26 maart 2018

VRIJBLIJVEND

HOUDBAARHEIDSDATUM



Het ouder worden zit je op de hielen. Als een stalker die zich aan geen enkel afstandsgebod houdt. Daarvoor niet eens kan worden aangeklaagd.

Intenser dan ooit wordt, met de voortschrijdende jaren, het genot van het goed gesprek. Misschien ook het genoegen dingen voor jezelf en voor anderen op te schrijven. Maar het goed gesprek gaat mis wanneer niemand nog luistert en er op de vele mensen die iets te vertellen hebben (op Facebook, Instagram, Messenger zeg het maar) door de veelheid van meningen nog slechts weinigen zitten te wachten om hun oor te lenen voor hét echte gesprek.

Van onschatbare betekenis bij het ouder worden is de vriendschap.
Vertrouwdheid is de schoonheid van de vriendschap.
Vriendschap voor een mens van wie je niets verlangt, niets verwacht.
Met wie je simpelweg graag samen bent.

Hanna Arendt constateert op haar 67ste dat er in haar vriendenkring al velen dood zijn. Deze transformatie van haar wereld vol vertrouwde gezichten ziet ze als een woestenij bevolkt met allemaal vreemde gezichten. In december ’73 schrijft ze daarover naar haar vriendin Mary McMarthy. Ze heeft het over ontbladering en van ontbossing van haar wereld. Het is niet dat ze zich zélf uit de wereld terugtrekt: het is veeleer haar wereld die gaandeweg verdwijnt.

*

Je eigen duiding
van het leven
is het hoogste gerechtshof
van je bestaan.

Jezelf zijn en blijven altijd.
Met je gevoelens en je wil.
Met je bewustzijn en je gedachten
die inhoud krijgen door
je sociaal en cultureel vormingsproces.
Noem het voortschrijdend inzicht.

De kern van je persoonlijkheid als relationeel universum.
Botsend op de grenzen van taal.
Overgeleverd aan taalspelen, beelden en symbolen.
Als een taalkundig palimpsest.

Met alleen je eigenheid
als innerlijke kracht,
als maatstaf van je eigen wil
die bepaalt of je
in overeenstemming leeft
met je diepste natuur.

**

Er zijn drie regels
voor het schrijven
van een roman.
Jammer genoeg weet niemand
welke het zijn.

(W.Somerset Maugham).

Schrijf door je wanhoop heen.
Herstel wat anderen
belachelijk hebben gemaakt.
Deel je woede.
Verzet je.

Dat het klein is,
hoeft niet te betekenen
dat het niet
universeel zou zijn.
Maak het gewone subliem.

Er kan je veel
ontnomen worden
– zelfs je leven –
maar niet:
je verhalen erover.

Zoek het universele
in het plaatselijke
en reis omgekeerd.

Overstijg het persoonlijke.
Maak je sterk:
voor je verbeelding.
Je spreekt niet
namens de mensen
maar met de mensen.

Vertrouw je lezer.

***

De planeet is geen eigendom
van de nu levenden maar
een erfenis van de doden
bestemd voor de nog ongeborenen.

Elke generatie
heeft de bodem,
de zeeën en de luchten
in bruikleen,
is deze verschuldigd
aan de volgende.

‘Een kleine filosofie van het ouder worden’. Willem Schmid. De Bezige Bij.
‘De kunst van het ouder worden’. Joep Dohmen & Jan Baars. Ambo.Anthos.
‘De ziel. Een cultuurgeschiedenis’. Ole Martin Hystad. Athenaeum-Polak & Van Gennep.
‘Brieven aan een jonge schrijver’. Colum Mccann. ‘De Harmonie’.


VRIJBLIJVEND.
Impressies & Percepties.
Dagboek. Copyright Stef Vancaeneghem