02 maart 2018

BESTEMMING RONSE

HOE GROEN RONSE
HET EXTREMISME DIENT




Door ondoordacht het recht op grondwettelijke bestuurlijke rechtvaardigheid voor Ronse te beantwoorden met naïeve Franstalige communicatie uit de tijd van bonpapa bereikt Lech Schelfhout, de nieuwe kopman van Groen Ronse exact het omgekeerde van wat hij als taalhoffelijk mens ongetwijfeld beoogt. Zowel Vlaams Belang als Défi komen alweer om de hoek zwaaien met hun versleten vendels uit de tijd van ‘Renaix Bilingue’.

Ondertussen kunnen we er met zijn allen lijdzaam op toezien hoe Tack en wat rest van zijn Vlaams Belang in de Ronsese raad doodgemoedereerd uitpakt met zijn apart loketten-voorstel voor de Franstaligen. Waarbij Tack carambole speelt met zowel de N-VA als CD&V voor een doodgeboren motie en een eerste klas begrafenis ervan in de Kamer. Dit als voorlopig zoveelste aflevering van de vaudeville die Ronse nu al een halve eeuw in de harde vernieling houdt.

Terwijl Lech Schelfhout aldus flagrant blind blijft voor één van de hoofdoorzaken van de Ronsese armoede, wel integendeel liever lichtzinnig uitpakt met lang achterhaalde Franstalige electorale communicatie negeert hij het enige echte probleem rond de faciliteiten: de taalstatutaire bestuurlijke klem met navenante armoedeval die Ronse belet te groeien en te bloeien.

Vind één Ronsenaar die daar overheen wil stappen anno 2018.
Vind één Ronsenaar die het normaal vindt dat hij voor zijn taalhoffelijkheid al een halve eeuw beloond wordt met een boete van 13 miljoen euro. Vind één Ronsenaar die met deze schandalige achteruitstelling vrede nemen kan.

Je kan in Ronse met mooie woorden de armoede bestrijden en de volkspleintjes verfraaien. Het blijft window dressing zo lang de politieke partijen hun grote federale thema’s blijven verhalen op de achteruitstelling van dit stadje dat ze samen in de klem houden. Wat dat betreft heeft alvast de Open VLD hieruit de enige juiste conclusie getrokken door ronduit voor een Vlaams taalhoffelijk Ronse te gaan. Geen kleine verdienste voor wie de bewogen lokale liberale omzwervingen kent.

Snel zal blijken hoever N-VA Ronse meegaat in het perfide spel van het Vlaamse separatisme ter plekke. Houdt de N-VA van Brigitte Vanhoutte en Wim Vandevelde maar ook van de grenzeloos populaire Aaron Demeulemeester het hier op de rechtmatige Ronsese eis tot afschaffing van de faciliteiten gekoppeld aan wettelijk gegarandeerde taalhoffelijkheid ? Of gaat het er alleen maar om de extreemrechtse kiezers van Tack in te palmen in oktober: in ruil voor diens stek bij de N-VA op de parlementaire lijst voor 2019 nu Ronsenaar Hendrik Vuye daar weg is? Geen antwoord is er ook een.


Door aldus te licht heen te stappen over een subtieler doordacht standpunt omtrent de faciliteiten speelt Schelfhout gek genoeg in de kaart van het donkerste extremisme dat op een dag Filip Dewinter met zijn cohorte naar Ronse bracht waarbij een Duits cameraman van ZDF op de markt de kliniek werd ingeklopt met een kaakbreuk. Een prima verslag daarover van collega Marc Deventer voor Het Volk moet gemakkelijk digitaal op te diepen zijn. Ronse is hoe dan ook veel te mooi om de toekomst van deze stad in het groenste dal van Vlaanderen over te laten aan het extreme verhaal van elders en van vroeger.

Als Schelfhout met zijn groene lijst voor de rest mee surft op de golven van verontwaardiging over de verkeersdoden en behalve op de verkeersveiligheid ook inspeelt op het in Ronse belangrijke zorgdebat wacht Groen hier hoe dan ook een sterke doorstart.

(Lech Schelhout geeft ondertussen zijn kortstondig voorzitterschap alweer door aan Myriam De Feyter die zelf de tweede plaats op de lijst bezet. Meer over de kandidaten van Groen op: https://www.groenronse.be/ onze_mensen

Bestemming Ronse.
Verkiezingsblogboek.

26 februari 2018

SELECTIEF GEHEUGEN

HUGO CLAUS
IN DE VERGETELHEID?

SUITE FLAMANDE...



Naar aanleiding van de Claus-expo's in Brussel en Antwerpen wordt in de krantenbijlagen gesuggereerd dat Hugo Claus nog geen tien jaar na zijn dood (op 19 maart 2008) al een onbekende is op school, werk van hem schaars op de rekken. Marc Didden, curator van de Claus-expo ‘Con Amore’ in Bozar werd zelf door Claus op ons netvlies vereeuwigd als Gigi op de motor, schitterend in ‘Het Sacrament’, de filmbewerking van ‘Omtrent Deedee’. Didden, zelf maker van het incontournable ‘Brussels by night’ gaf Thomas, de oudste zoon van Claus nog les als docent in Sint-Lucas Brussel. Didden heeft zijn ex-leerling nu gevraagd of hij nog iets van zijn vader had dat hij kon bijdragen? Neen dus. Thomas is de zoon van Claus met Elly Overzier uit de periode toen de schrijver met de Nederlandse actrice in Nukerke woonde. Het koppel woonde hier in een vierkantshoeve onderaan Tenhole, een tijdlang bewoond door Paul Béatse (de auteur van de lokale familiesaga ‘De Bé’s) en nog niet zo lang doorverkocht als 'de woning van Hugo Claus' vermelding in De Standaard incluis.

