04 januari 2018

REQUIEM VOOR RONSE



De bedoeling van Erik Tack's voorstel om een apart loket te organiseren voor Franstalige Ronsenaars komt vandaag helemaal boven in een brief van Luc De Medts aan ’t Pallieterke. Zélf scoren met provocatie. De Ronsese bestuurspartijen opjutten en voor joker zetten. Opdracht volbracht.

Luc De Medts : ‘De knuppel die het Vlaams Belang in het hoenderhok had gegooid, kon eerst rekenen op de nodige commotie. Maar bij de volgende zitting van de gemeenteraad op 18 december stemden alle partijen (behalve de sp.a-fractie) voor het opstellen en versturen van een nieuwe motie naar de overheid. Door hun 'provocerend' voorstel heeft het Vlaams Belang in de eerste plaats de kat weer eens de bel willen aanbinden’.

Wat gepatenteerd scherpschrijver Luc De Medts er niet bij schrijft is dat Tack zijn voorstel inmiddels alweer ingetrokken heeft. Weliswaar mét het aureool van Vlaamse patroonheilige van Ronse op zien huufd. Zoals wij, de laatsten der Ronsese wieties, in onze onnavolgbare thuistaal plegen te zeggen.

Het bewust foute voorstel van Erik Tack maakt ons vooral duidelijk waar het dus bij de verkiezingen in oktober om draaien zal. Veel meer nog dan om de privatisering van de zorg of de stadsontwikkelking wacht ons de strijd op leven en dood tussen de CD&V van Luc Dupont en bestuurspartner N-VA. Met de sjerp als inzet en Tack als Zwarte Piet met zijn zweep. Achter de Vlaamse Leeuw van de Ronsese bestuurspartijen lopen de rangen immers in zeer verspreide gelederen. Beetje lauw, beetje blauw, beetje straf, beetje flauw, beetje links, beetje rechts en de grote hoop in het midden van al de rest.

N-VA kopstukken Brigitte Vanhoutte en Wim Vandevelde worden daarbij zwaar onder druk gezet op de extreme rechterflank van het Ronsese populisme door de ophitsende provocatiepolitiek van Tack. De CD&V van 'burgemeesterbonus'Luc Dupont worstelt dan weer intern met de hoogst individuele interpretatie van twee van de vier musketiers omtrent het Allen Voor Eén en Eén voor allen . Om nog te zwijgen over zijn hopeloze zoektocht als de Dartagnan van Ronse naar zijn geschikte Angélique Marquise des Anges. Ter bezetting van de lege stoel op de gretig gisteren verspreide Facebookprofielfoto's van Joris Vandenhoucke, Jan Foulon en Ignace Michaux. Tout le monde il est beau, tout le monde il est gentil. Geloof wat je wil.

N-VA en CD&V kregen met hun overhaaste paniekmotie meteen het deksel op de neus. Desinteresse in Brussel. Misprijzen voor Ronse van buren Kluisbergen en Maarkedal. De motie legt bovendien pijnlijk een bovenlokale interne N-VA broedertwist bloot. Binnen de vierentwintig uur was er immers al een wetsvoorstel dat de motie armslag geven moest van voormalig kamerfractieleider professor staatsrecht Hendrik Vuye die zijn ei prompt in Terzake dropte. Vuye werd echter zelf op zijn beurt rapper dan rap teruggefloten door diens opponent en opvolger N-VA kamerfractieleider Peter De Roover.

Erik Tack wint bij dit alles op punten, trekt zijn voorstel weer in en schraapt zijn geoefende stem voor Het Requiem voor Ronse van eigen makelij. Of we daar als Ronsenaars een meter mee opschieten, is maar zeer de vraag. Een ding weten we vandaag zeker : we zijn met zijn allen alweer eens in de zak gezet door de lokale en bovenlokale politieke spelletjes. Erik Tack zal het ongetwijfeld worst wezen. Hij heeft, zoals hij zich al eens fier laat ontvallen, zijn vet parlementair pensioen toch al op zak.

Bestemming Ronse. Onafhankelijk verkiezingsdagboek.