstoorbaar getorst door Luc Dupont. Zijn partij de CD&V ruilde bij de vorige bestuursbesprekingen na een nachtelijke vaudeville van coalitiepartner. Haalde de N-VA in het schepencollege en stuurde de sossen wandelen, na 83 jaar bestuur.

Sindsdien is er veel donker water door de Beekstraat gevloeid. De sossen likken geduldig hun wonden onder leiding van hun oudgediende fidele kameraad Freddy Verkruyssen. Gunther Deriemaeker settelt zich daarbij als de nieuwe sterke man van het ABVV. Pol Kerckhove werpt zich op als de patron, torst de fakkel van vrijzinnig Ronse en de lokale logebroeders van wie de enen voormalig benoemingskanon Walter Kerckhove genegen zijn, de anderen vrijbuiter en kiezerskanon Orphale Crucke als hun persoonlijke kiezerstrofee blijven claimen.

De balans. N-VA en CD&V schreven de afgelopen jaren het verhaal van een kijvend doch blijvend bestuurlijk koppel. Naar buiten met of zonder glimlach samen op de foto. In de eigen entourage: wederkerige wrevel en groot wantrouwen. Maar verandering kwam er inderdaad wel. De zorg geraakt gaandeweg - met of zonder klacht - geprivatiseerd. De oude macht van het Glorieux-bastion van Caritas & co verschuift naar de nieuwe geldstromen ondermeer van Sint-Vincentius. De ware krachttoer is deze geruisloze machtsverschuiving naar nieuwe netwerken met zeer veel geld. Verandering komt er ook door het loswrikken van vers geld van Brussel en Vlaanderen voor Ronse.

Muiterij op de stoomboot

Als kapitein van zijn stoomboot vol snoepjes voor Ronse wordt burgemeester Luc Dupont ondertussen geconfronteerd met muiterij van zijn eigen matrozen. De razend ambitieuze judoka Jan Foulon die als een winner ronduit gaat voor winst op de tatami van Ronse steekt zijn ambitie niet weg. Vindt alles wat hem daarbij dienen kan fantastisch op Facebook. Allen daarheen. Ignace Michaux laat zich als zeer populaire Ronsenaar en selfmade niet imponeren door de neerbuigende attitude van de 'gestudeerden'. Zijn street university is de wereldbol en Ronse is zijn wereld. Michaux gaat voluit voor de wil van de kiezer en gaat die wil hard verzilveren. Sportleraar Joris Vandenhoucke kiest in deze onderlinge vernielende tweestrijd voor de derde weg van de goedmoedige wijsheid en de sportieve blijheid. Abderrahim Lahlali rekent op het schepenlint dat hem zes jaar geleden was beloofd maar niet gegeven. Luc Dupont staat bij dit alles voor wat CD&V voorzitter Wouter Beke hem formeel vraagt: aanblijven. Nog een keer opkomen. De muiterij in eigen rangen onder controle houden. De partij aan het roer van Ronse.

Een uiterst gedreven Ronsenaar.

Wie zich bij dat wespennest afvraagt of de N-VA met OCMW-voorzitter Wim Vandevelde, in tandem met schepen Brigitte Vanhoutte, al dan niet de stap zet naar de missie die voor hem al langer in de sterren boven de Klijpe geschreven staat, botst tegelijk op de sleutelvraag in dit verhaal: wie van de bestuurlijke partners (de vorige of de huidige) zal het meest te bieden hebben op basis van de kiezerswil om Dupont zijn sjerp te laten voort dragen met een werkbare bestuursmeerderheid? Alles zal daarbij in de weegschaal worden gegooid. De karakters, de incidenten, de sympathieën, de aversie, de lang niet-verteerde overstappen, het uitgeleefde zichzelf heruitvindend socialisme, het enge bitsige nationalisme, het rampzalige neo-unitarisme dat Ronse vast zet en een fusie in de weg staat.

Wim Vandevelde is een uiterst gedreven Ronsenaar. Als hij al in iets extreem kan worden genoemd, is het in zijn onvoorwaardelijke liefde voor Ronse. De ultieme zet die zijn partij de sjerp opleveren kan bij de gratie van de Ronsese kiezer is een sterk Manifest voor Ronse .
Voor een open, rechtvaardig en duurzaam persoonlijk volkomen taaltolerant maar bestuurlijk ronduit Vlaams Ronse dat hiermee eindelijk klaar gestoomd wordt voor de nieuwe fusiegolf.

