06 maart 2018

BRIEFGEHEIMEN

RONSENAAR RUDY:
REKENING KOMT ZO




Spontane onthaalhoffelijkheid is voor Ronsenaars vanzelfsprekend. Ze is levenslang gegarandeerd. Positief correcte wieties zijn we. Nu en dan krijgen we daarvoor een stamp onder onze kont. Bij wijze van dikke merci. Door het bijzonder taalstatuut van Ronse telkens weer opnieuw te bezigen als politieke truc om onze stad klein te houden en ondertussen vrolijk te plunderen, maken jullie zelf gaandeweg van Ronse die ene onverzettelijke enclave uit verhalen van Astérix en Obelix. Met jullie hautaine houding als gretig graaiende buren (graaien: naar onze fabrieken, onze immo, onze transfer-subsidies voor jullie ontsluiting die de onze ondertussen blokkeert) schrijven jullie zèlf in versneld tempo het scenario dat er nu in ijltempo zit aan te komen. Bij deze de Oscar voor het worst case scenario. Het hoefde voor ons niet in die mate. Maar jullie vragen er zelf om. De miljoenen euro die de Ronsenaars een halve eeuw ontzegd werden, staan hier bij elke Ronsese burgemeester en ere-burgemeester voor altijd in het geheugen. Rekening komt zo.

Systematische bestuurlijke hinder.
Gemiste groei en gemiste bloei.
Gemiste schaalvergroting.
Gemist fusiegeld.
Plundering van diverse diensten.

Elke euro die aldus al vijftig jaar lang uit de zakken van de Ronsenaars werd geschud tot meerdere eer en glorie van elders, wordt bij deze opgelijst voor die ene mega-schadeclaim: de onvermijdelijke inhaalbeweging die Wallo-Brux & Vlaanderen samen Ronse verschuldigd zijn. Ronse heeft evenveel grondwettelijk recht op bloei en groei als al zijn fusieburen.

Met links of rechts extremisme en populisme heeft dat allemaal en helemaal niks te maken. Sans moi. Wel met schrijnende armoede, torenhoge werkloosheid, foute cijfers alom. Veel meer dan die nationalistische romantiek uit de tijd van Johann Gottfried Herder (1744-1803, check) en de navenante grote verhalen over natie en identiteit, is taal voor de jonge Ronsese generaties een middel voor een goede ontmoeting, mooie menselijke meerwaarde, connectie, een fijn chatgesprek, een correcte deal. En vooral: vooruitgang, bloei, vrijheid, blijheid.

Ronse is een vredige stad. De schaarse incidenten die er in Ronse waren, konden we exact inschatten aan de paar camions met prachtige gendarmerie-paarden en sporadische importrellen door mensen die in bussen van elders waren gekomen, om hier op een blauwe zaterdag een straatbord af te vijzen of een Duitse cameraman het ziekenhuis in te slaan. Dan vlug naar het voetbal. Niks mee te maken als Ronsenaars.

En zie, alweer wordt vandaag de oude politieke trukendoos bovengehaald waaruit elke partij, elk netwerkje, elke schreeuwer van extreemrechts, elke ideologische dweper van extreemlinks, elke intellectuele importopportunist van Groen zijn eigen programma komt etaleren om van Ronse het hippe Berlijn te maken of de werklozen in busjes naar de West-Vlaanders op transport te zetten om aldus de werkloosheid van Ronse op te lossen. Vooral om zich eens te profileren bij het kiezerspubliek op de kap van alle onthaalhoffelijke Ronsenaars tuupe. Seen that. Been there. Same old story. Same old song.

Ronse Vlaams,
Vlaamser,
Vlaamst .
Renaix Bilingue,
Multilingue,
Mais c’est
dingue.


Het opbod is als de erfenis van Johnny Halliday waarbij eenieder zijn zegje doet en dan: bedankt voor uw media-ààààndacht. Tot slot van deze brief dit ene vraagje. Als u het niet laten kan om in de media samen met Waals minister Jean-Luc Crucke van het gefusioneerde Frasnes uit te halen naar de mensen van jullie geboortestad Ronse (‘Ils peuvent toujours courir, ze keunen olted lupen’ zoals onlangs in Le Vif/L'Express), als jullie toch zo hoog van de toren menen te moeten blazen dat jullie geen faciliteiten nodig hebben om de vele Vlamingen in jullie overigens prachtig Pays des Collines van Frasnes tot Doornik ter wille te zijn: waarom claimen jullie die dan ondertussen wel zo hard voor Ronse? Ha bon.

Aan Rudy Demotte, Minister-President
van de Federatie Wallo-Brux.
Ronsenaar van geboorte.