29 januari 2018

GOUDEN BRUILOFT (1)



Lena Lena

De dokters hebben gedaan wat hen te doen stond. Toen je pijn ondraaglijk werd, hebben ze me gevraagd of ze mochten ingrijpen. Zo zegden ze het. In hun witte kielen taal die van de zachte dood een eufemisme maakt. Liever dat, dan nog een nacht langer je pijn aanzien.

Lang durfde ik je dagboek niet openslaan. Het was me nog te scherp allemaal. Ik was bang om te lezen wat ik vreesde. Hoewel je volhield dat je me alles verteld had over mijn verwekker. Toen je voelde dat je de strijd aan het verliezen was, heb je er op aangedrongen dat ik het lezen zou . Je leven na je dood.

‘Jij hoort te weten wie je bent, liefste. Lees het voor ons. En nooit opgeven. Altijd met geheven hoofd.’

Bladzij na bladzij heb ik je verborgen geschiedenis verkend. Met Seasons in the sun in de oortjes. Alle versies op You Tube en Spotify heb ik bij het lezen van je verhaal beluisterd. Eerst kwamen de vage contouren van je meisjestijd in je thuisland. Dan je nieuwe leven bij mamoe Mathilde. Het leven lachte je toe aan haar zijde. Je geluk lijkt niet op te kunnen als je daarover schrijft. Het leest als een lied dat je zingt en schrijft tegelijk.

Dan slaat alles om.
De hel door hem.

De laatste bladzijden in je dagboek die koester ik als een kleinood. Je schrijft over ons leven samen na onze vlucht naar Brussel. Ik mee in je buik. Op naar de liefde na de haat. Op naar de man die je zo lief had en die mijn echte vader werd.

Ik weet nu alles wat ik weten moet om te zijn wie ik ben . Je nalatenschap is de warme liefde en de tederheid die je me meegaf. Maar vergeten doe ik niet. En vergeven, sorry ik kan het nog niet.

Daarstraks ben ik naar het naar de dodenheuvel getrokken waar zijn as ligt. Geschreeuwd heb ik er. Een vuist gemaakt voor jou, voor mij. Je schrijft dat ik moet vergeven. Dat alleen god een oordeel vellen mag. De god van je oude onwrikbare geloof dat het mijne niet meer is en hier nu gaandeweg vervangen wordt door een ander. Misschien trekt jouw god zich niks aan van dit alles in zijn voort razend spel van oorzaak en gevolg, noodzaak en toeval.

Vanochtend ben ik alles goed gaan uitschreeuwen tegen de man die mijn natuurlijke vader was en je leven vernielde. Alle woorden die ik tussen de regels in je dagboek las en die jij me nièt meegeven wou of kon.

Mijn woorden tussen jouw verhaal. Woorden die op me afkwamen als kreten van koleire. Zijn harde vernieling. Zijn koud cynisme. Zijn schone schijn. Zijn machtsmisbruik. Zijn vernedering en verkrachting. Zijn hele grensoverschrijdend leven. Zoals ze dat vandaag zouden noemen, van hier tot in Hollywood.

Ik stond daar zijn hele curriculum bijeen te schreeuwen. Ik schreeuwde tegen de hel die hij van jullie leven gemaakt heeft. Maar ik schreeuwde tegen een nat grasperk met hier en daar verwelkte bloemen. Er is niks meer om tegen te schreeuwen. Er is alleen maar nat gras.

Gouden Bruiloft.
(1)2018. Copyright Stef Vancaeneghem.
(Les danseuses van Frank Derie).