Ronse zit op twee sporen. Enerzijds wordt er hard gewerkt aan publieke renovatie (stadstuin, ververij, Hoge Mote, Oude Vrijheid, nieuw zwembad ) en de aantrek van investeerders (Naessens, Thiers). Anderzijds wordt Ronse compleet bestuurlijk kaal geplukt, steeds verder ontmanteld en geplunderd door Brussel (belastingkantoor, vredegerecht).

Ronse heeft hoge nood aan een krachtig eigen Ronsies verhaal dat het gekibbel onder bestuurlijke partners, de contraproductieve concurrentie onder kandidaten, de machtshonger van partijen en netwerken, kalotenclubs en logeklieken overstijgt in het belang van alle Ronsenaars bijeen. Wie dat masterplan lanceert en dragen kan, heeft de sleutel van het stadhuis en de toekomst van Ronse in handen.

08 oktober 2017

DE VEREFFENAARS VAN RONSE

DE VEREFFENAARS VAN RONSE



Terwijl Vlaanderen in een subliem filmpje net voor het tv-verslag van de Hotondcross bewonderen kan hoe ontroerend mooi Ronse is, verschijnt er in de populaire Facebookgroep ‘Ge zaut vaan Ronse oos ge’(een aanrader) een fotomontage van iemand uit Brugge die ons wil doen geloven dat het station van Ronse te koop staat.

‘Pappie Flock’, joviale Ronsenaar forever, reageert hierop spontaan met zijn hartenkreet: ‘Dat ze dan meteen maar het stadhuis van Ronse verkopen ook’.

Beter krijg ik het niet gezegd. Uitgerekend op een dag waarop Ronse het beste van zichzelf toont (diep respect voor Luc Vandenabeele en zijn vzw Ronse Koerst) krijg je als Ronsenaar dergelijke digitale fake-shit omtrent het oudste station van het vasteland over je heen.

Dit nadat we door het besluit van Justitieminister Koen Geens om het Ronsese Vredegerecht naar Geraardsbergen te verhuizen als Ronsenaars met zijn allen de boom zijn ingejaagd. De echte tragiek is dat we tijdens deze systematische ontmanteling van Ronse zoet gehouden worden door de zielige hoeraberichten van de tijdelijk gewichtigen.

Alles draaien ze daarbij in de mix met dat ene trommeltje: ziet eens hoe goed IK toch bezig ben. Stem vooral voor mij en geen ander in oktober 2018. En drummen op de foto bij elk windeke dat over Ronse waait.

Vraag hen ondertussen vooral niet die persoonlijke egotrip één keer te overstijgen om samen naast dat Strategisch Plan voor de Stad ook een Masterplan voor Ronse op de nieuwe landskaart uit te knobbelen en te dragen. Samen.

Wat zouden ze? Ze gunnen mekaar het licht in de ogen niet. De grootste minachting de ene voor de andere. Gelardeerd via de eigen netwerken en klieken.

Het meest vernederende beeld omtrent deze zichzelf vernietigende Ronsese non-politiek, het absolute point of no return in de opportunistische schaamteloosheid is een foto waarbij ze zich zelfgenoegzaam laten opnemen in de Orde van Manneken Pis van Geraardsbergen .

Dit terwijl ze ondertussen de Ronsenaars letterlijk de boom in laten jagen. Ronsenaars die met hun Vredegerecht voortaan naar Geraardsbergen (doch eerst even Brakel) en voor de rest ter plekke ‘sous l’arbre’ worden gestuurd. Zoals in de donkerste tijden. Toen er recht werd gesproken onder den boom aan - de bij eendagstoeristen - overbekende Boekzitting.

En dan? Nu uitpakken met een Masterplan voor Ronse dat ondertussen misschien een Noodplan voor 9600 kan genoemd worden. Waarin de ontmanteling van Ronse na een halve eeuw voogdij en vernedering eindelijk een halt wordt toegeroepen. Waarin geanticipeerd wordt op de nieuwe fusiegolf die 9600 van de kaart vegen zal.

(Illustratie: Maquette Station Ronse door Vincent Gyselinck).