Thomas zelf woont tegenwoordig hier in Ronse. Een beminnelijk en bescheiden mens die nooit en nergens zelf uitpakt met zijn beroemde pa en oude meubelen opknapt aan ‘De Rode Mutse’. Het sleutelverhaal dat hij na diens dood zelf over zijn vader schreef werd door de zelfverklaarde valse pausjes van de literaire kritiek zoniet doodgezwegen dan wel compleet gekraakt en vermaald als zaagsel in de harde vernieling. De rechtmatige onderliggende postume kreet van Thomas om vaderliefde werd daarbij toen straal genegeerd.

Nu na, tien jaar later, krijgt Thomas eindelijk het begrip dat hem toen flagrant ontzegd werd door de literaire mandarijnen van dienst. En dat begrip komt niet van om het even wie. Hilde Van Mieghem, curator van de Antwerpse Claus-expo ‘Achter vele Maskers’ in De Morgen dit weekend : ‘De relatie tussen Hugo en zijn zonen was heel getroebleerd. Ik denk dat Thomas erg geleden heeft onder het gemis van zijn vader. Hugo was geen vader, hij schrijft dat ook in een van zijn dagboeken. Die vrouwen (Elly Overzier, mama van Thomas en Sylvia Kristel, mama van Arthur- svc.) wilden een kind, en hij heeft hun dat gegeven, maar van in het begin maakt hij duidelijk dat zijn werk voor alles zou gaan. Zoals dat bij zoveel kunstenaars het geval is.’ Voila c’est écrit et c’est dit. Een vader missen, dàt ken ik als levenslange vaderloze. Daar bekom je nooit van.

Naar aanleiding van zijn dichterlijke tour Suite Flamande streek Hugo Claus met zijn hele gezelschap ooit neer in het huis van ere-burgemeester van Ronse Orphale Crucke aan de Ommeganck. Het gezelschap: Veerle Dewit, Guido Lauwaert organisator en heerlijk woelwater, dichter Remco Campert, kunstenaar en schrijver Pjeroo Roobjee (de papa van Merel De Vilder beiden woonachtig alhier), Simon Korteweg de toenmalige uitgever van De Morgen. Hugo Claus was toen de alom gevierde Prins der Letteren. Pjeroo kreeg as usual eenieder aan de slappe lach met één van zijn onvergetelijke geïmproviseerde hilarante eindeloos uitwaaierende tafelspeeches. Onder tafel dus. Al kan het bij Campert ook van die ene borrel teveel geweest zijn, tegen het ochtendgloren.

Maar zie alles gaat dus voorbij. Wat blijft er over na het 'Feest zonder einde'? In de ‘Kunst van het ouder worden’ schrijft de Amerikaanse Sandra Lee Bartky over het vergaan van netwerken.

‘Gaandeweg gaan de oorspronkelijke leden van ons netwerk dood of met pensioen. Dan verdwijnt ons circuit of netwerk, of richt het zich op andere onderwerpen. Er sluiten zich jonge mensen bij aan die de organisatie een richting uit willen sturen waar wij het misschien niet mee eens zijn’. De oude strijdbaarheid lijkt te verdwijnen, ook als de problemen die ons strijdbaar maakten nog niet zijn opgelost'.

Zeer herkenbaar voor wie de ravages van dat selectief geheugenverlies in eigen kring en alom capteert. VRT-legende Karel Hemmerechts (de hoogst erudiete papa van Kristien) vertelde me in een interview daaromtrent ooit hoezeer hij onder de indruk was van de filosoof Romano Guardini (auteur van ‘Tijdperken des levens’).

Romano Guardini: ‘Uit dat gevoel van vergankelijkheid, komt ook iets voort dat op zichzelf positief is, namelijk de steeds duidelijker bewustwording van datgene wat niet vergaat, wat eeuwig is. In die mate waarin een mens innerlijke overwinningen behaalt, wordt hij transparant voor de zin der dingen. Niet doordat hij actief wordt, maar door wat hij uitstraalt’.

Geldt compleet voor Claus tien jaar later. Hugo Claus mag dan nog - vijf jaar voor zijn zelf gekozen ‘uitstap’ - in volle glorie getackeld zijn door de eindigheid van het volle leven als hij tijdens de tournee van Saint-Amour in Leuven zijn eigen gedichten niet meer voorgelezen krijgt en van het podium stapt. Op dat moment is zijn oeuvre al geschreven : onomkeerbaar grandioos en groots.

Zo oneindig veel meer
dan dat ene gedichtje
gefluisterd
op het kussen
in het oor van
je geliefde.


Dat leraren er ook maar aan denken hem uit het collectief geheugen te verbannen zegt meer over Het Verdriet van Vlaanderen en de ondraaglijke lichtheid van diegenen die hem zeggen te willen verbannen dan over de banneling zelf .

Leve Hugo Claus in onze diepste Verwondering.

‘Selectief Geheugen’. Digitaal dagboek.
Illustratie: met Claus en Spectator-collega Carlos Alleene op de set van ‘Vrijdag’ in Brussel.
Foto: Johan Vancaeneghem.